Ωδή στον Μάκη Χριστοδουλόπουλο

Επιλεξαμε τον Μάκη Χριστοδουλόπουλο ως υποψήφιο για το Ευρωψηφοδέλτιό μας. Ξεσηκώθηκαν αμέσως τότε όλοι οι «ήρωες» της περίεργης «ελίτας» που νομίζει ότι κυβερνά ελέω δανειοδίαιτης ολιγαρχίας αυτόν τον τόπο και έπεσαν επάνω μας, ή καλύτερα επάνω μου, να μας φάνε. Σαν να τους είχαμε ανατρέψει την συμπαντική τάξη των πραγμάτων! Ομολογώ αιφνιδιάστηκα. Προσπάθησα να ερμηνεύσω την αντίδρασή τους. 

Τόση οίηση, τόση έπαρση, τόση αλαζονεία! Δεν μπορεί κανένας άλλος να έχει γνώμη άλλη, παρά μόνον εκείνη και τέτοια σαν αυτή που του υποβάλλουν οι διαμορφωτές (και διακινητές) γνώμης (opinion makers).  Όποιος τολμήσει να έχει δική του γνώμη και δικά του κριτήρια πρέπει να ριφθεί στο πυρ το εξώτερον.  Εναντίον του διατάσσεται το παράγγελμα (των εκτελεστικών αποσπασμάτων, συνήθως των δυνάμεων κατοχής όλων των εποχών): «πυρ ομαδόν». Δεν πρόκειται για υποφώσκοντα φασισμό, αλλά για ανοιχτό, αναμμένο, απροκάλυπτο και προκλητικό. Ντροπή τους. 

Τα κριτήριά μας για την επιλογή του Μάκη Χριστοδουλόπουλου ήταν τέσσερα, μεταξύ των πολλών άλλων. Και ήσαν γνωστά, ευανάγνωστα, ευδιάκριτα, εξόφθαλμα και αυτονόητα για κάθε καλοπροαίρετο Έλληνα:  Πρώτον, η δημοφιλία του. Είναι ένας άνθρωπος αγαπητός, έντιμος οικογενειάρχης. Λαϊκός. Φιλάνθρωπος. Αλτρουϊστής. 

Δεύτερον, είναι εγνωσμένης αξίας μουσικός (παίχτης πολλών μουσικών οργάνων και γνώστης της βυζαντινής μουσικής) και φυσικά από τους κορυφαίους Έλληνες λαϊκούς τραγουδιστές. Θεωρείται διάδοχος του Μανώλη Αγγελόπουλου. Τρίτον, αυθεντικός εκπρόσωπος, φυλετικά και ιδεολογικά των Ελλήνων Ρομά. 

Και τέταρτον, συνειδητοποιημένος δραματικά για τις θανάσιμες (στην κυριολεξία μέσα στο σπίτι του) συνέπειες του μνημονίου και αρνητής της πολιτικής της τρόϊκας και των επιχώριων αντιπροσώπων της, που οδηγεί στη φτώχεια και στην εξαθλίωση ενός ολόκληρου λαού. 

«Εμείς, συνηθίζει να λέει, είμαστε μαθημένοι από φτώχεια. Την παλεύουμε όρθιοι και με αξιοπρέπεια. Ποτέ και κανένας δεν μας υποδούλωσε. Και θα αυτοδουλωθούμε τώρα στα δάνεια των Ευρωπαίων και της τρόϊκας, που ποτέ δεν έφθασαν σε μας; Αλλά μόνον στους τραπεζίτες που μας τσάκισαν; Αυτά θα πάω να τους πω στην Ευρωβουλή. Να τους μιλήσω Ελληνικά και στα ίσα, για τον πόνο ενός λαού. Εν ανάγκη και με το τραγούδι μου. Δεν πάω να τους υπηρετήσω ως βοηθός του λογιστηρίου τους. Ούτε ξέρω, ούτε θέλω!». 

Αυτό είναι το σκεπτικό και η ιδεολογία του Μάκη Χριστοδουλόπουλου που έπεισε εμάς, που εγοήτευσε εμάς της «Ένωσης για την Πατρίδα και το Λαό» και που μας συγκίνησε. Και αισθανθήκαμε υπερήφανοι για τη συμπερίληψή του στο Ευρωψηφοδέλτιό μας.

          Β.Γ.Π.

22.IV.14.-