ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΣΤΑΘΗ

Πρόκειται για μια πύρρειο νίκη του Βερολίνου ή για έναν ακόμα θρίαμβο του Διοκλητιανού; Ολες οι λυρικές αναφορές στον ευρωπαϊκό Τύπο των προηγούμενων ημερών (Ευρώπη χωρίς Ελλάδα δεν υπάρχει) έχουν δώσει εν πολλοίς τη θέση τους σε μάλλον ανήσυχες και κάπως τρομαγμένες αναφορές (Ευρώπη με τέτοια Γερμανία, πού πάει;)...

Η Ευρώπη φαίνεται σαν να έσκυψε το κεφάλι από ντροπή για το μαρτύριο της Ελλάδας και στη συνέχεια φαίνεται σαν να το σήκωσε με απορία, φόβο (και κάποια οργή) για να κοιτάξει τη Γερμανία στα μάτια. Για πρώτη φορά τόσοι πολλοί και σε τόσες πολλές χώρες αναφέρονται με ανησυχία στο παρελθόντης Γερμανίας, νιώθοντας ανάλογη ανησυχία για το μέλλον της Ευρώπης.

Αλλά, αν για την Γερμανία ο ευρωπαϊκός Τύπος είναι ως επί το πλείστον ανήσυχος, επικριτικός, ακόμα και οργισμένος, για την Ελλάδα είναι κατά το μεν λυπημένος, κατά το δε χαιρέκακος. Είναι

φανερό ότι η «Ελληνική Υπόθεση» λειτουργεί ως καταλύτης για τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, εντός κι εκτός ευρωζώνης. Ομως, όπως και να ’χει, η Ελλάδα δεν αξίζει ούτε τον οίκτο, ούτε την περιφρόνηση όσων κάνουν είτε το ένα, είτε το άλλο. Αξίζει την αξιοπρέπειά της - που όμως πια φαίνεται να είναι μακρινό ζητούμενο.

Δεν είναι πλέον παρήγορη η θλίψη όσων Ευρωπαίων βλέπουν στο πρόσωπο της Ελλάδας μια «μακρινή μητέρα» που βασανίζεται, ούτε είναι πλέον ανεκτός ο φθόνος όσων στην «τιμωρία ενός λαού που δεν έφταιξε σε τίποτα» βλέπουν την εκδίκηση της τευτονικής τους γυφτιάς. Αλλά αυτό είναι ένα παιγνίδι που θα συνεχίσει να συμβαίνει,

συμβαίνει ήδη απ’ την εποχή του διαφωτισμού και του ρομαντισμού, ας αναμετράται ο καθένας με τους δικούς του δαίμονες. Η κακοδαιμονία όμως της Ελλάδας σήμερα έχει να κάνει με τη δική της δομή, όσον και με τη δομή της Ευρωπαϊκής Ενωσης.