apo τον Στάθη

Καλώς έκαμε ο κ. Τσίπρας και δεν παρέστη στις τελετές των Θεοφανείων στον Πειραιά λόγω της αποχαλινωμένης συμπεριφοράς του εκεί Μητροπολίτη. Καθ’ ότι η Εκκλησία έχει κάθε δικαίωμα να υπηρετεί, να υπερασπίζεται και να προβάλλει το δόγμα της μέσα στο πλαίσιο των νόμων του αστικού κράτους, αλλά δεν έχει καμιά δουλειά να εκκοσμικεύεται. Μπορεί ο Πειραιώς να ’ναι φιλάνθρωπος, μπορεί να είναι καλός άνθρωπος, αλλά αν ήταν καλός Χριστιανός δεν θα καταριόταν. Κι αν ήταν καλός πολίτης, θα σεβόταν τους νόμους που οι εκπρόσωποι του λαού ψηφίζουν. Η παράδοση της Ορθοδοξίας δεν είναι καισαροπαπική. Ούτε νομοθετούν, ούτε κυβερνούν, ούτε διοικούν οι ιερείς.Ιερουργούν. Μέσα στο πλαίσιο που, στο κάτω-κάτω, το κράτος έχει δημιουργήσει για να εκδηλώνεται το έργο τους. Ο κάθε πολίτης, ιερέας ή κοσμικός, μπορεί να έχει τη γνώμη του, την ιδεολογία του, τη φιλοσοφία του, την πίστη του. Ολα αυτά με κοινόν παρονομαστή το κράτος, που εξασφαλίζει την ελευθερία της διατύπωσης, της διακίνησης και της άσκησής τους.

Το σύνδρομο του «εθνάρχη» που, ως φαίνεται, κατατρύχει πολλούς ή λίγους ανώτερους κληρικούς έλκει την καταγωγή του απ’ την Τουρκοκρατία. Ποτέ, όσον το ρωμαίικο είχε την όποιου τύπου κρατική υπόσταση μέσα στη διαχρονία του, η Εκκλησία δεν ήταν τίποτε άλλο παρά Εκκλησία. Κι αν κάποιος ιερωμένος αναλάμβανε σε συνθήκες κρίσης πολιτικό αξίωμα (Φώτιος, Μακάριος, Δαμασκηνός κ.ά.), δεν το αναλάμβανε η Εκκλησία.

Ας ιερουργεί λοιπόν ο Πειραιώς, ας στέργει και ας περιθάλπει, ας παρηγορεί και ας διαλέγεται. Με αγάπη κι ευρυχωρία για όλα του τα παιδιά, όλα! κι εκείνα τα «άλλα». Οχι λιγότερο ευαίσθητα κι όχι λιγότερο βασανισμένα, πλην όμως το ίδιο υπερήφανα.

4. Από την άλλη: αν ο κ. Τσίπρας απέφυγε τον Πειραιά για να μην υποστεί τυχόν λαϊκές αποδοκιμασίες εν σχέσει με το ξεπούλημα του πόρτο Λεόνε, ματαίως το προσπάθησε. Τις αποδοκιμασίες που αφέθηκε μόνος του να γευθεί ο κ. Δρίτσας, στην πραγματικότητα ο κ. Τσίπρας τις λούστηκε.

Κι αυτό φαινόταν και στα τηλεοπτικά πλάνα απ’ το Κολωνάκι. «Πικρόν ποτήριον» έδειχνε να πίνει ο κ. Πρωθυπουργός από το κατά τα άλλακαθαγιασμένο ύδωρ.

5. «Πολιτικός πρόσφυγας ήταν κι ο Χριστός» είπε προσφυώς αυτές τις χρονιάρες μέρες ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς απέδειξε και ο ελληνικός λαός την αρχοντιά του με την αλληλεγγύη του στους πρόσφυγες, στους μετανάστες και στους κυνηγημένους. Με διθυράμβους μίλησε η κυρία Βανέσα Ρεντγκρέιβ για την ψυχή των γραικών που προστρέχουν και συμμερίζονται. Και η κυρία Σούζαν Σάραντον το ίδιο, καθώς και πλήθος άλλοι που είδαν με τα μάτια τους φτωχούς και εύπορους πολίτες, γυναίκες, άνδρες και παιδιά να μοιράζονται το υστέρημα και να διαθέτουν το περίσσευμα. Λόγων κι έργων. Κι όμως, χρόνια τώρα, ένας εσμός χρυσοκανθάρων -οι ίδιοι που διέσυραν τους Ελληνες για «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους»- μας έχουν χτικιάσει στις συκοφαντίες για ρατσισμό και ξενοφοβία.

Μισάνθρωποι οι ίδιοι κι αμαθείς, προβάλλουν τόσα χρόνια πάνω στους Ελληνες τα κόμπλεξ τους επί χρυσίω. Αργυρώνητοι και σμπίροι της εξουσίας (των υποτελών σε άλλους Επικυρίαρχους) μας έχουν «γανώσει το κέρατο» στις κατηγορίες και τις συκοφαντίες εκείνες που αν είχαμε παραδεχθεί, θα είχαμε αναγνωρίσει μια ήττα που δεν την αντέχει η ανθρωπιά.