Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

Γιατί αυτοπροσκλήθηκε ο Τ. Ερντογάν και έρχεται σύντομα στην Αθήνα;

Ανάλυση του Χρήστου Καπούτση «Έρχομαι Αθήνα», με αυτή την πρόταση υποδέχτηκε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν τον υπουργό Εξωτερικών Ν. Κοτζιά, στο Προεδρικό Μέγαρο στην Άγκυρα. Γιατί όμως ο Τούρκος Πρόεδρος αυτοπροσκλήθηκε και έρχεται άμεσα στην Αθήνα στο μεσοδιάστημα από 20 Νοεμβρίου μέχρι 10 Δεκεμβρίου; Η Τουρκία με την αλλοπρόσαλλη πολιτική του συστήματος εξουσίας Ερντογάν, έχει δημιουργήσει «πονοκεφάλους» σε πολλούς συμμάχους της στο ΝΑΤΟ. Η εξωτερική πολιτική της Τουρκιάς, τουλάχιστον αμφιλεγόμενη, επιβαρύνει το ήδη ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή μας. Οι εξελίξεις στο μέτωπο στην Συρία και στο Κουρδικό, παρά την προσωρινή εκτόνωση, δεν είναι θετικές για την Τουρκική Κυβέρνηση. Οι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε., στοχοποιούν τον Τ. Ερντογάν, για την «ψυχρότητα» στις διπλωματικές σχέσεις της Τουρκίας με τη Δυτική Συμμαχία. Στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. (19 Οκτωβρίου ), οι ευρωπαίοι ηγέτες ζήτησαν να εξεταστεί το ενδεχόμενο να γίνουν περικοπές στα κεφάλαια που χορηγούνται στην Άγκυρα στο πλαίσιο της ενταξιακής της διαδικασίας, με πιο ακραία την Αυστρία, που ζήτησε να τερματιστεί εντελώς η ενταξιακή διαδικασία και να κοπούν οριστικά οι γέφυρες συνεργασίας και επικοινωνίας της Ε.Ε. με την Τουρκία. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Α. Μέρκελ είπε, πως η Τουρκία «κινείται σε λάθος κατεύθυνση» και απομακρύνεται από το ευρωπαϊκό κεκτημένο και το κράτος του δικαίου, αναφερόμενη ευθέως στις εκκαθαρίσεις ευρείας κλίμακας που εξαπέλυσε η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά την απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος του Ιουλίου του 2016. Σε αυτή την Σύνοδο κορυφής, μόνο η Ελλάδα στήριξε ανοιχτά την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας. Ο Έλληνας πρωθυπουργός Α. Τσίπρας είπε, ότι υπάρχουν μέτρα που μπορούν να ληφθούν, ώστε να σταλούν συγκεκριμένα μηνύματα στην Τουρκία, όμως η στρατηγική επιλογή της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας πρέπει να διατηρηθεί, τόσο προς όφελος της Ευρώπης, όσο και του τουρκικού λαού. Επίσης η Τουρκία ήταν στο επίκεντρο της συνάντησης που είχε ο Αλέξης Τσίπρας με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ, Μάικ Πενς στην Ουάσιγκτον. Έγινε ευρύτερα γνωστό ότι , η αμερικανική πλευρά είναι προβληματισμένη από την απρόβλεπτη συμπεριφορά του Ταγίπ Ερντογάν, κυρίως με τις στρατιωτικές επιλογές του στον πολυμέτωπο (διπλωματικό, στρατιωτικό, πολιτικό, ενεργειακό) πόλεμο στη Συρία, την προσέγγιση της Τουρκίας με τον Ιράν, που έχει προκαλέσει τη δυσφορία σε ΗΠΑ και Ισραήλ, αλλά και στις συμφωνίες με την Ρωσία, για την αγορά ρωσικών οπλικών συστημάτων. Η Ουάσιγκτον δυσφορεί, όχι μόνο για τις επιλογές της Τουρκίας στην εξωτερική πολιτική, αλλά και για την κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας. Ο Α. Τσίπρας ενημέρωσε τον Μάικ Πενς, ότι η Ελλάδα στηρίζει σταθερά τον δυτικό προσανατολισμό της Άγκυρας, παράλληλα όμως, κατέθεσε τις ελληνικές ενστάσεις, για την κλιμακούμενη και επικίνδυνη τουρκική παραβατική συμπεριφορά στο Αιγαίο. Η αμερικανική προτροπή είναι «να τα βρείτε», καθώς είναι πάγια εκτίμηση των αμερικανών ότι, η ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, είναι αναγκαία για τη συνοχή της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, αλλά και για την αποτελεσματικότητα των συμμαχικών στρατιωτικών επιχειρήσεων (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.). Από τις επαφές που είχε ο Α. Τσίπρας στις ΗΠΑ, πρόεκυψε, σύμφωνα με τα εγκυρότερα διεθνή ΜΜΕ, ότι αμερικανική διπλωματία επιθυμεί έναν πιο αναβαθμισμένο ρόλο της Ελλάδας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου , που θα περιλαμβάνει και ενδεχομένως θα καλύπτει , έστω μερικώς, το πιθανό γεωστρατηγικό κενό της Τουρκίας. Και αυτή η παράμετρος, είναι που εξισορροπεί κάπως την ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων Ελλάδας – Τουρκίας, καθώς εντάσσεται στον ευρύτερο διπλωματικό και οικονομικό (ενέργεια) διεθνή καταμερισμό ισχύος – συμφερόντων, όπως σχεδιάζονται και προωθούνται από τα Στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ, για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Αυτά τα μηνύματα από την Ουάσιγκτον ελήφθησαν, αξιολογήθηκαν και μάλλον «θορύβησαν» το σύστημα εξουσίας Ερντογάν. Ειδικότερα τώρα στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις, η κλιμακούμενη παραβατική συμπεριφορά της τουρκικής πολεμικής Αεροπορίας στο Αιγαίο, αυξάνει επικίνδυνα την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Όμως, παρά τις τουρκικές προκλήσεις, η ελληνική αντίδραση, είναι εξαιρετικά ήπια και στοχεύει σταθερά στην αποκλιμάκωση της κρίσης. Σταθερή επιλογή της ελληνικής διπλωματίας είναι το Αιγαίο, να αποτελέσει γέφυρα φιλίας και συνεργασίας των δύο κρατών. Όλα τα παραπάνω γεγονότα, συνθέτουν την «τρέχουσα» γεωπολιτική πραγματικότητα, που έχει αρνητικό πρόσημο για την Τουρκία. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας, πιθανόν να θέλει μέσω της Ελλάδας, να διατηρήσει τις γέφυρες διαλόγου και επικοινωνίας με την Δύση. Μία επιλογή όμως, που δεν έχει λογική συνέπεια και περισσότερο επιβεβαιώνει την αλλοπρόσαλλη τουρκική πολιτική διότι, ενώ η Άγκυρα αναγνωρίζει την θετική στάση της Ελλάδας προς την Τουρκία σε διεθνές επίπεδο, εντούτοις δεν αφίσταται των διεκδικήσεων της, σε βάρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, που προσβάλλουν ευθέως τη διεθνή νομιμότητα και δημιουργούν προϋποθέσεις αποσταθεροποίησης της περιοχής. Η αναμενόμενη επίσκεψη του προέδρου της Τουρκίας Τ. Ερντογάν στην Αθήνα, θα είναι σε κάθε περίπτωση πολύ ενδιαφέρουσα, από πολλές απόψεις, καθώς θα θιγούν διμερή και κυρίως, διεθνή γεωπολιτικά ζητήματα. Φυσικά, δεν είναι εύκολο να προβλεφθεί ο πραγματικός λόγος της εσπευσμένης επίσκεψης του Τ. Ερντογάν στην Αθήνα ή ποια θα είναι τα αποτελέσματα, διότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας παραμένει εν πολλοίς ένα πολιτικός ηγέτης απρόβλεπτος και παρορμητικός. Εκτιμώντας το επίπεδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και αξιολογώντας την επικείμενη επίσκεψη του Τ. Ερντογάν στην Αθήνα, ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς δήλωσε ότι, «είναι φροντίδα μας να ξεκινήσουν εκ νέου οι δυο χώρες διάλογο σε όλα τα επίπεδα και να ξανανοίξουν τα κανάλια των συζητήσεων». Ωστόσο, επεσήμανε ο επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας, η ανάγκη διαλόγου με την Τουρκία, δεν σημαίνει ότι αισθανόμαστε ανασφαλείς ή ότι είμαστε έτοιμοι να διαπραγματευθούμε τις παράνομες και απαράδεκτες απαιτήσεις της Τουρκίας. « Ίσα - ίσα νιώθουμε αρκετή αυτοπεποίθηση, η χώρα είναι ξανά ενδυναμωμένη και το δικό μας καθήκον, είναι να συμπεριφερθούμε με υπευθυνότητα, για να αναπτυχθούν θετικά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις», δήλωσε ο Ν. Κοτζιάς στην πρόσφατη ενημέρωση, που έκανε προς τους διαπιστευμένους διπλωματικούς συντάκτες.

Παρασκευή, 27 Οκτωβρίου 2017

η Φλώρινα, η Καστοριά και τα Γρεβενά εμφανίζονται, ως αλβανικά εδάφη στα σχολικά βιβλία της Αλβανίας!

του Χρήστου Καπούτση Όταν η πολιτική του μεγαλοϊδεατισμού των Αλβανών εθνικιστών, αποτελεί επίσημη έκφραση του Αλβανικού κράτους και τον ιστό του εκπαιδευτικού συστήματος , τότε, τα άλλα Βαλκανικά κράτη, όχι μόνο πρέπει να ανησυχούν, αλλά και υποχρεούνται να αντιδράσουν. Η περιοχή των Βαλκανίων έχει υποφέρει από εθνικισμούς και μεγαλοϊδεατισμούς, είναι μια περιοχή που έχει στιγματιστεί από αιματηρές συγκρούσεις εθνομειονοτικών πληθυσμών και η αναβίωσή τους, απειλεί την σταθερότητα και την Ειρήνη. Ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας ο Έντυ Ράμα, είναι ένας «σύγχρονος» εθνικιστής-σοσιαλιστής πολιτικός ηγέτης, που υποδαυλίζει τα οράματα ακραίων εθνικιστικών κύκλων. Ο Αλβανός πρωθυπουργός κατά την διάρκεια συνέντευξής του στο «Politico» του Βελγίου, απείλησε την Ευρώπη, επισημαίνοντας πως «οι Αλβανοί θέλουν να ζήσουν σ’ ένα κράτος με την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και εάν δεν συμβεί αυτό, τότε θα επέλθει η ένωση του Κοσσόβου με την Αλβανία». Ο Ε. Ράμα εμπνέεται από τα νέο- οθωμανικά οράματα του Προέδρου της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν και η Τουρκία αποτελεί τον πιο ισχυρό σύμμαχο της Αλβανίας (άριστη συνεργασία στον πολιτιστικό, διπλωματικό και στρατιωτικό τομέα. Ο Αυλώνας είναι ουσιαστικά τουρκική ναυτική βάση), μαζί με την Βοσνία – Ερζεγοβίνη, στην Βαλκανική χερσόνησο. Σε αυτό το αντιευρωπαϊκό και συγκρουσιακό «κλίμα», η Κυβέρνηση Ε. Ράμα, με διάφορες μεθόδους, επιχειρεί να διαγράψει την ιστορική παρουσία του ελληνικού στοιχείου στην Βόρεια Ήπειρο. Πρόσφατα μάλιστα, με πρόταση τα Κυβέρνησης Ε. Ράμα η αλβανική βουλή ψήφισε ένα εκτρωματικό νομοσχέδιο για τις μειονότητες, με εμφανή στόχο τον αφανισμό της ελληνικής μειονότητας. «Αντί να διασφαλίζει τα δικαιώματα των μειονοτήτων στη χώρα βάσει των ευρωπαϊκών προτύπων, το νομοσχέδιο που υπερψήφισε η αλβανική Βουλή για την προστασία των μειονοτήτων διαιωνίζει τις αυθαιρεσίες του καθεστώτος Χότζα. Είναι ένα βήμα μπροστά για υπαρκτές και ανύπαρκτες μειονότητες και ένα βήμα πίσω για την κυριότερη και υπαρκτή μειονότητα της Αλβανίας», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών, Αλέξανδρος Γεννηματάς. Και να θυμίσω ακόμη, με αποκλειστική ευθύνη των αλβανών πολιτικών, οι Έλληνες νεκροί στρατιώτες του έπους του 1940 παραμένουν άταφοι, 77 χρόνια μετά τη θυσία τους, στον αγώνα εναντίον του φασισμού. Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι τα σχολικά βιβλία της ιστορίας και της γεωγραφίας, βρίθουν αναφορών για αλβανικά εδάφη που δήθεν κατέχονται από άλλα κράτη, όπως από την Ελλάδα, τη Σερβία, την π. Γ.Δ. Μακεδονίας και το Μαυροβούνιο. Μάλιστα, οι μαθητές στα αλβανικά σχολεία, μαθαίνουν ότι αποτελούν αλβανικά εδάφη, ολόκληρη η Ήπειρος μέχρι την Πρέβεζα, αλλά και η Φλώρινα, η Καστοριά και τα Γρεβενά, το μεγαλύτερο μέρος της FYROM (Τέτοβο, Σκόπια, Κουμάνοβο), η νότια Σερβίας και τμήμα του Μαυροβουνίου! Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «Γεωγραφικός Άτλας της Αλβανίας και των εδαφών» διδάσκεται στα 9ταξια σχολεία της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, προβάλλει κατά τρόπο απροκάλυπτο, το όραμα της Μεγάλης Αλβανίας και στον σχετικό χάρτη παρουσιάζουν ως αλβανικά εδάφη, την Ήπειρο την Δυτική Μακεδονία, όλη την δυτική περιοχή της ΠΓΔΜ τις νοτιοδυτικές επαρχίες της Σερβίας, και μέρος του Μαυροβουνίου συμπεριλαμβανομένου και της πρωτεύουσας της χώρας Ποντγκορίτσα , ενώ φυσικά στον χάρτη αυτό έχει ενσωματωθεί και όλο το Κόσσοβο, ως αλβανική επαρχία. Στον ίδιο χάρτη επισημαίνονται τα αλβανικά εδάφη που «πάρθηκαν από την Ελλάδα» και σε αυτά περιλαμβάνεται όλη η Ήπειρος, Ηγουμενίτσα, Παραμυθιά μέχρι και την Άρτα, αλλά και η Καστοριά και η Φλώρινα που αναφέρονται με τα αλβανικά ονόματα τους (Kosrtur και Follorine), ακόμη και τα Γρεβενά (με την αλβανική ονομασία Grebena)! Η αλβανική εθνικιστική ιδεολογία, που εκφράστηκε από την ένοπλη δράση του παράνομου παραστρατιωτικού μηχανισμού του UCK (Στρατός Απελευθέρωσης του Κοσσόβου) στην πρώην Σερβική επαρχία την περίοδο 1996-9, αναγέννησε τα εθνικιστικά οράματα για τη «Μεγάλη Αλβανία». Η δράση αυτή όχι μόνο δεν αποδοκιμάστηκε από την Δυτική Συμμαχία (ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.), αλλά επιβραβεύτηκε. Τα νατοϊκά μαχητικά αεροσκάφη, «λειτούργησαν» περίπου σαν η αεροπορία του UCK . Στη συνέχεια, η απόφαση μεγάλου μέρους της διεθνούς κοινότητας να επιτρέψει την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσόβου, έδρασε αποσταθεροποιητικά και άνοιξε τον ασκό του Αιόλου. Δημιουργήθηκαν βάσιμες ελπίδες στους Αλβανούς ηγέτες, ότι μπορούν , μετά το Κόσσοβο να πετύχουν ανάλογη ανεξαρτητοποίηση περιοχών όπου οι αλβανοί είναι πλειοψηφία (κοιλάδα Πρέσεβο νότια Σερβία και π. Γ.Δ.Μ) και τελικά να ενωθούν εδαφικά σε μια ενιαία κρατική οντότητα, που θα συμπεριλαμβάνει και με τους υπόλοιπους αλβανικούς πληθυσμούς της Βαλκανικής, που βρίσκονται γύρω από τα αλβανικά σύνορα, καθώς και εδάφη κρατών, που είχαν προσδιοριστεί ως αλβανικά, από διάφορους ανιστόρητους λαϊκιστές και εθνικιστές… Αφετηρία του κακού έγινε, με το περίφημο Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (17/12/1913), αφού σύμφωνα με αυτό, οι Βόρειες περιοχές της Ηπείρου μετονομάστηκαν «Νότιος Αλβανία» και οι Έλληνες Ηπειρώτες ως «Ελληνική Μειονότητα». Μια απαράδεκτη συμφωνία που επέβαλλαν οι Ιταλοί και οι Γερμανοί, για δικούς τους λόγους. Η Αυστροουγγαρία, θεωρούσε την Αλβανία «ειδική ζώνη επιρροής», ενώ η Ιταλία έδειχνε ζωηρότατο ενδιαφέρον και για το στρατηγικής σημασίας λιμάνι της Αυλώνας που δεσπόζει στην Αδριατική. Η παραχώρηση της Βορείου Ηπείρου στην Αλβανία, πυροδότησε σφοδρές αντιδράσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Είναι γνωστή η κήρυξη της Αυτονομίας της Β. Ηπείρου τον Φεβρουάριο του 1914, ο ένοπλος αγώνας των Βορειοηπειρωτών εναντίον του νεοσύστατου αλβανικού στρατού ο οποίος κατευθυνόταν από Ιταλούς και Ολλανδούς αξιωματικούς και το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που υπογράφτηκε στις 5 Μαΐου 1914. Ο Γάλλος, τότε πρωθυπουργός , Ζορζ Κλεμανσό (1841-1929), έγραφε στην παρισινή εφημερίδα «L' Homme Libre» («Ελεύθερος Άνθρωπος»): «Ιδού 350.000 αληθινοί Έλληνες διανεμόμενοι εις χωρία των οποίων και μόνο τα ονόματα δηλώνουν την ελληνικήν καταγωγήν. Κατόρθωσαν να κρατήσουν την εθνικότητα των εναντίον των Τούρκων και όταν έφθασαν τα ελληνικά στρατεύματα προς απελευθέρωσίν των εκ του Οθωμανικού ζυγού, τους είπον και τους επανέλαβον ότι τώρα ήτο οριστική η αποκατάστασίς των εις την πατρίδα. Διότι αρχικώς θέμα της κυβερνήσεως των Αθηνών και της διπλωματίας της ήτο η επιστροφή ολοκλήρου της Ηπείρου στην Ελλάδα. Και ξαφνικά, χωρίς καμιά προπαρασκευήν, χωρίς να λάβουν δια τους δυστυχείς αυτούς πληθυσμούς καμίαν εγγύησην ... καληνύχτα σας, αγαπητοί συμπατριώται και καλήν τύχην με τους ληστάς Αλβανούς!!».

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟΤΙΚΟ Ρ/Σ ΑΘΗΝΑ 984. Στις συνομιλίες που θα έχει ο Πρωθυπουργός Α. Τσίπρας στις ΗΠΑ, θα επιχειρήσει να συνδέσει την οικονομία με την γεωπολιτική, τη διπλωματία και τη στρατιωτική συνεργασία, ώστε, με τη "αμερικανική βοήθεια", να ξεπεράσει το οικονομικό αδιέξοδο που μαστίζει για μια 7ετία την χώρα μας. Πακέτο προσφορών στον στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα, για το κούρεμα του χρέους και την προσέλκυση αμερικανών επενδυτών. (Παρεπιπτόντως, σχόλια για την επικοινωνιακή προβολή της πτήσης του πρωθυπουργού με μαχητικό αεροσκάφος). Τα παραπάνω στην ραδιοφωνική ανάλυση μου, στην εκπομπή "Ω ΤΙ ΚΟΣΜΟΣ!" που παρουσιάζει ο συνάδελφος Κ. Ράπτης.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Πιθανό «ντόμινο» αλλαγών στα σύνορα ευρωπαϊκών κρατών από το δημοψήφισμα στην Καταλονία

Του Χρήστου Καπούτση

Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της ισπανικής Καταλονίας (ακολουθούν οι Βάσκοι), είναι εξαιρετικά σύνθετη υπόθεση, που αφορά πολλές χώρες της Ευρώπης, τα Βαλκάνια και φυσικά και την Ελλάδα.
Τα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη , έχουν στο έδαφός τους συμπαγείς εθνομειονοτικούς πληθυσμούς. Για παράδειγμα το Βέλγιο, που συνυπάρχουν  δύο εθνικές κοινότητες. Το Βέλγιο πληθυσμιακά αποτελείται από  τους Φλαμανδούς (6.450.000) και τους Βαλλόνους (3.790.000), που ζουν σε διαφορετικές περιοχές, με τους Φλαμανδούς να επιθυμούν  να έχουν το δικό τους ανεξάρτητο κράτος και μάλιστα προετοιμάζουν Δημοψήφισμα.  Επίσης, αποσχιστικές τάσεις της Βόρειας Ιταλίας έχουν καταγραφεί και  στο πρόγραμμα  του ιταλικού κόμματος «Λίγκα του Βορρά», για εθνοτικούς και οικονομικούς λόγους.
Στα Βαλκάνια, οι εξελίξεις σε Ισπανία- Καταλονία, επαναφέρουν στο προσκήνιο,  το ακανθώδες θέμα των εθνικών μειονοτήτων των Κρατών και φυσικά του Κοσσόβου.   
  Πέντε είναι οι χώρες της Ε.Ε. που αρνούνται, παρά τις πιέσεις,  να αναγνωρίσουν το Κόσσοβο, που αποσχίστηκε από τη Σερβία με πόλεμο: Ελλάδα, Κύπρος, Ισπανία, Ρουμανία και Σλοβακία. Και η άρνηση αυτή είναι ευεξήγητη διότι:  Η Ελλάδα,  έχει αξιολογήσει ως θανάσιμους εθνικούς κινδύνους το αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό, τον σκοπιανό αλυτρωτισμό και τον τουρκικό επεκτατισμό.   Η Κυπριακή Δημοκρατία, διότι αν αναγνωρίσει το Κόσσοβο, τότε θα είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει και το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος δικαιώνοντας τον Αττίλα!  Η Ρουμανία διότι έχει ισχυρή ουγγρική μειονότητα στο έδαφός της. Η Σλοβενία διότι στο έδαφος της κατοικούν περίπου 700.000 Ούγγροι. Και η Ισπανία,  διότι αν αναγνώριζε το Κόσσοβο, θα έπρεπε να κάνει το ίδιο για την Καταλονία και τους Βάσκους.
Η Ε.Ε., στηρίζοντας πλήρως την Ισπανική Κυβέρνηση, χαρακτήρισε αντισυνταγματικό το δημοψήφισμα στην Καταλονία. Μάλιστα  ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς συγκρίνοντας την Καταλονία με το  Κόσσοβο,  δήλωσε  ότι «όσον αφορά το θέμα της αναγνώρισης του Κοσσόβου, αποτελεί  ένα πολύ ειδικό νομικό πλαίσιο, που δεν είναι συγκρίσιμο με την Καταλονία». Αναμενόμενη ήταν  η αντίδραση της Σερβίας. «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία κήρυξε αντισυνταγματικό το δημοψήφισμα στην Καταλονία, ισχυρίζεται ότι η περίπτωση αυτής της ισπανικής επαρχίας και η περίπτωση του Κοσσόβου είναι «μη συγκρίσιμες», επειδή η «Ισπανία είναι κράτος- μέλος» της Ε.Ε.. Δηλαδή ισχύει άλλο διεθνές δίκαιο για τα κράτη έκτος Ε.Ε.;», δήλωσε  ο πρόεδρος της Σερβίας Α. Vucic,  στα κρατικά ΜΜΕ.
Όμως το θέμα του Κοσσόβου, αναμένεται να επιδεινωθεί.
Στις 27 Νοεμβρίου, θα γίνει και επισήμως το πρώτο βήμα για την δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας» (τα σχέδια περιλαμβάνουν και η Τσαμουριά, για αργότερα…), αφού θα καταργηθούν τα σύνορα μεταξύ της Αλβανίας και του Κοσσόβου. Οι πρωθυπουργοί  της Αλβανίας Εντυ Ράμα και του Κοσσόβου Ραμούς Χαραντινάι, με αφορμή την 105η επέτειο της ανακήρυξης της Αλβανίας ως ανεξάρτητου κράτους, θα υπογράψουν διακήρυξη ανοίγματος των συνόρων τους, παρουσία μάλιστα και εκπροσώπου της Τουρκικής Κυβέρνησης. Πρόκειται για αλλαγή των συνόρων στα Βαλκάνια, με την ανοχή της Διεθνούς Κοινότητας και της Πολυεθνικής στρατιωτικής Δύναμης που βρίσκεται στο Κόσσοβο, στην οποία συμμετέχει και η Ελλάδα!

Καταλονία και Θράκη, δυο εντελώς ανόμοιες περιπτώσεις
Είναι σαφές ότι ο αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός και ο τουρκικός επεκτατισμός (απόλυτη συνεργασία των Κυβερνήσεων Τιράνων και Άγκυρας) διαμορφώνουν ένα κλίμα αστάθειας  στα Βαλκάνια , που πιθανότατα, θα προσπαθήσουν να αξιοποιήσουν διάφοροι κύκλοι  του εθνικολαϊκισμού και της θεσμικής ανωμαλίας. Και ειδικότερα τώρα, να δούμε αν υπάρχει συσχετισμός της Καταλονίας με τη Θράκη.
Θα πρέπει να απαντήσουμε καταρχήν στο θεμελιώδες ερώτημα, αν υπάρχουν ουσιώδεις διαφορές και αν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος της  Καταλονίας, μπορεί  να έχουν ή όχι,  εφαρμογή στην Θράκη; 
 Στην Θράκη, δεν έχουμε συμπαγή πληθυσμό αναγνωρισμένης εθνικής μειονότητας. Δεν υπάρχει θεσπισμένη αιρετή εξουσία, που να αυτοπροσδιορίζεται ως διαφορετικό Έθνος,  που να στερείται της πατρίδας του, όπως στην Καταλονία.  Στη Θράκη έχουμε μία μειονότητα που προσδιορίζεται ως Θρησκευτική και όχι εθνοτική, σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάννης, που δεν υπερβαίνει στο 30%  του συνολικού πληθυσμού και που καθοδηγείται από μια άλλη χώρα την Τουρκία, που ασκεί επεκτατική πολιτική σε βάρος της Ελλάδας.    Συνεπώς,  η υπόθεση της ανεξαρτησίας της Καταλονίας, δεν μπορεί να έχει εφαρμογή στην Θράκη, καθόσον είναι εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις. Προσπάθεια αξιοποίησης του Δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας  και στη Θράκη, θα πρέπει  να αντιμετωπιστεί,  ως  πράξη παράνομη και εκβιαστική με στόχο την  υπονόμευση  της εσωτερικής συνοχής και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας. Τέτοιες υποκινούμενες πρωτοβουλίες  από την Άγκυρα και τα Τίρανα, που είναι προφανώς αναμενόμενες, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν άμεσα και καταλυτικά , από την Διεθνή κοινότητα (ΟΗΕ), τους ευρωατλαντικούς θεσμούς (ΝΑΤΟ, Ε.Ε.)  και πρωτίστως,  από την ελληνική διπλωματία, ως αποτελούσες μείζονα απειλή για την Ειρήνη. 
Για το θέμα της νομοθέτησης από την Κυβέρνηση, με την οποία αναγνωρίζεται ως «τουρκική», η μουσουλμανική ένωση Ξάνθης, θα πρέπει να επισημάνουμε τα  εξής: Πρώτον, από το 2008 υπάρχει καταδικαστική και τελεσίδικη απόφαση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε βάρος της χώρας μας,  με την οποία η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να αναγνωρίσει ως «τουρκική» την μουσουλμανική ένωση Ξάνθης. Και δεύτερον, η προσθήκη στον σχετικό νόμο, της αναφοράς  του άρθρου 11 του ΕΣΔΑ, εκτιμά η Κυβέρνηση ότι, θωρακίζει όχι μόνο τη Θράκη, αλλά και τα νησιά του Αιγαίου, από την τουρκική προπαγάνδα. Το  άρθρο αυτό απαγορεύει την ύπαρξη ισχυρισμών για εθνικές μειονότητες, εάν δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένες ή ακόμα και εάν αποτελούν απειλή για την εθνική ασφάλεια! Πρόκειται για θεσμική και ευρωπαϊκή θωράκιση και αυτό διότι:   Στη Θράκη, υπάρχει αναγνωρισμένη μόνο μια θρησκευτική-  μουσουλμανική μειονότητα και προσπάθεια να αναγνωριστεί ως εθνική μειονότητα,  προσκρούει στη διεθνή νομιμότητα και συνιστά απειλή για την ασφάλεια της χώρας. 
Το θέμα της ασφάλειας και της σταθερότητας στα Βαλκάνια ήταν στην κορυφή της ατζέντας των συνομιλιών,  που  είχαν οι ηγέτες κατά τη διάρκεια των εργασιών της πρώτης Τετραμερούς Συνόδου Κορυφής Ελλάδας-Σερβίας-Βουλγαρίας-Ρουμανίας, που πραγματοποιήθηκε στη Βάρνα.  Ο  πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας στις κοινές δηλώσεις με τους πρωθυπουργούς της Βουλγαρίας Μπόικο Μπορίσοφ, της Ρουμανίας Μιχάι Τουντόσε και του προέδρου της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς, εξέφρασαν μηνύματα ειρήνης  και συνεργασίας των τεσσάρων χωρών στους τομείς της οικονομίας, της ενέργειας, της ασφάλειας και του προσφυγικού. Μάλιστα  υιοθετήθηκε η πρόταση της Ελλάδας να γίνει μια Σύνοδος Κορυφής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Δυτικών Βαλκανίων, στη διάρκεια της Βουλγαρικής Προεδρίας της Ε.Ε το πρώτο εξάμηνο του 2018.
                                   

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Η ώρα της μεγάλης κρίσης για τον Ελληνισμό

 
Του Σαράντου Καργάκου

Ας ξεκινήσουμε, αγαπητοί, από ένα εξορκισμένο σήμερα «εθνικιστή» ποιητή που κάποτε τολμούσαμε να θεωρούμε πρώτο εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό: γράφει στους «Ελεύθερους Πολιορκημένους»: «Αραπιάς άτι, Γάλλου νούς, βόλι Τουρκιάς, τόπ’ Αγγλου* πόλεμος μέγας πολεμά, βαρεῖ τό καλυβάκι…» (*τόπ΄ = μπάλα κανονιού).

Εννοείται ασφαλώς ποιο είναι το καλυβάκι στον παρόντα καιρό. Όχι η Ελλάς ή η προέκτασή της η Κύπρος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός.
Ο Ελληνισμός μετά τις εξάρσεις του στον πόλεμο του ’40-’41, με την αντίστασή του κατά των αρχών Κατοχής, με τον ενωτικό αγώνα της Κύπρου (μια δράκα μαχητές κατά μιας αυτοκρατορίας) αποτελούσε κακό παράδειγμα για τους λοιπούς λαούς. Κακό παράδειγμα υπήρξε και με την Επανάσταση του ’21 που διέλυσε τον ιστό της υποταγής που είχε επιβάλει η Ιερά Συμμαχία. Όταν το 1830 έκλεινε η αυλαία της Ελληνικής Επαναστάσεως άνοιγε η αυλαία των ευρωπαϊκών επαναστάσεων.

Γι’ αυτό ο ανυπότακτος, ο απειθάρχητος, ο μη συμμορφούμενος «τοῖς ξένων ρήμασι» λαός, ο δάσκαλος του απροσκύνητου ήθους έπρεπε να χτυπηθεί στις ρίζες, στις πνευματικές και ιστορικές καταβολές του. Το σχέδιο ετοιμάστηκε την επαύριο του Πολυτεχνείου. Αλλ’ ο λαός αυτός έπρεπε να υποστεί δύο στρατιωτικά πλήγματα για να συνετισθεί. Επτά χρόνια δικτατορίας δεν είχαν «σιδερώσει» το φρόνημά του. Έτσι ήλθαν το 1974 ο Αττίλας και μερικά χρόνια αργότερα η ασχήμια της Ύμιας. Κι έκτοτε άρχισε εν ονόματι ενός πολιτικού ρεαλισμού η χαλιναγώγηση του ελληνικού φρονήματος, η καταπτόηση, η τουρκοφοβία που τελικά -πάντα εν ονόματι του πολιτικού ρεαλισμού- μετεξελίχθηκε σταδιακά σε τουρκολατρία. Έχουμε εδώ μια κλασσική περίπτωση του «Συνδρόμου Στοκχόλμης», όπου το θύμα ερωτεύεται τον βασανιστή του.

Μετά την έκρηξη σε παγκόσμια κλίμακα του Ελληνισμού για το όνομα της Μακεδονίας, μια έκρηξη που κράτησε επί μία τριετία, έπεσαν πάνω μας «λυτοί και δεμένοι» να συμμαζευτούμε, να προσγειωθούμε, να σωφρονισθούμε. Έτσι επροκόψαμε.
Σήμερα όχι η Ελλάς, αλλ’ ο Ελληνισμός, είναι παντού ντροπιασμένος. Χάσαμε όλες τις διπλωματικές μάχες, χάσαμε το επιχειρηματικό μας κεφάλαιο, χάσαμε την εργατικότητά μας, το εθνικό και το κοινωνικό μας φιλότιμο. Προτιμάμε πια την αγγλική ως γλώσσα και γραφή και όχι την ξεπερασμένη κι ατιμασμένη Ελληνική, τη μητέρα του ευρωπαϊκού γλωσσικού πολιτισμού.

Κι όλα αυτά πώς και γιατί; Έπρεπε και πρέπει να επιβληθεί το παγκόσμιο ολοκληρωτικό κράτος. Και οι λαοί, όπως γράφει ο Βάρναλης, να έχουν «μια σκέψη δετή που τους την πλάσανε οι δυνατοί». Χρειαζόταν, όμως, ένα κράτος – πειραματόζωο. Και σαν τέτοιο επιλέχτηκε όχι απλώς το ελληνικό κράτος, αλλά σύμπας ο Ελληνισμός. Με τρόπο μεθοδικό έσπασαν τις πνευματικές και ιστορικές μας ρίζες, απογύμνωσαν την ελληνική γλώσσα και γραφή από τις αρχέγονες καταβολές τους, υποβάθμισαν τη σημασία του έθνους σαν τάχα μου φαντασιακή κατασκευή και παρουσίασαν έναν κατ’ όνομα ελληνικό κόσμο περίπου, όπως εμφανίζονται κατ’ όνομα εδώ και 50 χρόνια οι Σκοπιανοί.

Η σύγχρονη οικονομική κρίση είναι απότοκος της πνευματικής και ηθικής. Εξωπετάχθηκαν όλες οι προγονικές αξίες που δημιουργούσαν ανθρώπους αξίας και εν ονόματι ενός δάνειου πλούτου βουτηχτήκαμε στο βούρκο του ανιδανισμού, του αμοραλισμού, του καριερισμού και του πολιτικού οππορτουνισμού. Πολλοί που βιάζονται να ψάλλουν το requiem της Ελλάδος σιγομουρμουρίζουν «η Ελλάς εν τάφω». Όχι! Αν θέλουμε να είμαστε σωστοί πρέπει να πούμε «Η Ελλάς εν βούρκω».

Και στο βούρκο έριξαν την Ελλάδα όχι μόνον οι ανάξιοι πολιτικοί αλλά και οι ανάξιοι πνευματικοί ταγοί της. Αυτοί που δημιούργησαν μια πνευματική ασφυξία στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στα «μίντια» και στην καλοπλασαρισμένη σκουπιδογραφία, έτσι που, όπως λέει στη «Χρονογραφία» του ο Λεόντιος Μαχαιράς, «δέν ξέρουμε ἴντα συντυχαίνουμε». Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται, quo vadimus, quid facimus (πού πάμε, τι πράττουμε).

Και στο παρελθόν η Ελλάς έπεσε αλλ’ ουδέποτε ξέπεσε. Γλιστρούσε αλλά δεν παραπατούσε, ούτε παραμιλούσε. Σήμερα μοιάζει με ξεπεσμένο φάντασμα και στο εξωτερικό προβάλλεται σαν χρεοκοπημένος διάβολος. Κι εμείς –πέρα από την οικονομική λεηλασία- ζούμε σε μια Ελλάδα χωρίς ελληνικότητα.
Αυτοί που –κακή τή τύχη- πήραν στα χέρια τους το άρμα της παιδείας, το οδήγησαν στην άβυσσο της ασυδοσίας και του μηδενισμού. Λείπει πλέον από τη ζωή μας ο πεπαιδευμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος με τη βαθειά καλλιέργεια, ο μορφωμένος με την πλήρη του όρου έννοια. Έγραφε προ 110 και πλέον ετών ο αοίδιμος Παπαδιαμάντης, που πέρσι τιμήσαμε υποτονικά τα 100 χρόνια από το θάνατό του: «Μορφωμένους θέλουμε• όχι εγγραμμάτους». Εγγραμμάτους, δηλαδή πτυχιούχους και πολυπτυχιούχους έχουμε πολλούς• μορφωμένους δεν έχουμε, δηλαδή ανθρώπους με άρτια μορφή. Έχουμε κλάσματα ανθρώπων που δεν είναι ικανοί να σηκώσουν ούτε το βάρος του παρελθόντος, ούτε τις ευθύνες του παρόντος και πολύ περισσότερο τις ευθύνες του μέλλοντος. Δεν έχουμε τους κατάλληλους πνευματικούς και πολιτικούς πλοηγούς που θα μας κατευθύνουν προς κάποιον ελπιδοφόρο ορίζοντα.

Η Ελλάς σήμερα –και με τον όρο Ελλάς εννοώ σύμπαντα τον Ελληνισμό- μοιάζει με σκεβρωμένη περγαμηνή, μοιάζει με το δέρμα γερασμένου ελέφαντα. Η καταιγίδα χτυπά την πόρτα μας σαν κάποιος που θέλει να μπει βίαια μέσα κι εμείς «δειλοί, άβουλοι και μοιραίοι αντάμα προσμένουμε ίσως κάποιο θαύμα», για να επανέλθω στον Βάρναλη. Η λέξη θαύμα, που ομόρριζό της δεν υπάρχει σε καμιά ευρωπαϊκή γλώσσα, παρότι πιθανώς συγγενεύει με το θεώμαι (=παρατηρώ) και με τη θέα, δεν μας προσφέρει την προσδοκία για θέα ελπίδος. Διότι σήμερα δεν βλέπουμε τίποτε• παρατηρούμε μηδενικά επί μηδενικών, τα οποία δεν προσφέρουν προοπτική μέλλοντος.
Συχνά έχω γράψει και πιο συχνά έχω διδάξει πως, αν θαύματα γίνονταν στο παρελθόν, γιατί να μη γίνουν και στο παρόν; Ο λόγος είναι απλός: το θαύμα δεν έρχεται ως μάννα από τον ουρανό. Ο Θεός δεν είναι Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ούτε έχει τη μεγαθυμία του Στρος Καν και της Μέρκελ να μας χορηγεί δόσεις, όπως η Κίρκη το βελανίδι στους χοιρόμορφους συντρόφους του Οδυσσέα. Δεν λέω, με τα επιδόματα, με τα προγράμματα, τις επιδοτήσεις και όλα τα «κολπατζίδικα» συναφή «φάγαμε καλά» κατά την Πάγκαλη ρήση, αλλά έτσι εγίναμε Κίρκειοι χοίροι και τρεφόμαστε με βελανίδι.
Πού είναι η παλιά μας αρχοντιά που έκανε τον Κύπριο αγρότη με 10 «τσιρούες» να νιώθει σαν βασιλιάς, όταν σε φιλοξενούσε στο ταπεινό σπιτικό του; Κάποτε ζούσαμε τον πλούτο της φτώχειας, επί μερικά χρόνια ζήσαμε τη φτώχεια του πλούτου και τώρα το παίζουμε «Άσωτοι υιοί». Αλλά δεν υπάρχει κανείς στοργικός και συγχωρητικός πατέρας να σφάξει για μας τον «μόσχο τον σιτευτόν». Θα σφάξει εμάς. Κι εννοώ ότι όπως τεμαχίστηκε η Κύπρος (αρχόντισσα Κερύνεια και πώς να σε ξεχάσω;) σχεδιάζεται να τεμαχισθεί και ο λοιπός ελλαδικός χώρος. Ουσιαστικά η Δυτ. Θράκη ανήκει περισσότερο στην Τουρκία και τυπικά ανήκει στην Ελλάδα. Μέγας αφέντης της περιοχής είναι ο Τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής. Το ίδιο ισχύει και για το νομό Φλωρίνης. Οικονομικά έχει αλυσοδεθεί στα Σκόπια.

Ας μη στρουθοκαμηλίζουμε και ας μην παριστάνουμε τους ξεπεσμένους αγγέλους. Μας έλειψε η ηρωική στάση ζωής που διέκρινε στις καλές ώρες της την ελληνική φυλή. Το είχε πει ο Χάιντεγκερ αλλά πράξη το είχαμε κάνει εμείς: για να ζήσει κανείς μια αυθεντική ζωή, αυτό που χρειάζεται είναι η αποφασιστική αντιμετώπιση του θανάτου. Αυτό είναι που δίνει ζωή στη νιότη. Σήμερα ποιος είναι περισσότερο ζωντανός στην Κύπρο από το Γρηγόρη Αυξεντίου; Οι πεθαμένοι ζωντανοί ; Ή μήπως, οι κονιοποιητές της πνευματικής μας παραδόσεως, που έβγαλαν και τον Βασίλη Μιχαηλίδη εθνικιστή; Όταν διαβάζω αυτά που γράφονται κι εδώ και στο λοιπό ελληνικό χώρο από τις εθνομηδενιστικές πέννες, άθελα μού έρχεται στο νου το περίφημο ποίημα του Έλιοτ «Οι κούφιοι άνθρωποι». Αυτοί μας κυβερνούν και διαβουκολούν τη νεολαία μας. Για να φθάσεις ψηλά, πρέπει να είσαι σήμερα κούφιος πνευματικά και ψυχικά. Και όχι μόνον κούφιος αλλά και κούφος, δηλαδή επηρμένος και κατά προέκταση αλλοπαρμένος που σημαίνει από άλλους παρμένος, για να μην πω πουλημένος.

Τι είναι σήμερα αυτοί που εκπροσωπούν επίσημα τον Ελληνισμό; Ένα όρθιο λείψανο. Αυτό το όρθιο λείψανο έκανε τον Ελληνισμό να μοιάζει με σπασμένο καθρέφτη.
Πού είναι ο ψυχικός ιμάντας που μας ένωνε παλιά;
Πού είναι η αδελφοσύνη που μας έδενε όταν βγήκαμε στο νησί κρυφά με ψεύτικα ονόματα το 1964 και μετά;
Γιατί καλλιεργείται τόσο μίσος στη Β. Ελλάδα εναντίον της Ν. Ελλάδος;
Μήπως σχεδιάζεται διαμελισμός;
Μήπως η περιβόητη κρίση είναι τεχνητή για να θολώσει ο νους μας και η Ελλάς να διαμελισθεί;
Γιατί προπαγανδίζεται επί δεκαετίες η αυτονομία της Κρήτης; Ο λόγος είναι απλός: κάποιοι θέλουν να ρουφήξουν για λογαριασμό τους το μαύρο χυμό που έχει ολόγυρά της.

Συνάντησα πριν από καιρό έναν ευπορήσαντα παλαιό μου μαθητή και νυν πολιτικό που θέλησε να με αντιμετωπίσει με ύφος υπεροπτικό. «Τι είσαι συ, ποιος είμαι εγώ». Τον αποστόμωσα μακρυγιαννικώς: «Συ είσαι ένας όρθιος νεκρός• πάει καιρός που έχεις πεθάνει, αλλά δεν το έχεις μάθει». Εγώ μένω ζωντανός, διότι με τη γραφή και τη διδαχή μου ζω με τους νεκρούς μας.
Σήμερα δυστυχώς στην Ελλάδα – κι από τον όρο αυτό δεν εξαιρώ την Κύπρο- ζωντανούς μπορείς να βρεις μόνο στα νεκροταφεία. Οι ζωντανοί σας είναι στα «Φυλακισμένα μνήματα» και στη «Μακεδονίτισσα». Νεκροφιλία ή νεκρολατρία θα πουν τα τσιράκια του εθνομηδενισμού. Όχι, απαντώ. Όπως είπε ο μεγάλος Ιω. Συκουτρής που εδίδαξε κι εδώ, πολιτισμός είναι η συναναστροφή με τους νεκρούς. Η συναναστροφή με το ήθος, το ύφος, το πνεύμα των προγόνων. Αντίθετα, κάποιοι, παρότι δεν τους έχει γίνει νεκροψία, έχουν από καιρό πάρει το δρόμο προς την κόλαση χωμένοι ως το λαιμό στα ψέματα των ισχυρών. Ο τόπος μας δεν θα γίνει ποτέ καθαρός, εφόσον θα κατευθύνεται πολιτικά και πνευματικά από τους γόνους των Νενέκων και των Εφιαλτών.

Διάβασα προ ημερών σε μια μεγαλοφυλλάδα των Αθηνών, που υπηρέτησε δουλικά τόσο τις γερμανικές αρχές Κατοχής όσο και το χουντικό καθεστώς, ότι δεν αξίζει να πεθάνει κανείς για ένα πατριωτικό ιδανικό. Έστειλα μια επιστολή, που φυσικά δεν δημοσιεύτηκε και ο λόγος είναι απλός. Έγραψα:
«Το χειρότερο είναι πως τίποτε δεν αξίζει όταν κανείς ζει χωρίς αυτό. Και πως ακόμη πιο αισχρό είναι το να ζει κανείς για το νέο ιδανικό, για την καινούργια μεγάλη ιδέα, την έκτη δόση του δανείου. Εμείς που μέχρι πρόσφατα είμαστε η ψυχή της υφηλίου ζούμε με ξένα ψίχουλα και με δανεική ψυχή».
Μας είπαν ψέματα πολλά, μας είπαν ψέματα αισχρά. Μας είπαν πως μπαίνοντας στην ΕΟΚ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση θα γίνουμε Ευρωπαίοι. Λες και πριν ήμαστε Ασιάτες και Αφρικανοί. Και τελικά εγίναμε χειρότεροι από αυτούς, όταν μπήκαμε στον ευρωπαϊκό λάκκο των εχιδνών. Διότι δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίτε, μπήκαμε στην Ευρώπη του Γκαίμπελς. Δεν μπήκαμε στην Ευρώπη του Σαίξπηρ, μπήκαμε στην Ευρώπη του Χάρντιγκ που έπνιξε σαν τα τσιχλόπουλα τα Κυπριωτόπουλα.
Δεν με διακρίνει πάθος κανένα κατά των Ευρωπαίων. Διδακτική μου αρχή ήταν μια φράση του Σαίξπηρ: «Μια καλή πράξη σ’ ένα βρόμικο κόσμο». Αυτό κατά την ταπεινή μου αντίληψη, είναι πηγή ευτυχίας για τη ζωή. Μετρήστε τις καλές πράξεις των Βρεττανών. Την εποχή, όπου ο Σαίξπηρ έγραφε αυτά τα υπέροχα, ο σερ Φίλιπ Σίντνεϋ, που είχε τη φήμη του τελειότερου ιππότη και που συνέθετε σαν άγγελος ποίηση και μουσική μαζί με τον σερ Γουώλτερ Ράλεϋ, μάζευαν κάμποσους Ιρλανδούς σε κάποιο βολικό μέρος και τους κατακρεουργούσαν σαν σφαχτάρια.

Είμαι υποχρεωμένος να τα πω αυτά διότι φοβάμαι τον κακό καιρό. Και δεν το εννοώ κλιματολογικώς. Εδώ που καταντήσαμε, βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου. Τίθεται πλέον θέμα εθνικής –και όχι μόνον- επιβιώσεως. Μαζί με τις ναρκωτικές ιδέες η νεολαία μας πλήττεται και από τις ναρκωτικές ουσίες. «Μαστουρωμένη» χορεύει ένα νέο χορό του Ζαλόγγου που δεν έχει τίποτε ηρωικό. Ό, τι έχει είναι ταπεινωτικό και εξευτελιστικό. Κάποτε ακούγαμε από τα στόματα των νέων την Ιψενική κραυγή: «Δώσ’ τε μου ένα ζευγάρι, μεταχειρισμένα –έστω- ιδανικά». Τώρα ακούμε: «Δώσ’ τε μου ένα δεκάευρο για να πάρω τη δόση μου». Τα παιδιά, της Ελλάδος παιδιά, που τραγούδησε κάποτε η Βέμπο, αγοράζουν το θάνατό τους. Και μαζί τους πεθαίνει και η έννοια Ελλάς. Την πιο βαθειά πληγή της ζωής μου εισέπραξα, όταν σ’ έναν τοίχο των Εξαρχείων διάβασα ένα γκράφιτι: «Έλληνας δεν γεννιέσαι, ούτε γίνεσαι• καταντάς»!

Δεν λέω, καλές είναι οι προοδευτικές ιδέες, οι τολμηρές και οι καινοτόμες αντιλήψεις, οι νέες θεωρίες αλλά πρέπει τουλάχιστον να μείνεις ζωντανός για να τις εφαρμόσεις. Σήμερα, καθώς περνώ από τα κέντρα όπου προσφέρεται η μεθαδόνη ή από κάποια σημεία –πολύ κεντρικά- των Αθηνών και του Πειραιά, θαρρώ πως βλέπω τον «Χορό των Σκελετών» που ζωγράφισε ο μεσαιωνικός ζωγράφος Macaber, από το όνομα του οποίου βγήκε η λέξη μακάβριος. Δεν θα προσθέσω τίποτε καινούργιο. Το έχω γράψει σε βιβλία μου διδακτικά που εκδόθηκαν προ 35ετίας. Πρόκειται για μια κουβέντα που είχε πει ένας μεγαλέμπορος ναρκωτικών από τη Μασσαλία: «Η πολιτική πρέπει να συνεργασθεί με τη χημεία». Και τώρα συνεργάζονται με θαυμαστή αρμονία, με θαυμαστά αποτελέσματα και – το κυριότερο- με θαυμαστά κέρδη. Έκαναν τη νεολαία ανίκανη ακόμη και για να επαναστατήσει. Αυτά που γίνονται επί μία εξαετία στην Αθήνα δεν είναι επαναστατικές εκρήξεις• είναι προοίμιο ενός νέου εμφυλίου σπαραγμού. Η κρίση, οικονομική και διανοητική – έφερε την ακρισία, έφερε το φθόνο και την κακία, με αποτέλεσμα ο ένας Έλληνας να μισεί τον άλλο- κι όχι πια για λόγους ιδεολογίας. Βρισκόμαστε σε τέλεια σύγχυση. Είμαστε σαν τον ναυαγό τη νύχτα που αντί να κολυμπά προς την ξηρά κατευθύνεται απυξίδωτος προς τα βαθύτερα νερά.

Δεν λέω πως είμαστε αβοήθητοι στον παρόντα καιρό. Δεν έχει περάσει χρόνος πολύς που δύο Γάλλοι καθηγητές του πανεπιστημίου του Μετς, οι Τιερί Φορμέ και Μαρτέν Στεφένς, έγραψαν στην εφημερίδα «Φιγκαρό» τα ακόλουθα συγκινητικά:
«Μιλάμε διαρκώς για το ελληνικό χρέος. Χωρίς να επισημάνουμε ότι η Ευρώπη είναι αυτή που εδώ και 2.500 χρόνια έχει ένα χρέος προς την Ελλάδα. Ένα χρέος αιώνιο, αφού αφορά τα θεμέλιά της».
Αυτό που δεν κατανοούν ίσως οι Γάλλοι καθηγητές είναι πως αυτά τα θεμέλια θέλουν να υπονομεύσουν αυτοί που ξεθεμέλιωσαν πρώτα πνευματικά και μετά οικονομικά με τα κάθε λογής «τσιράκια» τους την Ελλάδα. Δεν πρέπει οι Ευρωπαίοι του αύριο να έχουν ως ηθικό και πνευματικό πρότυπο τον Έλληνα άνθρωπο, αλλά τον κοντινό πρόγονό τους, τον Βάνδαλο άνθρωπο. Κι αυτός ο Βανδαλισμός, ως επαναστατική πράξη, εισάγεται και στην Ελλάδα.

Δεν θα πω ότι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ταγοί, αφού, χρόνια τώρα ο Ελληνισμός πολιτεύεται σε έγκλιση υποτακτική, δεν είναι απέναντί μας ανεκτικοί. Ούτε θα πω ότι δεν μας προσέφεραν στη συμφορά μας «τσάι και συμπάθεια». Θα πω απλώς ότι οι εκδηλώσεις συμπαθείας των εταίρων μας μοιάζουν με προσευχή χιτλερικού βασανιστή. Θα προσθέσω όμως ότι την αφορμή τη δώσαμε εμείς. Την οικτρή κατάσταση που δημιουργήσαμε την έχει περιγράψει με ενάργεια από το 2ο μ.Χ. αιώνα ο Λουκιανός με το έργο του «Μένιππος ή Νεκυομαν-τεία». Όταν ο κυνικός φιλόσοφος Μένιππος κατέρχεται στον κάτω κόσμο, ερωτάται από κάποιον Φιλωνίδη, τι γίνεται στον επάνω κόσμο. Κι ο Μένιππος με τέσσερις λέξεις εικονογραφεί τους τότε ανθρώπους και τους νυν: «Αρπάζουσιν, επιορκούσι, τοκογλυφούσιν, οβολοστατούσιν».

Μετά τη ζοφερή εικόνα που σας έδωσα, εύλογα κανείς μπορεί να αναρωτηθεί αμλετικά: «Να ζει κανείς ή να μη ζει». Θα απαντήσω: να ζει, αλλά να ζει ελληνικά. Δηλαδή ηρωικά. Πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στον εαυτό μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στο παρελθόν μας, πρέπει και πάλι να πιστέψουμε στην ιδέα του έθνους. Η πίστη στο έθνος μας στην κρίσιμη τούτη καμπή είναι ανάγκη ζωής. Όχι, όμως, καπηλεία του έθνους, όπως έγινε συχνά στο παρελθόν. Το έθνος ως προσφορά θυσίας θα φέρει την αυριανή σωτηρία. Όπως έγραψε τότε που μπαίναμε στην ΕΟΚ ένα από τα πιο φωτεινά ελληνικά μυαλά, ο Πάνος Καραβίας,
«για να γίνει το έθνος παλμός καρδιάς, ένα με το αίμα της νιότης μας, πρέπει πρώτα η νιότη μας (Σημ. Σ.Ι.Κ. εννοεί τη νεολαία) να πάει συνείδηση, να πεισθεί πως το έθνος και το εγώ είναι, για τον Έλληνα, έννοιες που δένονται η μια με την άλλη, και πως υπηρετώντας το έθνος πλαταίνεις οικουμενικά και πλουτίζεις σε βάθος το εγώ σου, δίνεις ομορφιά στη ζωή σου και γιομίζεις αγάπη για τον άνθρωπο. Κι εμείς οι Έλληνες είχαμε πάντα τόσο δυνατό το αίσθημα του έθνους, που το ταυτίσαμε με τη θρησκεία και τη φυλή μας – πράγμα σπάνιο, σπανιότατο, αν όχι άγνωστο σ’ άλλα έθνη- σε μια τρισυπόστατη φλόγα».
Θεωρώ επιτακτικό, διότι, κατά τον Θουκυδίδη, «οἱ καιροί ου μενετοί», να ξαναγυρίσουμε στον ελληνισμό μας, στις αξίες που μας έθρεψαν αιώνες τώρα επί ζωής.

Η ιστορική μας μοίρα είναι συνυφασμένη με τη γεωγραφική μας θέση, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, ανάμεσα σε αλληλοσυγκρουόμενους και αρπακτικούς ιμπεριαλισμούς. Κάποτε μας ήθελαν για τη γεωπολιτική μας θέση. Τώρα μας θέλουν διότι στην απέραντη θαλάσσια έκτασή μας υπάρχουν πλήθη θησαυρών. Οι κάθε λογής Αλή Μπαμπάδες με τους 40 κλέφτες τους κτυπούν την πόρτα μας. Ας μην την ανοίξουμε ακούγοντας τη φράση «σουσάμι άνοιξε». Διότι ίσως ανοίξουμε για μια ακόμη φορά τον ασκό του Αιόλου.

Δεν θα πω ότι έλειψε ποτέ η αγάπη για την Ελλάδα. Αλλά οι τωρινοί των μεγάλων δυνάμεων πολιτικοί, καθότι λεπτοστόμαχοι, αγαπούν την Ελλάδα, όπως αγαπά ο κανίβαλος το θύμα του με… σάλτσα! Ας πάψουμε κάποτε να είμαστε, όπως λέει ο Σολωμός, ένας λαός «πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος». Το 1945 ο φίλος και συμπατριώτης μου ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος είχε γράψει:
"Μή γελαστεῖτε απ’ τόν καημό σας καί σας πάρει ο ύπνος γιατί καινούργια σύννεφα πλακώσαν τήν πατρίδα! Μαύρα στριφτοπλεγμένα σύννεφα κρέμωνται σάν μολύβια πάνω απ’ τά σπίτια μας, πάνω απ’ τούς τάφους των παιδιών μας!"
Σε λίγο άρχισε ο «βροτολοιγός», ο «οκρυόεις ἐπιδήμιος πόλεμος», όπως τον λέει ο Όμηρος. Κι έτσι δεν μοιραστήκαμε μαζί τη νίκη, όπως μας είχε υποσχεθεί ασύστολα ψευδόμενος ο Τσώρτσιλ, όταν χρειαζόταν το αίμα μας. Και μετά ήλθαν προστάτες οι Αμερικάνοι που άπλωσαν την προστατευτική τους αιγίδα ως την ακρότατη ελληνική θαλάσσια έπαλξη, τη μεγαλόνησο Κύπρο. Τότε είναι που ο δικός σας σπουδαίος ποιητής, ο Θεοδόσης Πιερίδης, έγραψε, ήταν θυμάμαι το έτος 1956, την «Κυπριακή Συμφωνία».Συχνά το έχω πει: δεν πιστεύω στις αλήθειες των πολιτικών• πιστεύω στις αλήθειες των ποιητών. Οι αλήθειες των πολιτικών είναι φτερά στον άνεμο. Οι αλήθειες των ποιητών είναι τα «ριζιμιά χαράκια» των λαών. Ας ακούσουμε λοιπόν τέσσερις στίχους του Θεοδόση Πιερίδη:
«Στης Μεσόγειος τί θέτε τή γλυκιά γαλανάδα;
Ἐμεῖς εἴμαστε Κύπρος, ἐμεῖς εἴμαστε Ἑλλάδα!
Ὅθεν ήρθατε πάτε, φοβεροί Ἀμερικάνοι,
η πατρίδα σας εἶναι κάπου αλλού – καί σας φτάνει»!
Αμ δεν τους φτάνει! Γι’ αυτό ένα νέο αμερικανικό imperium δημιουργείται στη Μεσόγειο, το Μαγκρέμπ φλέγεται, η Συρία φλέγεται, το Ιράν τελεί υπό απειλή, το Ιράκ ποτίζεται καθημερινά μα αίμα, η Τουρκία αιματορροεί, η Ελλάς φυλλορροεί.
Τι χρειάζεται τούτη τη στιγμή ο Ελληνισμός; Έναν εθνικό συναγερμό που νε ενώνει σε μια αμφικτιονία αγάπης και αλληλεγγύης τους Έλληνες όλης της γης. Και τότε όχι μόνο θα βγούμε από τα οικονομικά αδιέξοδα, θα βγούμε και από την ηθική ασφυξία, από την πνευματική υπνηλία. Όχι, ο Ελληνισμός δεν βρίσκεται εν ναρκώσει, όπως λένε μερικοί• βρίσκεται απλώς εν υπνώσει. Καιρός να αφυπνιστούμε, να εργαστούμε και να προμηθευθούμε νερό πολύ, διότι όπως λέγει προφητικά άλλος ποιητής, ο Μιχάλης Κατσαρός, «το μέλλον θα έχει πολλή ξηρασία». Αν όμως είμαστε Προμηθείς και όχι Επιμηθείς, μπορούμε να κάνουμε το μέλλον των παιδιών μας πολύ δροσερό, πολύ φωτεινό.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Με το «βλέμμα» στις ΗΠΑ , η Κυβέρνηση παρακολουθεί τις εξελίξεις σε Γερμανία και Τουρκία



Του Χρήστου Καπούτση

Η ελληνική Κυβέρνηση εκτιμά, ότι θα απαιτηθεί χρόνος για να σχηματιστεί η νέα Γερμανική κυβέρνηση, που σημαίνει ότι θα υπάρξει μια περίοδος πολιτικής αστάθειας στην Ε.Ε. και ότι η νέα Γερμανική κυβέρνηση,  οι  εταίροι της Α. Μέρκελ, δεν θα διάκεινται ευμενώς προς την Ελλάδα, σχετικά με τα δημοσιονομικά. Επίσης αναμένεται, σκλήρυνση της Γερμανίας στο προσφυγικό, επιδείνωση των γερμανο-τουρκικών σχέσεων και όλα αυτά θα έχουν πεδίο δράσης και το Αιγαίο.
Η Ελληνική κυβέρνηση, επένδυσε στην πολιτική υποστήριξη του Γάλλου προέδρου Ε. Μακρόν, στο πλαίσιο μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής, όπου δεν θα είχε θέση η τιμωρητική λιτότητα του Σόιμπλε.  Όμως,  η νέα τρικομματική Γερμανική Κυβέρνηση (χριστιανοδημοκράτες, Πράσινοι και Φιλελεύθεροι) , όχι μόνο δεν προβλέπεται να συμμεριστεί τα ευρωπαϊκά οράματα του Γάλλου προέδρου, για ανάπτυξη χωρίς λιτότητα, αλλά το πιθανότερο είναι,  να τον υποχρεώσει σε αναπροσαρμογή των απόψεών του, αφού αναμένεται να επικρατήσει η γερμανική λιτότητα στην Ε.Ε., η δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη και για τα επόμενα χρόνια. Αυτή η εξέλιξη όμως, θα έχει δυσάρεστες συνέπειες για την Ελλάδα και στα δημοσιονομικά, αλλά  και στα εθνικά θέματα.
Επίσης, η «νευρικότητα» της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, θα αυξηθεί, για ουσιαστικούς λόγους,  που συνδέονται με τις γεωπολιτικές εξελίξεις,  αν συνεκτιμηθούν και τα εξής:
 Η πρόσφατη συνάντηση του αμερικανού προέδρου Ντ. Τράμπ με τον Πρόεδρο  της Τουρκίας  Ταγιπ Ερντογάν,  ήταν  μάλλον «φιλολογικού» ενδιαφέροντος, αφού  δεν ήρθησαν οι σοβαρές διμερείς διαφορές. Οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις βρίσκονται στο ναδίρ…
Το αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών, σύμφωνα με δημοσιεύματα στον Τουρκικό τύπο, είναι θετικό  για την Τουρκία. Φαίνεται ότι, οι τουρκικής καταγωγής Γερμανοί πολίτες,  επηρεάστηκαν από τις δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας, που  είχε δώσει γραμμή  να μην ψηφίσουν τα μεγάλα κόμματα , αντιδρώντας έτσι,  στις προθέσεις της Γερμανικής Κυβέρνησης να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις, για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε. Οι σχέσεις Α. Μερκελ- Τ. Ερντογάν θα παραμείνουν στην «κατάψυξη».  
Αξιολογείται ως διπλωματική κίνηση «ματ» η στήριξη του Ισραήλ στους Κούρδους και η αναγνώριση από το Τελ Αβίβ του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος στις κουρδικές περιοχές του Β. Ιράκ, με αποτέλεσμα τη νέα επιδείνωση των τουρκο-ισραηλινών σχέσεων.

Η αιφνιδιαστική επίσκεψη του Προέδρου της Ρωσίας Βλ. Πούτιν στην Άγκυρα ,  έγινε, σε μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονική συγκυρία. Ενδεχομένως να σηματοδοτεί, μια πιο στενή συνεργασία της Ρωσίας , της Τουρκίας και του Ιράν στον διπλωματικό, ενεργειακό και στρατιωτικό τομέα. Ανακοινώθηκε από την Άγκυρα η υλοποίηση της ρωσο-τουρκικής  συμφωνίας  για το  θέμα των υπερσύγχρονων ρωσικών πυραύλων S-400, με τους οποίους η Τουρκία θα αναβαθμίσει ουσιαστικά, την στρατιωτική της ισχύ. Εξέλιξη που έχει προβληματίσει την ηγεσία του Ελληνικού Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αφού ανατρέπει άρδην ακόμη και τη σχετική ισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, αλλά και ευρύτερα…  Η προμήθεια του ρωσικού πυραυλικού συστήματος από την Τουρκία,  έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο ΝΑΤΟ και την δυσαρέσκεια των ΗΠΑ.  Και ανακοινώθηκε,  ότι θα δρομολογηθεί η επιτάχυνση της κατασκευής του εργοστασίου  πυρηνικής ενέργειας στο Akkoyu, που θα κατασκευάσει ρωσική εταιρεία. Ένα θέμα, που για άγνωστους λόγους δεν έχει σημαντική προβολή από τα διεθνή ΜΜΕ, όπως το αντίστοιχο, πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν .  Κυρίως όμως, είναι υψηλού ενδιαφέροντος,  οι πιθανολογούμενες (επειδή δεν υπάρχει επίσημη ανακοίνωση)   συμφωνίες  της Τουρκίας  με την Ρωσία (ταύτιση απόψεων Πούτιν- Ερντογάν), σχετικά με τον πόλεμο στην Συρία, τους κούρδους της Συρίας, τον ISIS, το Κουρδικό , καθώς και τους αγωγούς μεταφοράς ρωσικής ενέργειας, μέσω της Τουρκίας στην Ευρώπη .
Όλα αυτά προοιωνίζουν σημαντικές αλλαγές σε  στρατηγικό πεδίο στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή.
Η Ελληνική Κυβέρνηση σκοπεύει να αναζητήσει τη ουσιαστική στήριξη των ΗΠΑ, προσβλέποντας στην αμοιβαία προώθηση  πολιτικών, διπλωματικών, στρατιωτικών και ενεργειακών συμφερόντων.  
Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες ακόμη πληροφορίες, που προέρχονται όμως από έγκυρες  από διπλωματικές πηγές, ο Πρωθυπουργός Α. Τσίπρας θα επισκεφτεί τις ΗΠΑ , μάλλον το δεύτερο 15ημερο του Οκτωβρίου ή και λίγο αργότερα.  Προετοιμάζεται και συνάντηση του Α. Τσίπρα  με τον Πρόεδρο της ΗΠΑ Ντ. Τράμπ στον Λευκό Οίκο.  Επίσης, ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα έχει συναντήσεις στην Ουάσιγκτον με κυβερνητικούς αξιωματούχους και στελέχη επιχειρηματικών ομίλων, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της ενέργειας  και της Στρατιωτικής Βιομηχανίας. Το αίτημα του  Α. Τσίπρα  προς τους αμερικανούς  κυβερνητικούς αξιωματούχους  και τους επιχειρηματίες, είναι να επενδύσουν στην χώρα μας  και να στηρίξουν την Ελλάδα, ώστε να απεμπλακεί από στείρες πολιτικές λιτότητες και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης.
Τα εθνικά συμφέροντα, είναι αυτά που  οριοθετούν συγκεκριμένο στόχο  της εθνικής στρατηγικής. Η αμοιβαιότητα των συμφερόντων είναι η κορωνίδα των διμερών διακρατικών σχέσεων. Ελλάδα και ΗΠΑ, στη συγκεκριμένη γεωπολιτική και γεωοικονομική συγκυρία, έχουν ταυτόσημες  αναφορές σε κοινά συμφέροντα , γι΄ αυτό η ουσιαστική αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων δεν είναι μόνο εφικτή, αλλά και αναγκαία.
Στο πλαίσιο της αναβάθμισης των ελληνοαμερικανικών σχέσεων, ο Πρωθυπουργός θα δεσμευτεί στην Ουάσιγκτον, για την παράχωση σε αμερικανικές εταιρείες τις υποθαλάσσιες έρευνες στην ελληνική ΑΟΖ.
Ο πρωθυπουργός, θα γνωστοποιήσει στους αμερικανούς συνομιλητές του,  την πρόθεσή του, για την υπογραφή αναβαθμισμένης συμφωνίας για την αξιοποίηση της αεροναυτικής βάσης της Σούδας από τις αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις. Επισημαίνουμε ότι, η αεροναυτική βάση της Σούδας, λόγω των εξελίξεων στην νοτιοανατολική  Μεσόγειο, έχει κομβικό ρόλο στα Στρατηγικά  σχέδια των ΗΠΑ.
Επίσης, θα αναφερθεί στην υλοποίηση της απόφασης του  ΚΥΣΕΑ , να προχωρήσει η  αναβάθμιση των  μαχητικών αεροσκαφών  F-16C/D Block 50, Block 52+ και Block 52 + Advanced Fighting Falcon,  ώστε να γίνουν σύγχρονα  μαχητικά F-16 Block 60. Οι διαδικασίες αναβάθμισης των F-16 θα έχουν  κόστος περίπου στο  1,2 με 1,4  δισ.ευρώ  και θα γίνουν  από την κατασκευάστρια  αμερικανική εταιρεία  Lockheed Martin. 
Και ακόμη, ο Πρωθυπουργός θα ζητήσει πληροφορίες από την Lockheed Martin ,  για την τιμή και τη διαθεσιμότητα των πέμπτης γενιάς μαχητικών αεροσκαφών F-35 stealth, αλλά και το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΕΑΒ σε κάποιο υποκατασκευστικό έργο. Επισημαίνουμε ότι  η  Πολεμική Αεροπορία, ζήτησε  την αγορά 20  αεροσκαφών stealth τύπου F-35.  Το κόστος για τα 20 αεροσκάφη F-35, δεν θα ξεπεράσει τα 2 δισεκ. Δολάρια.
Τέλος ο Α. Τσίπρας θα μεταφέρει το ενδιαφέρον του ΓΕΣ, για την απόκτηση  αριθμού ελαφρών εξοπλισμένων ελικοπτέρων Oh-58D Kiowa Warrior, τα οποία ο αμερικανικός Στρατός έχει αποσύρει από την ενεργό δράση.
Ο ΑΝΥΠΕΘΑ Δ. Βίτσας θα επισκεφτεί τις επόμενες μέρες στις ΗΠΑ και θα προετοιμάσει το έδαφος,  για τις συνομιλίες του Πρωθυπουργού με αμερικανούς αξιωματούχους στην Ουάσιγκτον, σε θέματα που αφορούν τον στρατιωτικό-βιομηχανικό  τομέα.


Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΟΧΙ στo διάλογο με τα εθελόδουλα κόμματα του Μνημονίου


άρθρο του Χρήστου Καπούτση

Τα κοινοβουλευτικά κόμματα, που ασκούν ή ορέγονται την Κυβερνητική εξουσία (Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΣΥ, ΑΝΕΛ), ερμήνευσαν το εκλογικό αποτέλεσμα των γερμανικών εκλογών με αφόρητα κοινότοπο τρόπο, σαφώς προβλέψιμο, αλλά και παραπλανητικό. Ακόμη και την πιθανολογούμενη αποχώρηση από το Υπουργείο Οικονομικών του Β. Σόιμπλε, του εκφραστή των συμφερόντων του Γερμανικού κεφαλαίου, αξιολόγησαν με εντυπωσιακή … «ελαφρότητα»!
Οι ανισσόροποι  διαξιφισμοί των πολιτικών αρχηγών στην Βουλή, η κομματική ωραιοπάθεια, η υποκρισία και η προκλητική αδιαφορία για τον λαό που πένεται, που χάνει την περιουσία του από το κερδοσκοπικό κεφάλαιο, είναι τα εμφανή συμπτώματα της παρακμής του κατεστημένου πολιτικού  συστήματος  στην χώρα μας.
Είναι τα πολιτικά κόμματα και τα στελέχη τους, που ενώ κατά την εναλλαγή τους στην Κυβερνητική εξουσία,  υλοποιούν τις βασικές αρχές του νεοφιλελευθερισμού, δεν το παραδέχονται δημόσια, ώστε να ενημερώσουν με ειλικρίνεια τον Λαό, που υφίσταται τις συνέπειες τις πιο βάρβαρης οικονομικής πολιτικής. Είναι  αδιαμφισβήτητη έκφραση των αρχών του νεοφιλελευθερισμού, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, η ανεργία, οι περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, η κατάρρευση του κράτους πρόνοιας, καταφύγιο για τους οικονομικά αδύναμους, η βίαιη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και η παραχώρηση δημόσιων οργανισμών στους επιχειρηματίες κερδοσκόπους. Αποδεικνύεται ότι οι μνημονιακοί πολιτικοί, είναι και  εραστές της φιλαυτίας, της βουλιμικής αρχομανίας και του  ακόρεστου ναρκισσισμού.
Είναι οι πολιτικοί που ψηφίζουν ασύστολα Μνημόνια και ευθυγραμμίζουν τις κυβερνητικές οικονομικές επιλογές στις υπαγορευόμενες πολιτικές του καπιταλισμού της πλουτοκρατίας (ΤΡΟΙΚΑ, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ., Σόιμπλε, Ντράγκι) , που παράγει κραυγαλέες κοινωνικές ανισότητες. Όμως, διεύρυνση της κοινωνικής και οικονομικής ανισότητας , κατάργηση  και απαξίωση των ατομικών δικαιωμάτων, είναι εκείνα τα αποτελέσματα, που παγιώνουν μια κοινωνία ανισοτήτων, άναρχη, ζωώδη, αφού ο ισχυρότερος καταταράζει τον πιο αδύναμο, καθότι ο καπιταλισμός είναι από τη φύση ατομοκεντρικός και ανθρωποκτόνος.  Αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι  η Δημοκρατία, που αργά ή γρήγορα, με ευθύνη των πολιτών, θέτει ή πρέπει να θέσει, εκτός νόμου τον καπιταλισμό, όχι μόνο ως αντιπαραγωγικό οικονομικό-κοινωνικό μοντέλο, αλλά και ως απάνθρωπο πολιτικό σύστημα, μη συμβατό με μια  κοινωνία αρχών και αξιών, όπου αναγνωρίζεται ο Άνθρωπος ως μοναδική αυταξία και η Ζωή ως ανεπανάληπτη εμπειρία, με αυτονόητο το δικαίωμα στην Αξιοπρέπεια.
Και το χειρότερο είναι ότι, ένας σημαντικός αριθμός Ελλήνων, χειραγωγούμενος από τους πολιτικούς και τα ΜΜΕ, κατηγορεί τον εαυτό του και τους συμπολίτες του,  για όλα τα δεινά της χώρας. Είναι η πλήρης αντιστροφή, η διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Οι  Πολίτες να θεωρούν ότι είναι θύτες και όχι θύματα! Για παράδειγμα, έχει επικρατήσει σε πολλούς η αντίληψη ότι,   η χρεοκοπία της χώρας οφείλεται στο ότι ο ιδιωτικός τομέας, συντηρούσε τον σπάταλο και διεφθαρμένο δημόσιο τομέα, που αποτελούνταν  από τεμπέληδες και άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους! Άθλια προπαγάνδα των αναίσχυντων φοροαπατεώνων επιχειρηματιών , που διακινείται από  τα ελεγχόμενα,  από το επιχειρηματικό κεφάλαιο ΜΜΕ και τους αργυρώνητους δημοσιογράφους.
Είναι γνωστό και εν πολλοίς αποδεκτό, ότι ο διάλογος και γενικά η ανταλλαγή απόψεων, πολιτικο-ιδεολογικών και κοινωνικών, προάγει τη Δημοκρατία, την ισχυροποιεί, την καθιστά ελκυστική και περισσότερο λειτουργική. 
Όμως,  ο διάλογος για να είναι ειλικρινής και παραγωγικός απαιτεί ένα ορθολογικό πλαίσιο, με αρχές και  με κανόνες κοινά αποδεχτούς.   Είναι αδιανόητη κάθε μορφή διαλόγου, με κόμματα και πολιτικούς, που ψήφισαν Μνημόνια, που υλοποίησαν εντολές των τεχνοκρατών της ΤΡΟΙΚΑΣ και των γραφειοκρατών των Βρυξελλών , πολιτικές λιτότητας που  εξουθένωσαν και εξαθλίωσαν τους έλληνες πολίτες. Πολιτικοί του νεοφιλελεύθερου μνημονιακού φάσματος , που όχι μόνο επέτρεψαν , αλλά και είχαν ενεργό συμμετοχή στο ειδεχθές έγκλημα του ξεπουλήματος  της κρατικής περιουσίας. Δεν είναι αποδεκτός, οποιοσδήποτε με όποια μορφή διάλογος, των αντιμνημονιακών ηγετών (κομματικών και πνευματικών), με τον εσμό των πολιτικών απατεώνων , που με προσωπική ιδιοτέλεια αξιοποίησαν την χρεοκοπία της χώρας μας,  ως επικερδή «μπιζνα»  (επένδυσαν στην χρεοκοπία της χώρας και αρκετοί πλούτισαν … οι άθλιοι!). Επομένως, κανένας  διάλογος με δαύτους,  μόνο για την περιφρόνησή μας είναι άξιοι, όπως άλλωστε και όλοι οι δωσίλογοι κάθε εποχής. Και εδώ έρχεται ως αναγκαιότητα και  ευθύνη των αντιμνημονιακών , λαϊκών και δημοκρατικών δυνάμεων , των στελεχών, των συλλογικοτήτων , των επαγγελματικά και κοινωνικά καταξιωμένων πολιτών , κυρίως αυτών που εκφέρουν δημόσιο λόγο,  να πείσουν  τον Ελληνικό Λαό, υποδεικνύοντας τα αίτια και αποκαλύπτοντας τους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της καταστροφής της πατρίδας μας και της περιθωριοποίησης και φτωχοποίησης  μεγάλων κοινωνικών συνόλων. Διάλογος και συνεχής επικοινωνία με τον Λαό, που υποφέρει και αγωνιά για το αύριο, για το μέλλον του τόπου του, της πατρίδας του, ώστε να διαμορφωθεί η αναγκαία κοινωνική δύναμη ανατροπής της σημερινής κακοφορμισμένης πολιτικής κατάστασης και  οι πολίτες να ανακτήσουν τα δικαιώματά τους, όπως το δικαίωμα σε ένα βίο αξιοπρεπή με ποιοτικά χαρακτηριστικά και η πατρίδα μας να γίνει κυρίαρχη , ανεξάρτητη και αυτάρκης.