Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΓΙΑΤΙ Αποδοκιμάστηκε στη Λευκωσία ο Ν. Κοτζιάς

ΑΡΘΡΟ του Χρήστου Καπούτση

Η αήθης επίθεση, το μένος  και οι προπηλακισμοί,  που υπέστη ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Κοτζιάς στη Λευκωσία, από ομάδα νεαρών ελληνοκυπρίων, είναι πρωτόγνωρα φαινόμενα, αφού ουδέποτε έχουν καταγραφεί τέτοιες συμπεριφορές σε βάρος εκπροσώπων της Ελλάδας. Η  ομάδα αυτή των πολιτικοποιημένων νεαρών, επιρρίπτει  ευθύνες  για το ναυάγιο των συνομιλιών για το Κυπριακό  στη Γενεύη στον Νίκο Κοτζιά και αθωώνουν τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου. Είναι αυτοί που κατέβασαν ελληνικές σημαίες από δημόσια κτίρια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Είναι οι ίδιοι που βροντοφωνάζουν το σύνθημα «επανένωση  με όποια λύση» και υποστηρίζουν,  ότι δεν έχουν πρόβλημα να είναι και «λίγοι» τούρκοι στρατιώτες στην Κύπρο και δεν ενοχλούνται,  αν η Τουρκία διατηρήσει τα επεμβατικά της δικαιώματα, όπως ζητά ο Τ. Ερντογάν, αρκεί η Ελλάδα να μην έχει καμιά ανάμειξη στο Κυπριακό. Τα συνθήματα που ζητωκραύγαζαν ταυτίζονται με την τουρκική προπαγάνδα, που θέλει να δημιουργεί την εικόνα ότι Ελλάδα και Τουρκία έχουν την ίδια σχέση και την ίδια ευθύνη στην τραγωδία της Κύπρου.  Μάλιστα, την ώρα που ο Ν. Κοτζιάς ήταν στο Προεδρικό Μέγαρο και συνομιλούσε με το Ν. Αναστασιάδη, οι συγκεντρωμένοι  Ελληνοκύπριοι,  έξω από το Προεδρικό , διαδήλωναν υπέρ της παραμονής των κατοχικών στρατευμάτων και της συνέχισης των εγγυήσεων (οι θέσεις Τσαβούσογλου που απέρριψε ο Κοτζιάς) και ανέμιζαν   πανό  που έγραφε: «Μηδέν στρατός, μηδέν εγγυήσεις, μηδέν συμφωνία, μηδέν στο πηλίκο». Είναι μάλλον παραλογισμός, το γεγονός ότι,  ενώ  δεν  διαμαρτύρονται για την ηρωική κάθοδο του Μ. Τσαβούσογλου, την ίδια μέρα στα κατεχόμενα,  καλούν τους Κύπριους  σε διαμαρτυρία για την παρουσία Ν. Κοτζιά στην Κύπρο! Το ανησυχητικό είναι, ότι δεν πρόκειται  για μια ομάδα νεαρών ακτιβιστών, αλλά για στελέχη νεολαιών πολιτικών κομμάτων,  που απολαμβάνουν τη στήριξη των ηγεσιών. Ο Γ.Γ του ΑΚΕΛ Α. Κυπριανού, του μεγαλυτέρου πολιτικού κόμματος της Κύπρου (κόμμα μαρξιστικό, που έχει κατηγορηθεί όμως από το ΚΚΕ , ως ενδοτικό και συστημικό και γι’ αυτό έχουν διαρραγεί οι σχέσεις τους), δήλωσε  ότι, θεωρεί ακατανόητη την παρουσία του Ν. Κοτζιά στην συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου της Κυπριακής  Δημοκρατίας! Και ακόμη, ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ δήλωσε, «δεν είναι θέση μας ούτε στρατός κατοχής , ούτε εγγυήσεις» ! Παρόμοιες , αν και κάπως πιο διπλωματικές ,  οι δηλώσεις του Προέδρου του κυβερνητικού ΔΗΣΥ  Αβέρωφ Νεοφύτου  του δεύτερου μεγάλου κόμματος,  από το οποίο προέρχεται ο νυν πρόεδρος της Κυπριακής  Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδης. Επίσης, ιδιαίτερα καυστική και με βαριά υπονοούμενα σε βάρος του Ν. Κοτζιά ήταν η αρθρογραφία δυο ελληνοκυπριακών εφημερίδων , η φιλοκυβερνητική «Αλήθεια» και «Ο ΠΟΛΙΤΗΣ», που είναι οι μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες στην Κύπρο.
Την απέναντι πλευρά τα  κατεχόμενα, τρεις  μέρες μετά την επίσκεψη του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών στη Λευκωσία, επισκέφτηκε ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπιναλί Γιλντιρίμ, προκειμένου να παραστεί στις εκδηλώσεις για την επέτειο της εισβολής  και έγινε δεκτός από τους τουρκοκύπριους και τους τούρκους εποίκους  με ιδιαίτερες τιμές ως εθνικός ήρωας. Μάλιστα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας έκανε και νέες ιταμές και ιδιαίτερα απειλητικές δηλώσεις,  για την Ελλάδα και την Ελληνική Διοίκηση της νότιας  Κύπρου, όπως αποκαλεί την κυπριακή Δημοκρατία.
Τις επικρίσεις ς προς την πολιτική του Ν. Κοτζιά στις διαπραγματεύσεις στη Γενεύη , υιοθετούν στην Αθήνα και οι γνωστοί δήθεν  της ελιτίστικης διανόησης δημοσιογράφοι και Πανεπιστημιακοί , πλήρως ενταγμένοι στο σύστημα που συνήθως, αμείβονται από το Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, αλλά έχουν και ισχυρές διασυνδέσεις και με επιχειρηματικούς κύκλους. Επικρίνουν μία πολιτική (Κοτζιάς, Ν. Αναστασιάδης, Α. Τσίπρας), που, αν μη τι άλλο, στη Γενεύη, διέσωσε την ύπαρξη της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Τα παραπάνω, παράλογα με την κρατούσα λογική που εμμένει ότι το Κυπριακό είναι πρωτίστως θέμα στρατιωτικής εισβολής και παράνομης κατοχής, πιθανόν να έχουν μια «λογική»  εξήγηση.  Το Κυπριακό, δεν είναι μόνο πολιτικό πρόβλημα που σχετίζεται με την παραβίαση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου, αλλά είναι πλέον και  ενεργειακό – οικονομικό, γεωοικονομικό, λόγω του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου στην Κυπριακό ΑΟΖ , καθότι οι επιχειρηματικοί  κύκλοι «προτιμούν» λύση του Κυπριακού , τέτοια ώστε,  ανεμπόδιστα να επεκτείνουν τα  σχέδια τους, για την εκμετάλλευση των τεράστιων κοιτασμάτων  φυσικου αερίου στην Κύπρο.
                       
                                     

Π. Ήφαιστος, Πραξικόπημα / εισβολή 1974 στην Μεγαλόνησο Κύπρο.

  Προπαγάνδα, μύθοι, η αλήθεια και οι συνέπειες αναγνώρισης των παράνομων τετελεσμένων της βίας* http://wp.me/p3OlPy-1ES

Επί τέσσερις δεκαετίες μετά το πραξικόπημα και την εισβολή στην Κύπρο το 1974 η Τουρκική προπαγάνδα δεν αντιμετωπίζεται επαρκώς. Αντίθετα σύνδρομα ηττοπάθειας, σύνδρομα κατευνασμού του τουρκικού αναθεωρητισμού και η ανυπαρξία ουσιαστικά επικοινωνιακής στρατηγικής οδηγούν σε ακινησία και σε τουρκικό προπαγανδιστικό μονοπώλιο.
Σε μια σειρά ζητημάτων εξωτερικής πολιτικής κύριο εκ των οποίων είναι το Κυπριακό ζήτημα δεν υπερασπιζόμαστε επαρκώς τα συμφέροντάς μας. Ιδιαίτερα εάν ληφθούν υπόψη κριτήρια και παράγοντες όπως ο παράνομος χαρακτήρας των Τουρκικών επιθετικών ενεργειών, οι σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας για το κυπριακό –ιδιαίτερα του 1983 όταν ανακηρύχθηκε το παράνομο ψευτοκρατίδιο στα κατεχόμενα– και το γεγονός ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι μέλη της ΕΕ.
Αφορμή για το παρόν είναι Τουρκικό προπαγανδιστικό βίντεο για την παράνομη εισβολή στην Μεγαλόνησο Κύπρο το 1974 στην διεύθυνση https://youtu.be/ser3Fll5UJQ. Σε 2-3 μέρες προσπάθησα να το δω ξανά και γράφει: «Αυτό το βίντεο καταργήθηκε επειδή παραβαίνει την πολιτική του YouTube σχετικά με το βίαιο ή περιγραφικό περιεχόμενο». Προφανώς για ποικίλους λόγους αφαιρέθηκε αλλά σίγουρα είναι αναρτημένο κάπου αλλού.
Η ουσία είναι πως το βίντεο αυτό όπως και άλλα προπαγανδιστικά Τουρκικό βίντεο περιέγραφε την παράνομη, εγκληματική και βάρβαρη εισβολή ως και να ήταν μια περίπου απελευθερωτική στρατιωτική πράξη που οδήγησε σε μια περίπου ανθόσπαρτη προέλαση. Τους Έλληνες τους εμφάνιζε ως περίπου δειλούς οι οποίοι παραδίδονταν αμαχητί ο ένας μετά τον άλλο. Πρόκειται για μια απόλυτη διαστρέβλωση της αλήθειας που θα ζήλευαν και ναζί προπαγανδιστές.
 Παρά το γεγονός ότι πολλοί Έλληνες που γεννήθηκαν μετά το 1974 ελάχιστα γνωρίζουν για το πραξικόπημα, την εισβολή και τα αποτελέσματά τους, δεν θα μας απασχολήσει εδώ. Υπάρχουν αναρίθμητες αναλύσεις και ο ενδιαφερόμενος μπορεί εύκολα να βρει βιβλία και αναρτήσεις στο διαδίκτυο για να αποκτήσει μια σωστή και αληθή εικόνα.
Για παράδειγμα, κάθε ενδιαφερόμενος καλά κάνει να πληροφορηθεί α) ότι η χούντα εκτελώντας το πραξικόπημα υποκινήθηκε από εξωτερικές δυνάμεις, β) ότι η Βρετανία είτε δήλωσε ουδέτερη είτε συνεργάστηκε με τις παράνομες Τουρκικές στρατιωτικές ενέργειες και  γ) ότι σε κάθε περίπτωση η Τουρκική στρατιωτική δράση έπρεπε να τερματιστεί και τα Τουρκικά στρατεύματα να αποχωρήσουν λίγες μέρες μετά την πτώση της ξενοκίνητης Χούντας των Αθηνών και όταν πλέον η συνταγματική τάξη στην Κύπρο είχε αποκατασταθεί. Είναι εξάλλου πολύ γνωστό το γεγονός ότι το παρανοϊκό πραξικόπημα της ξενοκίνητης χούντας δεν στρεφόταν κατά των Τουρκοκυπρίων και για πολλούς λόγους ούτε θα μπορούσε να στραφεί. Αναμφίβολα, η Τουρκική προπαγάνδα για το 1974 δεν είναι εκτός λογικής εάν κανείς την θεωρήσει ως μέρος της εθνικής Τουρκικής στρατηγικής και των σκοπών της ως προ τα Ελληνοτουρκικά διακρίνονται από αναθεωρητική συνέχεια και συνέπεια.
Πιο συγκεκριμένα, ως προς την Κύπρο οι στρατηγικοί σκοποί της Τουρκίας ήταν ήδη γνωστοί, μεταξύ άλλων, στις θέσεις του Νιχάτ Ερίμ (κλικ εδώ για στοιχειώδεις αναφορές). Επίσης σε ένα πολύ κατατοπιστικό βιβλίο που διατίθεται δωρεάν από την «Κίνηση για Δικαιοσύνη και Ελευθερία στην Κύπρο» (κλικ εδώ). Οι Τουρκικοί αυτοί στόχοι έγιναν ακόμη πιο σαφείς στο βιβλίο του πρώην Τούρκου πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου «Το Στρατηγικό βάθος της Τουρκίας» όπου και με σαφήνεια δηλώνει ότι και να μην υπήρχε έστω και ένας Τουρκοκύπριος στο νησί για την Άγκυρα είναι στρατηγικός χώρος που θεωρεί αναγκαίο να ελέγχει.
Για τα γεγονότα του 1974 όλοι οι υπηρετούντες την εποχή εκείνη αξιωματικοί υπέβαλαν έκθεση στο ΓΕΕΘΑ. Για παράδειγμα, στην έκθεση του τον Δεκέμβριο 1974 ο τότε Ταγματάρχης και σήμερα αντιστράτηγος ε.α. Δημήτρης Αλευρομάγειρος του οποίου το Τάγμα μαζί με άλλες μονάδες αντιμετώπισε τους εισβολείς στην Πράσινη Γραμμή Λευκωσίας επισημαίνει το μη αξιόμαχο των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Βλ. και σχετική ανάρτηση στην  Αεροπορική Επιθεώρηση Δεκ. 2009 σελ. 32 https://drive.google.com/file/d/0B2Vf7Ad7I1njamZYcnUwSTlCUFU/view. Επίσης κείμενό του στο περιοδικό NEXUS Ιούλιος 2017.
Εδώ με συντομία θα θίξω και θα αντικρούσω την προπαγάνδα του προαναφερθέντος τουρκικού βίντεο αναφορικά με το γεγονός ότι οι Τούρκοι εμφανίζουν την Ελληνική πλευρά ως συνονθύλευμα δειλών οι οποίοι έντρομοι παραδίδονταν ο ένας μετά τον άλλο. Δεν θα αναφερθώ σε πρωτογενείς προσωπικές εμπειρίες καθότι το 1974 ήμουν επιστρατευμένος στον πόλεμο, αλλά μόνο σε γεγονότα που είναι ευρέως γνωστά και που καταμαρτυρούν ότι παρά τα μεγάλα μας προβλήματα η αντίσταση ήταν τέτοιας έντασης και τόσο μεγάλου κόστους για την Τουρκία ούτως ώστε να θεωρείται από κάποιους στρατιωτικό μυστήριο και μεγάλη ήττα για τον μεγάλο Τουρκικό στρατό.
Αναφέρω μόνο χαρακτηριστικά ότι δέκα χρόνια μετά, το 1984, υπηρετώντας στην διπλωματική αποστολή στις Βρυξέλλες, συναντήθηκα σε δεξίωση με ισραηλινό διπλωμάτη ο οποίος το 1974 υπηρετούσε στην Λευκωσία. «Αφού ήσουν εκεί μπορείς να μου πεις, τι συνέβη το 1974», με ρώτησε εμφατικά και με νόημα. Και συνέχισε: «Μια δεκαετία μετά, όλοι οι στρατοί του κόσμου προσπαθούν να καταλάβουν πως είναι δυνατό μια χούφτα σκόρπιων και ασυντόνιστων στρατιωτών να νικήσουν τον τρίτο ισχυρότερο στρατό του κόσμου! Στρατιώτες μάλιστα οι οποίοι λίγες μέρες πριν βρίσκονταν σε εμφύλιο πόλεμο και των οποίων τα όπλα μεταφέρθηκαν νότια για τις ανάγκες του πραξικοπήματος, ενώ γνωρίζουμε ότι οι δικές σας πληροφορίες ήταν μηδέν. Οι αντίπαλοί σας επιπλέον γνώριζαν ότι εσείς λέγατε και ότι αποφασίζατε. Πως γίνεται με αυτή την δύναμη πυρός της Τουρκίας να χρειαστούν ενάμιση μήνα για να προχωρήσουν μόνο 15 χιλιόμετρα ενώ οι απώλειές τους ήταν δυσανάλογες με τις δικές σας!»
Δεν ξενίζει βέβαια η ακρίβεια με την οποία μιλούσε ο Ισραηλινός διπλωμάτης γιατί είναι γνωστή η σιδερένια εθνική στρατηγική των Ισραηλινών και το απέραντο σύστημα πληροφοριών. Για το τελευταίο, ο πρώην πρόεδρος Νίξον στα απομνημονεύματά του γράφει ότι η CIA μπροστά στην Μοσσάντ είναι περίπου παιδική χαρά. Οι ισραηλινοί πάντα ενδιαφέρονταν όπως και σήμερα για την Τουρκία και παρακολουθούν όσο κανένα άλλο κράτος τα περιφερειακά στρατηγικά δρώμενα.
Θα πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι το 1974 εν μέσω Ψυχρού Πολέμου ήταν πολύ λογικό τα εκατέρωθεν κράτη του Ψυχρού Πολέμου να ενδιαφέρονταν για την αποτελεσματικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων των αντιπάλων τους. Η Τουρκική βασικά ήττα στην Κύπρο λογικό ήταν να προκαλέσει πολλά ερωτήματα για την ικανότητα των δυνάμεων της Νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ που παραδοσιακά λειτουργούσαν ως ανάχωμα σε κάθε εκδήλωση ενδιαφέροντος της Σοβιετικής Ένωσης να κατέβει στα θερμά νερά της Μεσογείου και του κόλπου.
Για μια σειρά λόγους σε μερικούς από τους οποίους θα μπορούσαμε να αναφερθούμε η Τουρκική προπαγάνδα διαστρέφει την πραγματικότητα και την αλήθεια: Ο πρώτος και κύριος είναι το γεγονός ότι λόγω εμφυλίου οι Ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις ήταν σκόρπιες, η διοίκησή τους εμφύλια και διχασμένη και για την συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας αμφιλεγόμενες λόγω του παρανοϊκού πραξικοπήματος και των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν (πρωτίστως από στελέχη της ΕΟΚΑ Β).
Ο καθείς που βρέθηκε εκεί γνωρίζει ότι ο δρόμος προς το μέτωπο ήταν γεμάτος με μπλόκα της ΕΟΚΑ Β τα οποία είχαν στηθεί τις προηγούμενες μέρες. Το πρωί της εισβολής σε αυτά τα μπλόκα και ενώ τα τουρκικά αεροπλάνα έχοντας το μονοπώλιο των αέρων σφύριζαν δαιμονισμένα στον ουρανό μερικοί μουρμούριζαν ότι η εισβολή της Τουρκίας είναι … διασπορά ψευδών ειδήσεων.
Αυτό μνημονεύοντας θέλω να κάνω σαφές ότι δεν ενοχοποιώ την πλειονότητα όσων ήταν μέλη της ΕΟΚΑ Β. Οι πρωτεργάτες ήταν μερικές δεκάδες ενώ οι πλείστοι, δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα των μελών, ήταν νέα παιδιά τα οποία πείστηκαν ότι η δράση της οργάνωσης αυτής θα έφερνε, δήθεν, την ένωση με την Ελλάδα. Οι περισσότεροι από αυτούς τους νέους με τον ένα ή άλλο τρόπο βρέθηκαν στο μέτωπο πολεμώντας για την πατρίδα τους.
Στο σημείο αυτό να πούμε ότι σε κάθε πόλεμο Ελληνικό ή όχι, αυτοί που πολεμάνε ηρωικά υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους, τον τόπο τους, την οικογένειά τους και ότι άλλο τους ανήκει, δεν είναι οι φωνακλάδες. Οι φωνακλάδες, εάν ιδιαίτερα έχουν έστω και προσωρινά το πάνω χέρι, είναι στα μετόπισθεν.
Αυτοί που πολεμάνε και συχνά πεθαίνουν εάν χρειαστεί είναι αυτοί που έχουν υψηλό αίσθημα φιλοπατρίας (και αυτό καλλιεργείται πριν ένα πιθανό πόλεμο τον οποίο ο αμυνόμενος προσπαθεί να αποτρέψει) και αυτοί που όντας υπηρετώντας την κανονική θητεία τους η τύχη τους φέρνει στην πρώτη γραμμή χωρίς δυνατότητα διαφυγής. Παρά το γεγονός ότι δεν πρέπει να γενικεύουμε καθότι δεν υπάρχει μεζούρα για να μετρήσει κανείς τον πατριωτισμό, το θάρρος των ανθρώπων και τις εκδηλώσεις αυτοθυσίας, η πλειονότητα των ανθρώπων που η τύχη τους έταξε να βρεθούν στην πρώτη γραμμή στην Κύπρο το 1974, αγωνίστηκαν σαν λιοντάρια απέναντι σε ένα ασύγκριτα ισχυρότερο στρατό.
Απέναντί τους ήταν ένας σύγχρονος στρατός των τριών όπλων, ναυτικό, αεροπορία και πεζικό, συν πληροφορίες που συχνά καταμαρτυρήθηκε ότι κατείχαν γνωρίζοντας έτσι τις κινήσεις μας και παγιδεύοντας πολλούς στρατιώτες. Στην Ελληνική πλευρά ελάχιστα όπλα απέμειναν ενεργά μετά το πραξικόπημα. Κάποιες μονάδες δεν πρόλαβαν να πάνε στις προγραμματισμένες τους θέσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μοίρα πυροβολικού 253 στον Καραβά μερικά χιλιόμετρα από το σημείο απόβασης η οποία εάν βρισκόταν έγκαιρα στα υπάρχοντα παράκτια πυροβολεία δύσκολα θα ανέβαιναν στην Κύπρο τα τουρκικά αποβατικά στρατεύματα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η μοίρα αυτή αποδεκατίστηκε από την τουρκική αεροπορία στον παραλιακό δρόμο (πρωτογενής πληροφόρηση) και 3-4 πυροβόλα που απέμειναν κάτω από ελιές και χαρουπιές μαζί με ηρωικούς μαχητές στο σημείο απόβασης που κρατούσαν όπλα του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου –ή οι ειδικές δυνάμεις που συνήθως έχουν μόνο πιστόλια κα μαχαίρια– κράτησαν την απόβαση για τρεις ολόκληρες μέρες.
Πρέπει να πούμε εδώ, επίσης, ότι κατά την διάρκεια των πρώτων ημερών της Τουρκικής εισβολής μερικά λεωφορεία επιστρατευμένων που όδευαν προς την απόβαση στον ίδιο παραλιακό δρόμο κτυπήθηκαν από την Τουρκική αεροπορία και πολλοί αγνοούνται (ένας εξ αυτών ήταν και συγκάτοικός μου συμφοιτητής μου στο Παγκράτι το ράφι των βιβλίων του οποίου φύλαξα και έχω αυτή την στιγμή απέναντί μου).
Τις επόμενες μέρες και ενώ η Ελληνική πλευρά μετά τον αιφνιδιασμό άρχισε να ανασυντάσσεται –βασικά όσες στρατιωτικές μονάδες δεν αποσυναρμολογήθηκαν πλήρως και άλλες που διαμορφώνονταν τάχιστα στην πρώτη γραμμή– οι πολεμιστές μας στις πρώτες γραμμές επί εβδομάδες έγραψαν μια από τις ενδοξότερες σελίδες της Ελληνικής ιστορίας.
Η πλειοψηφία ξέχασε τον καταραμένο εμφύλιο και κυριολεκτικά με νύχια και με δόντια συχνά έτρεπε τον υπερσύγχρονο και πάνοπλο Τουρκικό στρατό σε φυγή. Οι Τουρκικές οπισθοχωρήσεις τον ενάμιση μήνα των μαχών είναι μνημειώδεις. Θα ήταν άσκοπο και όχι ορθό να δώσουμε εξιστόρηση των μαχών για τις οποίες είχαμε άμεση αντίληψη καθότι υπήρξαν πολλές άλλες μάχες και ασταμάτητες επί ενάμιση μήνα. Πολλές μάχες έχουν εξάλλου καταγραφεί –βλ. και πιο πάνω μερικές βιβλιογραφικές αναφορές–, όπως έχουν επίσης τύχει περιγραφής ηρωικές στάσεις μεμονωμένων στρατιωτών η μαχητικότητα των οποίων δεν οφειλόταν σε κάποιο θρησκευτικό ή εθνικιστικό φανατισμό αλλά σε γνήσια φιλοπατρία.
Με καθαρά στρατιωτικούς όρους είναι ακριβές να ειπωθεί πως ο υπερσύγχρονος Τουρκικός στρατός λόγω απρόσμενης σθεναρής και ηρωικής αντίστασης όσων Ελλήνων βρέθηκαν στα πεδία των μαχών, προέλαυνε με ρυθμούς χελώνας. Οι απώλειές τους ήταν εξαιρετικά μεγάλες και δυσανάλογες με τα στρατιωτικά μέσα που διέθετε η Ελληνική πλευρά. Δεν γνωρίζω εάν έγινε ποτέ γνωστός ο ακριβής αριθμός των απωλειών τους αλλά ήταν σίγουρα πολλές χιλιάδες.
Πρόκειται για τυπική περίπτωση πολλών άλλων παρόμοιων στιγμών της Ελληνικής ιστορίας: Διχασμένοι, ενίοτε συγκρουόμενοι μεταξύ μας και ενίοτε κάποιοι να Μηδίζουν αδιάντροπα, πλην οι τυπικοί φορείς των Ελληνικών πολιτικών παραδόσεων, δηλαδή οι «μέσοι» Έλληνες πολίτες, να στέκονται ως Λεωνίδες στις Θερμοπύλες που τους έταξε η μοίρα. Για τον μέσο Έλληνα την κρίσιμη στιγμή η πατρίδα είναι έσχατη λογική και πέραν όλων των άλλων ακόμη και της ζωής του.
Ακαριαία βέβαια τίθεται το ερώτημα τι είναι αυτό που κάνει «των Ελλήνων τις Κοινότητες» –οι οποίες επί χιλιάδες χρόνια διαιωνίζονταν κάτω από δύσκολες καταστάσεις και που παρέμειναν φορείς του διαχρονικού πολιτικού πολιτισμού της Ελληνικότητας– να αδυνατούν να συγκροτήσουν ένα σύγχρονο κράτος μέσα στο οποίο όπως και οι Εβραίοι μπορούν να είναι «χάβρα των Εβραίων», πλην στον ανελέητο κρατοκεντρικό κόσμο που ζούμε να είναι αταλάντευτα και προγραμματικά ενωμένοι σαν μια γροθιά υπερασπιζόμενοι την εθνοκρατική τους ασφάλεια.
Λέμε αυτό γιατί είναι περισσότερο από γνωστό ότι δύο αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση και ιδιαίτερα μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, δεν κατορθώσαμε να οικοδομήσουμε σύγχρονες και αποτελεσματικές κρατικές δομές που να μπορούν να χαράξουν εθνική στρατηγική η οποία να προασπίζεται την ακεραιότητα του κράτους και των ομοεθνών εκτός του νεοελληνικού κράτους.
Πρόσφατα μάλιστα σε συνέδριο στο πολεμικό Μουσείο ο υποφαινόμενος χρησιμοποιώντας την φράση του Σόϊμπλε δήλωσα mea culpa: «Είμαι ηλίθιος γιατί επί τρεις δεκαετίες γράφω για Ελληνική Εθνική Στρατηγική και δεν είχα αντιληφθεί ή δεν ήθελα να το πιστέψω ότι η σύγχρονη Ελλάδα δεν διαθέτει δικό της ανεξάρτητο κράτος». Της στρατηγικής προηγείται η ύπαρξη ισχυρού και αποτελεσματικού κράτους. «Για να υπάρχει στρατηγική πρέπει να υπάρχει οργανωμένο κράτος, υπερισχύουσα κρατική θεωρία υπέρ της έσχατης λογικής υπεράσπισης και επιβίωσης της Επικράτειας και ιεραρχημένοι εθνικοί σκοποί που υπερασπίζονται οι Ένοπλες Δυνάμεις».
Μέχρι τώρα πολλοί στο νεοελληνικό κράτος πλην γνωστών εξαιρέσεων –και αυτές δυστυχώς λόγω ιδεολογικών κινήτρων συχνά διεθνιστικών και όχι λόγω κατανόησης της σημασίας του κράτους στον σύγχρονο κόσμο– επέδειξαν αδιαφορία για την ξένη εξάρτηση ενώ ακόμη περισσότεροι για να επιβιώσουν του κράτους προχώρησαν σε πελατειακή συναλλαγή μαζί του (βλ. το εξαιρετικό βιβλίο του Β. Κοροβίνη, «Νεοελληνική Φαυλοκρατία»).
Εν μέσω εμφυλίων, διαιρέσεων, παρελάσεων με ξένες σημαίες και έξωθεν υποκινούμενων ηγεσιών όπως το πραξικόπημα στην Κύπρο και όχι μόνο, συρρικνώθηκε ή και εξαφανίστηκε ο Ελληνισμός εκτός συνόρων. Ο Ελληνισμός των Βαλκανίων, της Μικράς Ασίας το 1922 της Μέσης Ανατολής και εν μέρει και της Κύπρου με το «η Κύπρος είναι μακριά και οι κύπριοι αποφασίζουν (να αυτοκτονήσουν) και η Ελλάδα να … συμπαρίσταται» που κατέστησε το νεοελληνικό κράτος τελεσίδικα αναξιόπιστο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μια από τις δυνητικά μεγαλύτερες πηγές ισχύος στο εξωτερικό, η Ελληνική διασπορά, όχι μόνο εγκαταλείφθηκε αλλά στις ΗΠΑ ενίοτε καθοδηγήθηκε από την Μητρόπολη να εξυπηρετεί τις κατευναστικές προσεγγίσεις της Αθήνας (βλ. το σχετικό εξαιρετικό κείμενο του Βαγγέλη Κουφουδάκη, “Reverse Influence”).
Το δράμα είναι ότι αυτή η αδιαφορία όσο και η παράλειψη έστω και δύο αιώνες μετά την Ελληνική Επανάσταση να δημιουργήσουμε ένα σύγχρονο θεσμικά και πολιτικά ισχυρό νεοελληνικό κράτος, οδήγησε στην τραγική καταστολή και των εντός συνόρων μελών της νεοελληνικής κοινωνίας η οποία μιας και οι ιθύνοντες επέδειξαν διαπραγματευτική αναπηρία (βλ. http://wp.me/p3OlPy-O1) βλήθηκε από τους ίδιους τους συμμάχους της Ελλάδας στην Ευρώπη και στην συνέχεια από τους κερδοσκόπους και τους τοκογλύφους που ωφελήθηκαν όσο κανείς άλλος από τα απανωτά μνημόνια. Στο ίδιο πλαίσιο άγνωστες είναι ακόμη οι προεκτάσεις της «μεταναστευτικής γενοκτονίας» εκατοντάδων χιλιάδων νέων Ελλήνων για την επιστημονική εκπαίδευση των οποίων δαπανήσαμε γιγαντιαίους πόρους.
Τελειώνω διερωτώμενος για το έλλειμμα επικοινωνιακής στρατηγικής. Έστω και 4 δεκαετίες μετά απαιτείται να αποκατασταθεί η αλήθεια, να αντικρουστεί η Τουρκική προπαγάνδα για το έπος του 1974, να μάθουν την ιστορία τους οι νέοι που δεν την γνωρίζουν και να ανυψωθεί το ηθικό των πολιτών. Να γίνει πιο γνωστό ότι το 1974 παρά τα μεγάλα μας προβλήματα λόγω χούντας και εμφύλιων διενέξεων οι Έλληνες πολεμιστές έγραψαν μεγάλο έπος υπερασπιζόμενοι την πατρίδα τους. Μια συνολική εκτίμηση είναι ότι δεν αντικρούστηκε επαρκώς η Τουρκική προπαγάνδα για τους λόγους της εισβολής, δεν έγιναν επαρκώς γνωστά τα βάρβαρα εγκλήματα πολέμου που διαπράχθηκαν και δεν εδραιώθηκε μια συνολική απάντηση που με θεμιτό και νομιμοποιημένο τρόπο θα στήριζε την επικοινωνιακή πολιτική μιας εθνικής στρατηγικής αντίκρουσης του Τουρκικού αναθεωρητισμού. Θα μπορούσαν να προστεθούν και τα εξής:
Πρώτον, μια σωστή και αληθής περιγραφή και εξιστόρηση θα μπορούσε να αποτελέσει, ταυτόχρονα αυτοκριτική των συνεπειών των συχνών εμφύλιων διαιρέσεών μας, κατάδειξη της σημασίας κατάληψης της εξουσίας από άτομα σπιθαμιαίου αναστήματος ή και πράκτορες, ανάδειξη και αντιδιαστολή της χούντας με τις σημερινές Ένοπλες Δυνάμεις οι στρατιωτικοί λειτουργοί των οποίων –σε αντίθεση με κάποιες κακόπιστες γνώμες– πέραν της προσήλωσής τους στις δημοκρατικές αρχές τιμούν το λειτούργημά τους. Η αληθής περιγραφή θα τονίσει και καταδείξει, επιπλέον, την ανάγκη τόσο ορθολογικής οργάνωσης του κράτους όσο και χάραξης εθνικής στρατηγικής.
Δεύτερον, η αποκατάσταση της αλήθειας και η αντίκρουση της Τουρκικής προπαγάνδας που θα αποτυπώσει επίσης πλήρως τα πραγματικά γεγονότα του 1974 όσον αφορά την ηρωική αντίσταση των Ελλήνων που βρέθηκαν στα πεδία τω μαχών. Αντίσταση η οποία όπως είπαμε παρά την κολοσσιαία διαφορά στρατιωτικών μέσων έγραψαν μεγάλο έπος ενώ πολλοί Ελλαδίτες και Έλληνες της Κύπρου επέδειξαν αυτοθυσία και έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι για την ελευθερία της πατρίδας.
Τρίτον να αντικρουστεί η παιδαριώδης τουρκική προπαγάνδα η οποία διαστρεβλώνει και αποσιωπά το γεγονός ότι η Τουρκία παραμόνευε και ευκαιρίας δοθείσης εκτέλεσε ένα επιθετικό και επεκτατικό πόλεμο. Οι εισβολείς διέπραξαν βάρβαρα εγκλήματα πολέμου κατά αμάχων και αιχμαλώτων και παρά την ασυμμετρία στρατιωτικών μέσων κατ’ ουσία ηττήθηκαν.
Τέταρτον, να κατανοήσουν όσοι είναι αδιάφοροι και όσοι δεν γνωρίζουν την σημασία της Κύπρου ποιες είναι συνέπειες εάν όχι μόνο νομιμοποιηθούν τα τετελεσμένα της παράνομης βίας του 1974 αλλά επιπλέον όλη η Μεγαλόνησος τεθεί υπό Τουρκική επικυριαρχία. Οι συνέπειες για τους Έλληνες της Κύπρου θα είναι άμεσες και θανάσιμες ενώ το νεοελληνικό κράτος θα παγιδευτεί στρατηγικά ανεπίστροφα εάν οι σκοποί της Τουρκίας για έλεγχο όλου του νησιού εκπληρωθούν μέσα από την δική μας υποχωρητική και κατευναστική αντί αποτρεπτική στάση.
Πέμπτο, για να συνειδητοποιηθεί ότι η τροχιά κατευνασμού συνιστά κατά βάση αχρείαστη και άσκοπη σταδιακή παραχώρησης! της Κύπρου στην Τουρκία.  Αποκορυφώθηκε στην τελευταία συνάντηση στην Ελβετία (όταν ο ίδιος ο Κύπριος πρόεδρος έδωσε προτάσεις που δημιουργούσαν ένα μη βιώσιμο εάν όχι τερατώδες κρατίδιο). Τελικά στην Ελβετία ως συνήθως η απόλυτη Τουρκική αδιαλλαξία και πλεονεξία ανέβαλε το μοιραίο. Τίποτα δεν διασώζεται, όμως, εάν οι εν λόγω «προτάσεις μας» δεν αποσυρθούν (όπως εξάλλου ειπώθηκε ως όρος εάν δεν γίνουν αποδεκτές από τους Τούρκους). Συναφώς, όπως γνωρίζουμε μετά το 1974 ενώ οι Τούρκοι παραμένουν ακλόνητοι στις αδιάλλακτες θέσεις τους σε κάθε νέο «διάλογο» η Ελληνική πλευρά υποχωρεί και οι Ελληνικές υποχωρήσεις … μένουν στο τραπέζι.

Στην δύσκολη διεθνή, ευρωπαϊκή και περιφερειακή συγκυρία που διανύουμε η ανασύνταξη των νεοελλήνων και η χάραξη νέας στρατηγικής είναι κάτι περισσότερο από αναγκαία. Αυτό απαιτεί ειρηνική πολιτική επανάσταση και νέους κοσμοθεωρητικούς προσανατολισμούς που θα στερεώσουν μια κρατική θεωρία επιβίωσης και ασφάλειας και που θα αντιστρέψουν τον κατήφορο.
*Το κείμενο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά σε δύο σειρές την 19η και 20η Ιουλίου στο On Alert A΄ Μέρος http://www.onalert.gr/stories/kypros-syndroma-akinhsias-eisbolh-1974-propaganda-mythoi-alhtheia/58059. και Β Μέρος http://www.onalert.gr/stories/kypros-eisbolh-barbara-egklhmata-synepeies-nomimopoihshs/58081 Στο εδώ αναρτημένο κείμενο έγιναν κάποιες επιπρόσθετες επισημάνσεις ή διευκρινίσεις μερικά σημεία.

Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974 Η ΤΟΥΡΚΙΑ εισβάλει στην Κύπρο


του Χρήστου Καπούτση

Είναι το απόγευμα της 19ης Ιουλίου του 1974, η ζέστη είναι αποπνικτική και οι παραλίες της Κύπρου, είναι γεμάτες από κόσμο που αναζητούν λίγη δροσιά. Οι δείκτες των ρολογιών δείχνουν 18.23 και κείνη την ώρα το επίγειο ραντάρ της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου, που βρισκόταν στο βορειοανατολικό άκρο της Κύπρου και συγκεκριμένα στο ακρωτήρι Άγιος Ανδρέας, εντόπισε την Τουρκική νηοπομπή, 4 αποβατικά σκάφη, στα ανοικτά της Κυρήνειας. Ειδοποιούνται αμέσως με κατεπείγοντα σήματα  η Ελληνική και Ελληνοκυπριακή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία. Κάθε μισή ώρα, από τις 7μ.μ. (19.00) μέχρι και στις 04.50 το πρωί της 20ης Ιουλίου, η Ναυτική Διοίκηση Κύπρου, αναφέρει  λεπτομερώς τις  κινήσεις των Τουρκικών αποβατικών σκαφών. Η Ελληνική στρατιωτική ηγεσία, που ουσιαστικά είναι και πολιτική ηγεσία, εκτιμά πως πρόκειται για άσκηση του τουρκικού στόλου ή έτσι τους «πληροφόρησαν» από την Αμερικανική Πρεσβεία και δεν λαμβάνει κανένα απολύτως μέτρο. Ούτε καν αυτό της αυξημένης επιτήρησης!!
Στις 5 παρά 10  το πρωί της 20ης Ιουλίου, τα τουρκικά αποβατικά απέχουν μόνο 8 χιλιόμετρα από τις ακτές της Κυρήνειας και ουδείς , έλληνας ή ελληνοκύπριος πολιτικός ή στρατιωτικός , ανησυχεί!!
Δέκα λεπτά αργότερα, γύρω στις 5, με το πρώτο φως της μέρας , άρχισαν σφοδροί αεροπορικοί βομβαρδισμοί από την Τουρκική Αεροπορία. Πάνω από 70 τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη προσέβαλαν και κατέστρεψαν , τον Ναυτικό Σταθμό της Κυρήνειας, τα στρατόπεδα πεζικού και πυροβολικού, το οδικό δίκτυο ανατολικά της Κυρήνειας, τον σταθμό Εγκαίρου Προειδοποίησης της Αεροπορίας και το Ραντάρ  του Ναυτικού, στον Άγιο Αντρέα. Λίγο πριν από τις 6 το πρωί, τα Τουρκικά αεροσκάφη χτύπησαν εγκαταστάσεις του Γενικού Επιτελείου της Κυπριακής Εθνοφρουράς, διάφορα στρατόπεδα στη Λευκωσία και το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ (Ελληνική Δύναμη Κύπρου).
Θα πρέπει κάποτε να αναδειχθεί στις σωστές διαστάσεις του και ο ρόλος της Αγγλίας στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Πάντως , δεν έχει επίσημα διαψευσθεί η πληροφορία ότι Βρετανικά μαχητικά αεροσκάφη συμμετείχαν μαζί με τα τουρκικά στους βομβαρδισμούς στόχων στην Λευκωσία και στο στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Τα πρώτα θύματα
Πρέπει να σταθούμε με σεβασμό στα πρώτα θύματα, Έλληνες στρατιωτικούς της Τουρκικής εισβολής.
Λίγο μετά τις 5 το πρωί της 20ης Ιουλίου του 1974 και ενώ τα Τουρκικά Πολεμικά αεροσκάφη έσπερναν το θάνατο και την καταστροφή στην Κυρήνεια και την Λευκωσία, ο Έλληνας Διοικητής μιας μικρής ναυτικής δύναμης από δύο τορπιλακάτους, που  ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Κυρήνειας, διέταξε τον απόπλου τον πλοίων.  Αποστολή τους, να χτυπήσουν την τουρκική νηοπομπή που με ισχυρή αεροπορική υποστήριξη πλησίαζε τις ακτές της Κυρήνειας!! Επρόκειτο καθαρά για αποστολή αυτοκτονίας, αλλά και απόλυτα σωστή  επιλογή, σύμφωνα με τις παραδόσεις και την ιστορία του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού. Δεν είχαν περάσει ούτε 20 λεπτά από τον απόπλου των δύο πλοίων και φυσικά, τα τουρκικά αεροσκάφη εντόπισαν τις Ελληνικές πυραυλακάτους  και άρχισαν να τις σφυροκοπούν.
Η πρώτη τέθηκε αμέσως εκτός μάχης. Ο κυβερνήτης της την έστρεψε στην ακτή και το πλήρωμά της την εγκατέλειψε λίγο πριν βυθιστεί. Σώθηκαν όλοι κολυμπώντας προς την ακτή.
Η άλλη τορπιλάκατος, συνέχισε να πλησιάζει τα τουρκικά αντιτορπιλικά, παρά τις αεροπορικές επιθέσεις. Ετοιμαζόταν μάλιστα να κάνει και την πρώτη βολή εναντίον των τουρκικών πλοίων, όταν δέχεται τορπίλη και βυθίζεται σχεδόν αμέσως. Από το 10μελές πλήρωμά της, σώθηκε μόνο ένας. Οι υπόλοιποι 9 ήταν τα πρώτα θύματα της Τουρκικής εισβολής.
Θα πρέπει κάποτε να δοθεί στη δημοσιότητα η απάντηση στο εξής ερώτημα: ο ναυτικός  διοικητής, όταν διέταξε τον απόπλου τον δύο τορπιλακάτων είχε την διαβεβαίωση του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού ότι θα σπεύσουν σε βοήθειά του ελληνικά υποβρύχια που έπλεαν ανοιχτά της Ρόδου; Αν η απάντηση είναι θετική, τότε γιατί τα ελληνικά υποβρύχια δεν έφθασαν ΠΟΤΕ στις Κυπριακές ακτές, προκειμένου να εμποδίσουν τα τουρκικά αποβατικά και να υποστηρίξουν την αποστολή της μικρής ναυτικής δύναμης που απέπλευσε από το λιμάνι της Κυρήνειας; Ποιος πρόδωσε και δεν έπραξε το καθήκον του;
«Αυτοσυγκράτηση»
οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί που είχαν ξεκινήσει με το πρώτο φως της μέρας, μετά από τις 7.30 το πρωί , εντείνονται. Πολλά σημεία της Λευκωσίας έχουν παραδοθεί στις φλόγες, ενώ στα βομβαρδισμένα στρατόπεδα υπάρχουν ήδη οι πρώτοι νεκροί και τραυματίες Έλληνες και Ελληνοκύπριοι στρατιωτικοί.
Μετά τις πρώτες φονικές αεροπορικές επιδρομές,  άρχισε η ρίψη τούρκων αλεξιπτωτιστών νοτιοανατολικά της Λευκωσίας στο Κιόνελι, ενώ στο βόρειο άκρο του νησιού ελικόπτερα μετέφεραν Τούρκους καταδρομείς.
Το Γενικό Επιτελείο της Κυπριακής Εθνοφρουράς ζητάει από το Ελληνικό Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων να χτυπήσει τους τούρκους αλεξιπτωτιστές και να αρχίσουν οι βολές των αντιαεροπορικών όπλων εναντίον των εφορμούντων  τουρκικών αεροσκαφών. Η απάντηση από την Αθήνα και το Ελληνικό Πεντάγωνο είναι, «αυτοσυγκράτηση, διότι οι τούρκοι κάνουν άσκηση». Μάλιστα, ο επιτελάρχης της Κυπριακής Εθνοφρουράς, επειδή η διαταγή για αντίσταση καθυστερούσε, έβγαλε το ακουστικό του τηλεφώνου του έξω από το παράθυρο, ώστε να ακούσουν στην Αθήνα τις εκρήξεις από τους βομβαρδισμούς των τουρκικών αεροσκαφών και να πειστούν επιτέλους, ότι πρόκειται για πόλεμο και όχι για άσκηση!!
Ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε στο Ελληνικό Αρχηγείο των Ενόπλων Δυνάμεων είναι το εξής περιστατικό: Όταν αγανακτισμένος επιτελής, ανώτερος αξιωματικός του Στρατού, απευθύνεται στον Αρχηγό  του Γενικού Επιτελείου και του ζητάει με έντονο ύφος , να διατάξει να αρχίσει αμέσως η άμυνα των ελληνικών δυνάμεων στην τουρκική επίθεση, ο Στρατηγός Μπονάνος του απάντησε: «Οι Τούρκοι χτυπούν την Κύπρο και εμείς είμαστε Ελλάς»!!
Τελικά στις 08.50 το πρωί της 20ης Ιουλίου του 1974, και αφού έχει ολοκληρωθεί το πρώτο κύμα της τουρκικής απόβασης, το  Αρχηγείο των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εκδίδει την εξής διαταγή: «χτυπάτε τον επιτιθέμενο εχθρό με όλα τα  μέσα».
Και μια «λεπτομέρεια»:  Για να αντιληφθούμε πόσο «βαθιά νυχτωμένοι»,  ήταν οι ελληνοκύπριοι , ηγεσία και πολίτες, αρκεί να αναφέρουμε μια «λεπτομέρεια». Μιάμιση ώρα περίπου, μετά την έναρξη των σφοδρών βομβαρδισμών της τουρκικής αεροπορίας εναντίον  ελληνοκυπριακών στόχων, εκεί γύρω στις 6.30,  το ΡΙΚ (ραδιοφωνικό ίδρυμα Κύπρου) μετέδιδε χαρούμενη πρωινή γυμναστική!!
Αντίστοιχα , ο τουρκοκυπριακός ραδιοσταθμός Μπαιράκ, είχε διακόψει την κανονική ροή του προγράμματός του και μετέδιδε στρατιωτικά εμβατήρια από τις 3 τα χαράματα.
Πραξικόπημα και «Αττίλας»
Των παραπάνω γεγονότων όμως, προηγήθηκε το άφρων και εγκληματικό πραξικόπημα της χούντας του Ιωαννίδη ,κατά του εκλεγμένου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
Τα αιματηρά επεισόδια της 15ης Ιουλίου, είχαν τραγικές συνέπειες στην άμυνα της Κύπρου. Και αυτό διότι, στρατιωτικές μονάδες επιφορτισμένες  με την αποστολή της άμυνας των βόρειων ακτών  της Κύπρου, καθώς επίσης και η πλέον ετοιμοπόλεμη μονάδα, η 33η  Μοίρα Καταδρομών στρατιωτικές   Μονάδες να είναι εξαιρετικά χαμηλά και συνεπώς, να είναι  περιορισμένης μαχητικής  ικανότητας.
Έτσι, χωρίς υπερβολή, μπορεί κανείς να υποστηρίξει, ότι το πραξικόπημα άνοιξε το δρόμο για να περάσει ο αιμοδιψής «Αττίλας».
Ωστόσο, θα είναι αδικία  και ιστορική λαθροχειρία , αν δεν προσθέταμε ότι, το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου ήταν η «χρυσή ευκαιρία» που χρόνια αναζητούσε το Κεμαλικό στρατιωτικό κατεστημένο για να εισβάλει στην Κύπρο. Την ευκαιρία αξιοποίησε η κλυδωνιζόμενη τότε κυβέρνηση Ετσεβίτ, που αποφάσισε την απόβαση στην Κύπρο, ώστε, ανάμεσα στα άλλα, να ικανοποιήσει και τα σχέδια και τις φιλοδοξίες των Τούρκων στρατηγών, για περιορισμό του Κυπριακού Ελληνισμού. Να ικανοποιήσει ακόμη και την επιθυμία της Βρετανίας, που δυσανασχετούσε με την ανάπτυξη και ισχυροποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Νομιμοφανές πρόσχημα, με το οποίο δικαιολόγησε ο Ετσεβίτ την στρατιωτική απόβαση στην Κύπρο, ο ρόλος της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης, που προέβλεπε η συμφωνία της Ζυρίχης και του Λονδίνου(1960). Η Τουρκία είχε την διπλωματική και στρατιωτική υποστήριξη της Βρετανίας, τόσο κατά την διάρκεια της εισβολής όσο και αργότερα, όταν οι Διεθνείς Οργανισμοί καταδίκαζαν την τουρκική εισβολή.
Ελληνικά υποβρύχια και πολεμικά αεροσκάφη
Πολλά ερωτήματα εγείρουν και θλιβερές σκέψεις γενούν κάποια περιστατικά, που σημάδεψαν την 20η Ιουλίου του 1974, όπως:
Δύο σύγχρονα , για την εποχή εκείνη, υποβρύχια του Πολεμικού μας Ναυτικού, το «Γλαύκος» και το «Νηρεύς», που έπλεαν νότια της Ρόδου, έλαβαν εντολή από το ΓΕΝ , στις 05.15 το πρωί της 20ης Ιουλίου, να κατευθυνθούν αμέσως προς την Κύπρο και να βυθίσουν τα Τουρκικά πολεμικά πλοία που βρίσκονταν ανοιχτά της Κυρήνειας. Όμως , ενώ πλησίαζαν τις Κυπριακές ακτές, ξαφνικά τα δύο υποβρύχια άλλαξαν ρότα και επέστρεψαν ανοιχτά της Ρόδου. Ποιος και γιατί έδωσε αυτή την εντολή; Ή μήπως εμποδίστηκαν τα ελληνικά υποβρύχια και από ποιόν, να φθάσουν στις ακτές της Κυρήνειας; Ποια ήταν η αποστολή των Βρετανικών πολεμικών σκαφών και υποβρυχίων που έπλεαν περιμετρικά της Κύπρου;
Τα ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη, τα προβλεπόμενα από τα επιχειρησιακά σχέδια για την άμυνα της Κύπρου, ήταν πανέτοιμα στο αεροδρόμιο του Καστελίου Κρήτης από το πρωί της 19ης Ιουλίου. Οι πιλότοι είχαν φορτώσει τα πυρομαχικά και με αναμμένες τις μηχανές περίμεναν την διαταγή απογείωσης για την Κύπρο. Η διαταγή αυτή ΠΟΤΕ δεν δόθηκε. Γιατί;
Η 35η Μοίρα Καταδρομών
Το μεσημέρι της 20ης Ιουλίου, η 35η Μοίρα Καταδρομών μεταφέρεται στη βάση της Σούδας στη Κρήτη. Και αργά το απόγευμα της Κυριακής 21η Ιουλίου , οι Έλληνες Καταδρομείς , με υψηλό ηθικό και έτοιμοι για πόλεμο, επιβιβάζονται σε 15 μεταγωγικά αεροσκάφη Noratlas, τα οποία απογειώνονται,  με προορισμό την Κύπρο. Η αποστολή ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνη. Έχει χαρακτηρισθεί και δικαίως , ως αποστολή αυτοκτονίας.
Τα μεταγωγικά αεροσκάφη πετούσαν ανυπεράσπιστα, χωρίς την κάλυψη μαχητικών, με μόνο σύμμαχό τους το σκοτάδι. Πετούσαν πολύ χαμηλά , λίγα μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και με τα φώτα τους σβηστά , προκειμένου να αποφύγουν τα τουρκικά ραντάρ. 
Δύο από αυτά έχασαν τον προσανατολισμό τους και προσγειώθηκαν στη Ρόδο! Τα υπόλοιπα 13 συνέχισαν κανονικά τη πτήση τους για την Λευκωσία. Λίγο πριν προσγειωθούν στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας, τα 3 προπορευόμενα μεταγωγικά δέχονται καταιγιστικά πυρά, από τις ελληνοκυπριακές δυνάμεις(!!) , που είχαν παραταχθεί εκατέρωθεν του αεροδρομίου. Τα εξέλαβαν για Τουρκικά!! Ποιος ηλίθιος ή προδότης στρατιωτικός δεν ενημέρωσε για την προσέγγιση των Ελληνικών μεταγωγικών αεροσκαφών; Ωστόσο , μεγάλο ερωτηματικό παραμένει και η στάση των Βρετανών στρατιωτών, που είχαν την ευθύνη της φύλαξης τμήματος του αεροδρομίου της Λευκωσίας. Οι  Βρετανοί στρατιώτες είχαν ανάμειξη στην κατάρριψη του Ελληνικού μεταγωγικού;
Πάντως, από τα 3 προπορευόμενα μεταγωγικά, το πρώτο κατερρίφθη από τα φιλικά(;) πυρά! Μόνος διασωθείς ο καταδρομέας Αθανάσιος Ζαφειρίου,  που πρόλαβε και πήδηξε από το αεροσκάφος, πριν αυτό συντριβή στο έδαφος μαζί με τους 29 συναδέλφους του. Τα επόμενα δύο κατάφεραν να προσγειωθούν, αλλά με σοβαρές    απώλειες. Τα υπόλοιπα 10 επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Οι Απώλειες
Οι Τούρκοι με τον Αττίλα 1και 2 , κατόρθωσαν να καταλάβουν περίπου το 40% του Κυπριακού εδάφους.
Το κόστος σε ανθρώπινα θύματα , της τουρκικής εισβολής, υπήρξε πολύ μεγάλο.
  Ως προς τον στρατιωτικό τομέα, ο θλιβερός κατάλογος των απωλειών έχει ως εξής:
#νεκροί έλληνες αξιωματικοί 18
#νεκροί έλληνες στρατιώτες 72
#νεκροί ελληνοκύπριοι αξιωματικοί 41
#νεκροί ελληνοκύπριοι στρατιώτες 269
σύνολο νεκρών στρατιωτικών 400
Επίσης, 1706 είναι οι τραυματίες έλληνες και ελληνοκύπριοι στρατιωτικοί και από αυτούς οι 224 με σοβαρές αναπηρίες.
Οι αγνοούμενοι είναι 1619, από αυτούς οι 83 είναι Έλληνες αξιωματικοί και στρατιώτες.
Μεγάλος είναι και ο αριθμός των θυμάτων μεταξύ των αμάχων ελληνοκυπρίων.
Συνολικά τα θύματα της τουρκικής θηριωδίας το Καλοκαίρι  του 1974 ανέρχονται στους 2.000 νεκρούς (Δεν υπολογίζονται οι αγνοούμενοι).
Επίσης , η τουρκική εισβολή δημιούργησε και 200.000 ελληνοκύπριους πρόσφυγες.
 Το 1974  υπήρξε πολλαπλή προδοσία, αλλά η Τουρκία σχεδίαζε από τη δεκαετία του ’50 να καταλάβει την Κύπρο και να την ελέγξει ως γεωπολιτικό χώρο. Το έγκλημα της προδοσίας κατά της Κύπρου, ξεκίνησε με την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας. Οι Τούρκοι περίμεναν μια αφορμή για να υλοποιήσουν το σχεδιασθέν έγκλημα   της εισβολής. Και η αφορμή δόθηκε με το πραξικόπημα. Η χούντα των Αθηνών συνεργάστηκε, συνειδητά ή βλακωδώς με το έγκλημα της προδοσίας που διαπράχθηκε στην Κύπρο.
Συμπέρασμα, η τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο, είναι το συνδυαστικό αποτέλεσμα  προδοσίας   και αναθεωρητισμού.
Το Καλοκαίρι του 1974, Έλληνες και Ελληνοκύπριοι, στρατιώτες και αξιωματικοί (με εξαίρεση μια μικρή ομάδα προδοτών χουντικών), πολέμησαν με ηρωισμό και αυταπάρνηση τους Τούρκους εισβολείς, κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.
Πολλοί έπεσαν στα πεδία των μαχών, προσφέροντας τη ζωή τους σπονδή στον βωμό της Ελευθερίας.
Αρκετοί αγνοούνται, η θρυλική μορφή τους όμως αποτυπώνει την πιο δραματική διάσταση της Κυπριακής τραγωδίας.
Οι υπόλοιποι αγωνιστές φέρουν δια βίου το βαρύ φορτίο των αναμνήσεων, από την απώλεια εδαφών , αλλά και των συμπολεμιστών τους.  Σε όλους εμάς όμως, ανήκει η ευθύνη και η τιμή της μελέτης των ιστορικών γεγονότων, ώστε ποτέ πια ο Ελληνισμός, να μην γνωρίσει άλλη εθνική καταστροφή.