Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

Αυξάνεται στους 12 μήνες η στρατιωτική θητεία




Στο τέλος αυτής της βδομάδας ή το αργότερο στην αρχή της επόμενης, θα έχουμε την πρόταση του ΥΠΕΘΑ, για το θέμα της στρατιωτικής θητείας.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η πρόταση θα είναι να αυξηθεί η  στρατιωτική θητεία  κατά 3 μήνες, δηλαδή από 9 μήνες που είναι σήμερα , ο χρόνος παραμονής των στρατευσίμων στο στράτευμα,  να γίνει 12 μήνες.
Η πρόταση του ΥΠΕΘΑ θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, με τα πολιτικά κόμματα και τις κομματικές νεολαίες.
Δύο είναι οι λόγοι,  που υποχρεώνουν το ΥΠΕΘΑ να προχωρήσει σε αύξηση της στρατιωτικής θητείας.
Ο πρώτος,  είναι οι σοβαρές ελλείψεις σε στρατιωτικό προσωπικό σε κρίσιμες- μάχιμες  Στρατιωτικές Μονάδες.
Και ο δεύτερος ,σχετίζεται με την οικονομική κρίση . Είχε σχεδιαστεί, τα κενά των στρατευσίμων, από τη μείωση της θητείας,  να καλύπτονταν από ΕΠ.ΟΠ. Όμως, λόγω  περικοπών στις  δημόσιες  δαπάνες , οι προσλήψεις των ΕΠ.ΟΠ. έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο.

Όμως θα αδικούσαμε το θέμα, αν δεν επισημάναμε την παράγωγο αιτία του προβλήματος, που έχει κοινωνική διάσταση, αλλά και σχετίζεται με επιχειρησιακή επάρκεια Μονάδων του Στρατού.
Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από το 2000 , που η στρατιωτική θητεία ήταν 18 μήνες, είχαμε προεκλογική εξαγγελία για μείωση της θητείας κατά 3 μήνες. Έτσι, από 18 μήνες , κατέβηκε στους 15, μετά στους 12 και τελικά στους 9 μήνες. Δηλαδή,  η μείωση της στρατιωτικής θητείας,  έγινε για καθαρά ψηφοθηρικούς- κομματικούς λόγους.
Μάλιστα, για να καλυφτούν οι ελλείψεις σε στρατιωτικό προσωπικό, δημιουργήθηκε  ο θεσμός του Επαγγελματία Οπλίτη (ΕΠ.ΟΠ.).
 Έτσι,  είχαμε χιλιάδες προσλήψεις ΕΠ.ΟΠ. με έντονο κομματικό άρωμα, σε μια εποχή αυξημένης ανεργίας, με προφανή τα κομματικά οφέλη.
Μάλιστα, η στρατιωτική υπηρεσία ανελάμβανε την υποχρέωση να παραμείνουν οι ΕΠ.ΟΠ στο στράτευμα για 35 χρόνια. Ένας θεσμός που η χρησιμότητά του σήμερα αμφισβητείται έντονα.
Διότι,  καλά  να είσαι επαγγελματίας στρατιώτης στο 20 σου χρόνια, στα 25, έστω στα 30 σου.  Αλλά τι σημαίνει να είσαι στρατιώτης στο 55 σου, και πως μπορεί να καλύψει ένας 55-αρης το κενό ενός εικοσάχρονου παιδιού; Κανείς από τους πολιτικούς προϊσταμένους των Ενόπλων μας  Δυνάμεων, δεν μας έδωσε κάποια  ικανοποιητική απάντηση, σε αυτό το ερώτημα.

Για μια ακόμη φορά, η κομματική λογική, υπερίσχυσε της κοινής λογικής.
  

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΓΕΡΜΑΝΙΑ Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ



 
 
Αντί να δείξουμε ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης από τη Γερμανία – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό
 
Η ανθελληνική υστερία των γερμανικών ΜΜΕ”, γράφει χαρακτηριστικά ο Γερμανός ιστορικός κ. A.Ritschl, “είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για τη Γερμανία. Ουσιαστικά καθόμαστε μέσα σε ένα γυάλινο σπίτι: η γερμανική ανάπτυξη οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο ότι, τόσο τα θύματα του πρώτου, όσο και του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, παραιτήθηκαν από τις απαιτήσεις τους…..Παρά το ότι η Γερμανία είναι υπεύθυνη για δύο παγκοσμίους πολέμους, εκ των οποίων ο δεύτερος ήταν κάτι παραπάνω από καταστροφικός, τα θύματα της συμφώνησαν να διαγραφεί ένα μεγάλο μέρος των χρεών της. Τα ότι η Γερμανία οφείλει την οικονομική της άνοδο στη γενναιοδωρία των άλλων λαών δεν το έχει ξεχάσει κανείς – ούτε οι Έλληνες”.
 
Οι Έλληνες”, συνεχίζει ο ιστορικός, “γνωρίζουν πάρα πολύ καλά τα «πολεμικά άρθρα» των γερμανικών ΜΜΕ. Εάν αλλάξουν οι διαθέσεις στην Ελλάδα (εάν «ξυπνήσουν» δηλαδή οι Έλληνες, εάν εκλέξουν επαρκείς, ανιδιοτελείς, ικανούς, θαρραλέους πολιτικούς και διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους), τότε είναι πολύ πιθανόν να ακολουθήσουν και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες - απαιτώντας με τη σειρά τους τα χρήματα που χωρίς καμία αμφιβολία τους χρωστάμε. Εάν λοιπόν υποχρεωθούμε νομικά να εξοφλήσουμε όλες μας τις υποχρεώσεις, τότε θα μας πάρουν και τα πουκάμισα μας – αφού, με βάση τη συμφωνία του Λονδίνου, «οι πολεμικές αποζημιώσεις, οι οποίες δεν πληρώθηκαν το 1953, θα έπρεπε να εξοφληθούν σε περίπτωση τυχόν επανένωσης της Γερμανίας».
 
Στην περίπτωση αυτή, θα ήταν πολύ καλύτερα όχι μόνο να αναδιοργανώναμε την ελληνική Οικονομία με δικό μας αποκλειστικά κόστος, αλλά να το κάναμε πλουσιοπάροχα. Εάν, αντί να συμμορφωθούμε με τους διεθνείς νόμους και να πληρώσουμε τα χρέη μας, συνεχίσουμε να παριστάνουμε τον πλούσιο τραπεζίτη, ο οποίος καπνίζει ήρεμα το πούρο του και δεν θέλει να πληρώσει τα χρέη του, εκβιάζοντας τους πιστωτές του, τότε κάποια στιγμή θα μας έλθει ένας τεράστιος λογαριασμός (τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα υπολογίσθηκαν πρόσφατα στα 565 δις €, από έναν αξιόπιστο Γάλλο οικονομολόγο – πολύ περισσότερα από το δημόσιο χρέος της).
 
Η καλύτερη λύση σήμερα για την Ελλάδα και τη Γερμανία, με βάση τις εμπειρίες από τις δικές μας χρεοκοπίες, είναι η διαγραφή ενός μεγάλου μέρους του Ελληνικού χρέους. Κάποιες τράπεζες θα αντιμετώπιζαν βέβαια προβλήματα, αλλά θα μπορούσαν να διασωθούν με ορισμένα βοηθητικά προγράμματα. Για τη Γερμανία ίσως είναι ακριβό, αλλά πρέπει να πληρώσουμε – έτσι ή αλλιώς, αφού χρωστάμε. Σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα θα είχε την ευκαιρία να κάνει μία καινούργια αρχή – μία ευκαιρία που προσφέρθηκε στην αχάριστη Γερμανία πολλές φορές στο παρελθόν, ειδικά από τις Η.Π.Α.”.
 
Ανεξάρτητα από τις παραπάνω τοποθετήσεις του έγκυρου ιστορικού η Ελλάδα, με δική της σε μεγάλο βαθμό ευθύνη, είναι ξανά αντιμέτωπη με το εκβιαστικό δίλημμα που της τέθηκε το 1940 – ενώ έχει απλά διαφοροποιηθεί ο τρόπος διεξαγωγής του πολέμου: εκείνη την εποχή, τα χρησιμοποιούμενα μέσα ήταν στρατιωτικά, ενώ σήμερα είναι οικονομικά.
 
Εν τούτοις, το τότε ερώτημα παραμένει το ίδιο: Να συνθηκολογήσει η Ελλάδα με τον πανίσχυρο εχθρό, ο οποίος την απειλεί με έναν πόλεμο που δεν πρόκειται να κερδίσει («είτε υπογράφετε ότι θέλουμε, είτε χρεοκοπείτε», μας εκβιάζουν οι Γερμανοί), ή να αντισταθεί στις προσπάθειες υποδούλωσης και λεηλασίας της, ακόμη και αν οι Πολίτες της υποφέρουν, όπως επίσης υπέφεραν το 1940;
 
Συνεχίζοντας, οφείλουμε ίσως να θέσουμε ακόμη κάποια ερωτήματα, εάν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές. Ειδικότερα, εάν η όποια κυβέρνηση της Ελλάδας επέλεγε την αντίσταση οι σημερινοί, σχετικά εύποροι Έλληνες, είναι σε θέση να υποστούν τα δεινά ενός πολέμου, ή μήπως προτιμούν την ησυχία τους, έστω και σκλαβωμένοι; Πόσο σημαντική είναι η υπερηφάνεια, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια για τους Έλληνες; Είναι αλήθεια σε θέση σύσσωμοι οι Πολίτες να επωμισθούν τα όποια βάρη της ενδεχόμενης άρνησης υποταγής τους, με στόχο τη διάσωση της δημόσιας περιουσίας και την διατήρηση της εθνικής τους ανεξαρτησίας;
 
Είναι η κυβέρνηση ικανή να πάρει οδυνηρές, «πατριωτικές» αποφάσεις ή μήπως όχι; Γνωρίζει η πολιτική ηγεσία τι ακριβώς επιθυμούν οι Έλληνες, όταν πιέζει ακόμη και τους βουλευτές της να αποδεχθούν ένα πρόγραμμα εξαθλίωσης και λεηλασίας της χώρας τους – ένα πρόγραμμα που δεν πρόκειται να οδηγήσει ποτέ στην έξοδο από την κρίση; Θα προτιμήσουν οι βουλευτές αυτοί να ακολουθήσουν το δύσκολο δρόμο και να αγωνισθούν για τα δικαιώματα των Πολιτών που τους εξέλεξαν ή, μήπως, θα επιλέξουν τις «καρέκλες» τους; 
 
Δεν είναι αλήθεια υποχρεωμένη η κυβέρνηση να διαπιστώσει τι ακριβώς θέλουν οι Πολίτες, με τη βοήθεια ενός δημοψηφίσματος, πριν ακόμη υπογράψει την αποικιοκρατική, μονομερή σύμβαση συνθηκολόγησης με τον εχθρό; Γιατί θέτει εκβιαστικά διλήμματα στους Έλληνες, αφού γνωρίζει πολύ καλά ότι διαθέτει μία σειρά από όπλα, ικανά να αναχαιτίσουν επιτυχημένα τις επιθέσεις της Γερμανίας – όπλα που όμως σύντομα θα έχουν εξουδετερωθεί;
 
Έχει το κυβερνών κόμμα σαφή γνώση των τεράστιων ευθυνών του απέναντι στους Έλληνες και στους Ευρωπαίους – επίσης απέναντι σε εκείνους τους Γερμανούς Πολίτες, οι οποίοι επιθυμούν μία ευρωπαϊκή Γερμανία, ενώ πανικοβάλλονται στην ιδέα μίας γερμανικής Ευρώπης; Σε σημείο μάλιστα που να αναρωτιούνται έντρομοι οι ίδιοι οι Γερμανοί, «μήπως η κατά τα άλλα συμπαθέστατη καγκελάριος τους εγκυμονεί έναν νέο Χίτλερ»;         
 
Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
 
Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμη την αναφορά μας στις δύο πλευρές της Γερμανίας, στα δύο πρόσωπα του Ιανού που την διακρίνουν, έτσι ώστε να είμαστε όσο περισσότερο γίνεται αντικειμενικοί – αφού θα μπορούσε κανείς εύλογα να μας χαρακτηρίσει εμπαθείς, επηρεασμένους δηλαδή είτε από τη δύσκολη θέση της χώρας μας, είτε από την «ψυχολογική» ανάγκη μας να ενοχοποιήσουμε άλλους, για τα δικά μας μεγάλα σφάλματα (άρθρο μας).   
 
“Οι Έλληνες μπορούν να παράγουν μόνο ελαιόλαδο, να περιποιούνται υπέρ του δέοντος τους συνταξιούχους τους και να μας φτωχαίνουν. Η Ευρώπη είναι ένα γραφειοκρατικό τέρας”, διαβάζουμε τον τίτλο ενός άρθρου σε μία σοβαρή γερμανική εφημερίδα, ευρείας αποδοχής και κυκλοφορίας, η οποία παραθέτει τα παρακάτω στοιχεία (Πίνακας Ι):
 
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Συγκρίσεις Ελλάδας και Γερμανίας
 
Δείκτες
Ποσοστά
 
 
Μερίδιο της Γερμανίας στο ΑΕΠ της ΕΕ
20,4%
Μερίδιο Ελλάδας, Πορτογαλίας και Ιρλανδίας μαζί, στο ΑΕΠ της ΕΕ*
5,0%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στη Γερμανία (2008/2009)
-0,8%
Αλλαγή του ποσοστού ανεργίας στην Ελλάδα (2008/2009)
+8,3%
Κόστος τυχόν διάσωσης της Ελλάδας για κάθε Γερμανό**
465 €
Σύνολο σημερινών δανείων της Γερμανίας στην Ελλάδα
8,4 δις €
Τόκοι και προμήθειες που έχει εισπράξει η Γερμανία από την Ελλάδα
225 εκ. €
Εξαγωγές της Γερμανίας στην Ελλάδα το 2010
5,9 δις €
Ανάπτυξη της Γερμανίας το 2011
+3,2%
Ανάπτυξη της Ελλάδας το 2011
-3,0%
Μέσος μισθός εργαζομένων στη Γερμανία**
42.400 €
Μέσος μισθός εργαζομένων στην Ελλάδα
23.900 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στη γερμανική μεταποίηση
33,10 €
Εργατικό κόστος ανά ώρα στην ελληνική μεταποίηση
16,60 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στη Γερμανία
37 €
Παραγωγικότητα ανά ώρα στην Ελλάδα
24 €
Συντάξεις της Γερμανίας σε ποσοστό του ΑΕΠ της
11,4%
Συντάξεις της Ελλάδας σε ποσοστό του ΑΕΠ της
11,7%
* Το ελάχιστο ποσοστό της συμμετοχής των τριών χωρών στο ευρωπαϊκό ΑΕΠ τεκμηριώνει το ότι, η άρνηση διάσωσης τους έχει μόνο «σαδιστικές» αιτίες.
** Εάν η Ελλάδα δεν πληρώσει το 66% του χρέους της   
Πηγή: Z
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
 
Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι, ο μέσος μισθός στη Γερμανία είναι υψηλότερος κατά 80% σε σχέση με την Ελλάδα - ενώ η παραγωγικότητα των εκεί εργαζομένων είναι 54% μεγαλύτερη (ποσοστό που υποδηλώνει το μέγεθος της υπερτίμησης του Ελληνικού ευρώ, αλλά και της υποτίμησης του Γερμανικού). Εάν δε στο μισθό προσθέσουμε τις κοινωνικές παροχές (Υγεία, Παιδεία κλπ.), οι οποίες προσφέρονται στους Γερμανούς από το κράτος τους, θα συμπεράνουμε εύκολα ότι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι συγκριτικά αρκετά υψηλότερο. Ίσως οφείλουμε να προσθέσουμε εδώ ότι, η παραγωγικότητα δεν είναι μόνο θέμα μισθών αλλά, επίσης, κεφαλαίων, μεθόδων παραγωγής, επενδύσεων, σωστού προγραμματισμού, ορθολογικής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης κλπ.  
 
Συνεχίζοντας στο θέμα μας, χωρίς να επεκταθούμε σε περιττές λεπτομέρειες, όπως διαπιστώνεται από ένα μέρος των στοιχείων που καταγράφει η εφημερίδα, πρόθεση της είναι αφενός μεν να τεκμηριώσει την ανωτερότητα των Γερμανών σε σχέση με τους Έλληνες, αφετέρου να διαφοροποιηθεί από την Ευρώπη – την οποία θεωρεί πλέον ότι δεν έχει ανάγκη, επικρίνοντας την σκόπιμα. 
 
Εάν τώρα η Ευρώπη είναι πρόθυμη να επιτρέψει σε μία εθνικιστική πλέον, «πρωσική» Γερμανία και σε μία μερκαντιλίστρια καγκελάριο να ηγηθεί, καθώς επίσης εάν η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμία αντίρρηση να συμβιβασθεί, παραδίδοντας αμαχητί τη χώρα και τους Πολίτες της, είναι κάτι που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε με ασφάλεια.   
 
Η ΘΕΤΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
 
“Οι Γερμανοί χαρακτηρίζονται σαν Ευρωναζί – όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη της Ευρώπης. Πως τα καταφέραμε αλήθεια;”, αναρωτιέται ο επιφανής Γερμανός οικονομολόγος H.Muller, διευθυντής οικονομικού περιοδικού.
 
Η Γερμανία βρέθηκε το 2009 και το 2010 στην ιστορική θέση, να εξελιχθεί σε μία μορφή ευρωπαϊκής ηγεμονικής δύναμης – αφού ήταν η μοναδική μεγάλη χώρα της Ευρωζώνης, η οποία διέθετε μία ανταγωνιστική οικονομική δομή, καθώς επίσης ένα σχετικά χαμηλό δημόσιο χρέος. Η Γερμανία μπορούσε να συμπεριφερθεί σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμηέπρεπε να το κάνει, όπως οι Η.Π.Α. μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Η καγκελάριος όφειλε να οδηγήσει την ΕΕ σε ένα κοινό μέλλον – να είχε την ικανότητα να το κάνει. 
 
Αντίθετα όμως, επικράτησε δυστυχώς η εθνικιστική μικροπολιτική, βασισμένη στις εκλογικές αναμετρήσεις - στις οποίες «πουλούσε» η ρητορική δημαγωγία, ο λαϊκισμός δηλαδή, με κύριο χαρακτηριστικό τη σκληρή στάση απέναντι στις ελλειμματικές χώρες του Νότου. Στο προσκήνιο δεν βρίσκεται πλέον το κοινό μέλλον της Ευρώπης, αλλά η μονόπλευρη εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων – ή, καλύτερα, αυτό που θεωρεί η κυβέρνηση ότι είναι προς το συμφέρον μας.  
 
Το γεγονός ότι επιμένει η γερμανική κυβέρνηση στη συμμετοχή των ιδιωτών πιστωτών της Ελλάδας, σε ενδεχόμενη «διάσωση» της, είναι μία καθαρά «συμβολική» πολιτική. Η διαγραφή χρεών (haircut) δεν θα βοηθούσε καθόλου την Ελλάδα. Αντίθετα από όσα λέει η καγκελάριος η Ελλάδα, σε μία τέτοια περίπτωση, θα παρέμενε εκτός αγορών για πάρα πολλά χρόνια – ενώ θα έχανε κάθε δυνατότητα να δανεισθεί μόνη της στο μέλλον. Παράλληλα, για να μπορέσει να μειώσει το χρέος της, θα έπρεπε να έχει πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από τους τόκους που πληρώνει. Ακόμη καλύτερα, πάνω από 8%, κάτι που δεν έχει καταφέρει ποτέ καμία χώρα - με εξαίρεση τη Νορβηγία, λόγω των πετρελαϊκών κοιτασμάτων της. 
 
Εκτός αυτού, το Βερολίνο ρισκάρει τον κίνδυνο να βρεθεί η ΕΚΤ σε πολύ δύσκολη οικονομική θέση (ίσως θα έπρεπε εδώ να σκεφθούμε την αμυδρή πιθανότητα να χρεοκοπήσει σκόπιμα η Γερμανία την ΕΚΤ, προωθώντας στη θέση της τη δική της Bundesbank). Η κερδοσκοπία αναζωπυρώνεται, οπότε η κρίση βαθαίνει απειλητικά. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση επιμένει στη διαγραφή χρεών: δήθεν για λόγους «αρχής» αλλά, στην πραγματικότητα, επειδή πολλοί στο κυβερνών κόμμα θεωρούν ότι, πρέπει να δείξουν στις αγορές, στους Έλληνες επίσης, ποιος έχει την εξουσία – ποιος είναι το αφεντικό της Ευρώπης και της Ελλάδας.  
 
Η κυβέρνηση συμπεριφέρεται σαν να ζούμε ακόμη στην εποχή του 90 – σαν να υπάρχουν επιλογές στο σημερινό «συναλλαγματικό κλαμπ» και σαν να μην ήταν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα τόσο στενά μεταξύ τους συνδεδεμένα, με κίνδυνο να καταρρεύσουν όλα μαζί. Όχι, δεν υπήρχε από την αρχή καμία εναλλακτική επιλογή, η οποία να μην απαιτούσε τη μεταφορά πόρων από τις πλεονασματικές, προς τις ελλειμματικές χώρες της Ευρωζώνης – τη δημοσιονομική και πολιτική τους ένωση. Όμως, αυτό δεν ταιριάζει με το λαϊκό αίσθημα – δεν πουλάει και δεν φέρνει ψήφους, όπως η παραδειγματική τιμωρία των Ελλήνων.
 
Έτσι λοιπόν μας έρχεται σήμερα ο λογαριασμός. Η Γερμανία ευρίσκεται σε μία απίστευτα δυσχερή θέση, έχοντας διαθέσει πάρα πολλά χρήματα, χωρίς να καταφέρει τίποτα. Θεωρούμαστε πια σαν Ευρωναζί και όχι σαν μία καλοπροαίρετη ηγετική δύναμη. Το ότι συνέβη κάτι τέτοιο, δεν είναι η καλύτερη απόδειξη μίας επιτυχημένης πολιτικής.
 
Αντί να δείξουμε λοιπόν ακλόνητη αλληλεγγύη, καταλήξαμε να δοκιμάζουν οι αγορές την αντοχή του Ευρώ, στοιχηματίζοντας στη διάλυση της Ευρωζώνης – κάτι που γίνεται μέρα με την ημέρα όλο και πιο πιθανό. Εάν το ευρώ καταρρεύσει, η Γερμανία θα έχει την αποκλειστική ευθύνη – αφού θα ήταν η χώρα που θα μπορούσε να το σώσει, αλλά δεν το έκανε από ιδιοτελή, μικροπολιτικά συμφέροντα. Φυσικά, η ζημία της Γερμανίας και όχι μόνο από ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δεν ζυγίζεται καν με χρήματα".  
 
Κλείνοντας, ο Πίνακας ΙΙ αναφέρεται στο συνολικό δημόσιο χρέος των κρατών της Ευρωζώνης, καθώς επίσης στο ποσοστό της κάθε χώρας επί αυτού. Θεωρούμε ότι μόνο η απεικόνιση των χρεών, σε σχέση με το ΑΕΠ, δεν είναι αρκετά αντιπροσωπευτική - αφού τα απόλυτα μεγέθη, τα ποσά δηλαδή που χρωστάει η κάθε χώρα, είναι εξ ίσου σημαντικά. 
 
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Δημόσια χρέη και ποσοστά των χωρών επί του συνολικού χρέους της Ευρωζώνης, ύψους 7.063 δις € (2009)              
 
Χώρα
ΑΕΠ
Χρέος
Ποσοστό στο συνολικό
 
 
 
 
Γερμανία
2.407,2
1.762,2
24,96%
Ιταλία
1.520,9
1.760,8
24,94%
Γαλλία
1.919,3
1.489,0
21,08%
Ισπανία
1.051,2
559,7
7,92%
Ολλανδία
570,2
347,0
4,91%
Βέλγιο
337,8
326,6
4,62%
Ελλάδα
237,5
273,4
3,87%
Αυστρία
276,9

Κλιμακώνει η Άγκυρα τις απειλές για τις έρευνες στη Κύπρο.




Της Ανδρούλας Ταραμουντά androula@phileleftheros.com


Η Άγκυρα φορτώνει ευθύνη πισωγυρίσματος στις δια- πραγματεύσεις στην ελληνοκυπριακή πλευρά για εξεύρεση  λύσης του Κυπριακού προ- βλήματος και ένταση στην περιοχή

Αποθρασύνθηκε η τουρκική πλευρά.

Σε μια ιδιαίτερα λεπτή χρονική περίοδο καθώς αναμένεται μέσα στις προσεχείς βδομάδες η έναρξη των ερευνητικών γεωτρήσεων στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου να βγει επιθετικά κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας διεκδικώντας για λογαριασμό του κατοχικού καθεστώτος μερίδιο στα κοιτάσματα και τη διαχείρισή τους. Όσα δημοσίως διατύπωσε με απειλές κατά της Λευκωσίας για την ειρήνη στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της τύχης των απευθείας διαπραγματεύσεων που φτάνουν επίσης σε οριακό σημείο ενόψει της συνάντησης του Οκτώβρη του Προέδρου Χριστόφια με τον ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών Μπαν κι Μουν και τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Ντερβίς Ερογλου, τα διατύπωσε σε επιστολή που κυκλοφόρησε στην έδρα του διεθνούς οργανισμού ο Τούρκος αντιπρόσωπος Ερτουγκρού Ακάνσοϊ. Αξίωσε μάλιστα να κυκλοφορήσει ως επίσημο έγγραφο των Ηνωμένων Εθνών στο Συμβούλιο Ασφαλείας και τη Γενική Συνέλευση.

Η κίνηση της Άγκυρας είναι ιδιαίτερης σημασίας καθώς έχει ανεβάσει τους τόνους της σύγκρουσης και με το Ισραήλ. Στο έγγραφό του ο Τούρκος αντιπρόσωπος υποστηρίζει: «Το διεθνές δίκαιο υπαγορεύει ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης στην Ανατολική Μεσόγειο, που είναι ημίκλειστη θάλασσα, θα πρέπει να γίνεται μεταξύ των επηρεαζομένων κρατών στη βάση της ισότητας λαμβάνοντας υπόψη τα δικαιώματα και τα συμφέροντα όλων των μερών».

Η Άγκυρα κατηγορεί την κυπριακή κυβέρνηση ότι σε αντίθεση με το διεθνές δίκαιο, καταπατώντας τα δικαιώματα τρίτων μερών, συνεχίζει τις προσπάθειές της που άρχισε το 2003, προχωρεί σε διμερείς συμφωνίες οριοθετώντας αποκλειστικές οικονομικές ζώνες με γειτονικές χώρες και συμφωνίες για γεωτρήσεις για ανόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Υποστηρίζει ακόμη στην επιστολή της η τουρκική πλευρά όπως και στις δημόσιες απειλές της, ότι αυτές οι συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι δραστηριότητές της θα επηρεάσουν αρνητικά στη διευθέτηση του Κυπριακού προβλήματος και θα οδηγήσει σε συγκρούσεις. Η Άγκυρα σημειώνει ότι για τις θέσεις της Τουρκίας όπως και του ψευδοκράτους έχουν ενημερωθεί οι γειτονικές χώρες.
Δεν προειδοποιεί όμως μόνο την Κυπριακή Δημοκρατία αλλά και όσες από τις χώρες και εταιρείες έχουν την όποια ανάμιξη ή ενδιαφέρον στις ερευνητικές γεωτρήσεις και τις ανορύξεις για πετρέλαιο ή φυσικό αέριο στα νότια της Κύπρου.

Με αφορμή την προγραμματισμένη έναρξη των ερευνητικών γεωτρήσεων στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου και συγκεκριμένα στο οικόπεδο «Αφροδίτη», η Τουρκία καλεί τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών να λάβουν σοβαρά υπόψη ότι: ?Η «ελληνοκυπριακή διοίκηση», όπως αποκαλεί την κυπριακή κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τους Τουρκοκύπριους ούτε και την Κύπρο στην ολότητά της. ?Ούτε και είναι εξουσιοδοτημένη για διαπραγματεύσεις και σύναψη διεθνών συμφωνιών ούτε και για προώθηση νόμων ή δραστηριοτήτων για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων εξ ονόματος ολόκληρου του νησιού.

?Οι ενέργειες αυτές προκαλούν ένταση στην περιοχή καθώς παραγνωρίζουν τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων στον φυσικό πλούτο του νησιού και της θαλάσσιας περιοχής του και έχουν επιπτώσεις στις διεξαγόμενες απευθείας διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Οι τουρκικές προειδοποιήσεις δεν μένουν ώς εδώ. Η Άγκυρα προδικάζει κινδύνους και πισωγυρίσματα στις διαπραγματεύσεις για διευθέτηση και αναφέρεται σε «ισότιμο συνεταιρισμό» που να διασφαλίζει το μέλλον του νησιού. Και κατηγορεί την ελληνοκυπριακή πλευρά ότι με ανεύθυνες ενέργειες επιφέρει σοβαρό πλήγμα στις προσπάθειες εξεύρεσης λύσης.

Η τουρκική πλευρά υποστηρίζει επίσης ότι το γεγονός πως ακόμη μια χώρα στην περιοχή έχει υπογράψει συμφωνία για την οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης με την Κυπριακή Δημοκρατία ναρκοθετεί την ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή και υποδαυλίζει νέες εντάσεις στην περιοχή.

Αποφεύγει αναφορά στο Ισραήλ
Είναι αξιοσημείωτο ότι η Άγκυρα αποφεύγει την ονομαστική αναφορά στο Ισραήλ που είναι γνωστό ότι είναι η χώρα που υπέγραψε την οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης με την Κυπριακή Δημοκρατία. Με αποδέχτη το Ισραήλ σημειώνει ότι πρέπει να αποφεύγονται ενέργειες που ενθαρρύνουν τις ενέργειες της ελληνοκυπριακής πλευράς σε βάρος των συμφερόντων των Τουρκοκυπρίων στο φυσικό πλούτο του τόπου. Η Τουρκία και η «ΤΔΒΚ» προειδοποιούν ότι θα συνεχίσουν τις προσπάθειές τους προκειμένου να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Η δημιουργία τετελεσμένων επί του εδάφους θα μπορούσε να προκαλέσει ένταση στην περιοχή, και θα πρέπει να αποφεύγεται, καταλήγει η τουρκική πλευρά.

Ετοιμάζουν θερμό επεισόδιο στην ΑΟΖτης Κυπριακής Δημοκρατίας

ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ προκλήσεις και απειλές εγκαινίασε ο Τούρκος υπουργός των Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Προειδοποιούσε τη Λευκωσία ότι θα συναντήσει την απαιτούμενη αντίδραση από την Τουρκία σε κάθε βήμα της για τον εντοπισμό υδρογονανθράκων. Ιδιαίτερα τώρα που πλησιάζει η 1η Οκτωβρίου -ημέρα της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας- οπότε θα ξεκινήσουν οι ερευνητικές γεωτρήσεις στο κυπριακό οικόπεδο. Δημοσιογραφικές πληροφορίες κάνουν λόγο για επανάληψη του σεναρίου του 2008 με δημιουργία θερμού επεισοδίου με κάθοδο τουρκικού σκάφους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τον Νοέμβριο του 2008 τουρκική πυραυλάκατος και μια κανονιοφόρος είχαν παρενοχλήσει ερευνητικό σκάφος, υπό παναμαϊκή σημαία που διενεργούσε έρευνες για λογαριασμό νορβηγικής εταιρείας ανοικτά της θαλάσσιας περιοχής της Πάφου. Πηγές του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών αποκάλυψαν στην τουρκική εφημερίδα Χουριέτ, πως η Άγκυρα προειδοποίησε για τις θέσεις της όχι μόνο τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και την αμερικανική εταιρεία Νoble Εnergy, που έχει λάβει από την κυπριακή κυβέρνηση άδεια έρευνας υδρογονανθράκων για το «Οικόπεδο 12» στην αποκλειστική οικονομική ζώνη της Κύπρου. Δημοσιεύματα σημειώνουν ότι στην περιοχή της ισραηλινής αποκλειστικής οικονομικής ζώνης που γειτνιάζει της κυπριακής το Ισράηλ ξεκίνησε τις πτήσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών προκειμένου να προστατεύει τις περιοχές όπου διενεργεί ερευνητικές γεωτρήσεις.

Infognomonpolitics