Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ

Ο  Άνθρωπος είναι ατελές Ον, εκ κατασκευής.  Έχει περιορισμένες δυνατότητες. Γι αυτό πιθανότατα θα αποτύχουμε . Οι περισσότεροι στόχοι μας δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Πιθανότατα , δεν θα γίνουμε ΠΟΤΕ σπουδαίοι ΆΑΝΘΡΩΠΟΙ.  Όταν θα κάνουμε με ειλικρίνεια τον απολογισμό μας, απολογισμό ζωής, θα το διαπιστώσουμε οι περισσότεροι. Ισχύει για ΟΛΟΥΣ; Φυσικά ΟΧΙ. Υπάρχουν και Άνθρωποι που έχουν πετύχει στους ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΟΥΣ και έχουν δει ,  τα όνειρά τους να γίνονται πραγματικότητα. Είναι οι άνθρωποι,  που ζουν ότι ονειρεύτηκαν. Αυτοί είναι οι ευδαίμονες , οι Σπουδαίοι, των Ανθρώπων.
Περισσότερες «λεπτομέρειες »  ΜΟΝΟ στη συστηματική και επίπονη μελέτη δύο γιγάντων του πνεύματος και της Φιλοσοφίας. Του ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ και του  Ι. ΚΑΝΤ. Η άγνοια είναι «σύμβουλος» κακών. Η κατακτημένη  ΓΝΩΣΗ,  η ανησυχούσα συνείδηση, που αναζητά ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ , οι αμφιβολίες για τον ΣΚΟΠΟ της Ύπαρξης, είναι που οδηγούν,  τον άνθρωπο στην Καλοσύνη και την Ευδαιμονία,  έτσι λένε «κάποιοι» ….   

Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Στο Άγιον Όρος ο Β. Πούτιν, μετά τις συναντήσεις του με Π. Παυλόπουλο και Α. Τσίπρα

άρθρο του Χρήστου Καπούτση



Οι  πανηγυρικές τυμπανοκρουσίες,  από την μεγαλύτερη καμπάνα των Βαλκανίων, της ιεράς Μονής του Αγίου Παντελεήμονα (Ρώσικο Μοναστήρι) στο Άγιο Όρος ,  από το μεσημέρι του Σαββάτου (28 Μαΐου) θα σημάνουν,  την παρουσία του Προέδρου της Ρωσίας Βλ. Πούτιν στο «Περιβόλι στης Παναγιάς» . Εκεί βρίσκεται από χθες και  ο  Πατριάρχης Μόσχας και πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλος.  Μετέχουν στους εορτασμούς, για τη συμπλήρωση  1000 χρόνων  συνεχούς παρουσίας των Ρώσων στον Άθω!
Η Μονή του Αγίου Παντελεήμονα (το Ρωσικό Μοναστήρι)  είναι επιβλητική, χτισμένη  με αρχιτεκτονική μικρής πολιτείας. Η Τράπεζα της Μονής έχει χωρητικότητα 1000 ατόμων, ενώ εντυπωσιακή είναι  και η Βιβλιοθήκη της ,  που διαθέτει 1320 χειρόγραφους ελληνικούς κώδικες, 600 Σλαβικούς και πάνω από 20.000 ελληνικά και Ρωσικά βιβλία.
Σε αυτό το αγιορείτικο Μοναστήρι θα φιλοξενηθεί ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλ. Πούτιν, αφού ξεπεράστηκαν κάποια πολιτικής φύσεως προβλήματα. Ο ασκών χρέη Ηγούμενου ο ιερομόναχος Μακάριος, ουκρανικής καταγωγής, δεν επιθυμούσε την παρουσία του Πούτιν στο Μοναστήρι, λόγω των κακών σχέσεων της Ρωσίας με την Ουκρανία. Έτσι , επιστρατεύτηκε  ο υπέργηρος  π. Ιερεμίας, που συμπληρώνει τα 102 του χρόνια (γεννήθηκε   στο Ροστόβ της Ρωσίας), αλλά είναι τυπικά ο Ηγούμενος της Μονής (είναι ηγούμενος από το 1974 και όταν συμπλήρωσε τα 100 χρόνια ζωής, παρέδωσε την διοίκηση του Μοναστηριού στον π. Μακάριο), για να υποδεχτεί τον Πρόεδρο της Ρωσίας. Ο πρόεδρος Βλ. Πούτιν,  θα επισκεφτεί  και τη σκήτη όπου εγκαταβιοί εδώ και 50 χρόνια , ένας υπέργηρος Ρώσος μοναχός.
Ηχηρή είναι όμως η απουσία, από την υποδοχή των Κύριλλου και Πούτιν,  του Οικουμενικού Πατριάρχου   Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίου, που είναι και ο πνευματικός ηγέτης του Αγίου Όρους. Ο λόγος σχετίζεται με τη διαμάχη των Βαρθολομαίου – Κύριλλου για τη πρωτοκαθεδρία και την Οικουμενικότητα του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.  Επισημαίνουμε ότι κατά την εκκλησιαστική τάξη τα πατριαρχεία διακρίνονται  σε παλαίφατα ή προσβυγενή και νεοπαγή.
Τα πρεσβυγενή Πατριαρχεία είναι,  το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, το Πατριαρχείο Αντιοχείας και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Κατ' αντίστιξη, νεοπαγή είναι τα Πατριαρχεία Μόσχας, Σερβίας, Ρουμανίας, Βουλγαρίας και Γεωργίας. Ο Πατριάρχης του Οικουμενικού Θρόνου (Κωνσταντινουπόλεως)   έχει την  Πρωτοκαθεδρία, ως ο πρώτος μεταξύ ίσων.
Στις δηλώσεις που έγιναν στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος της Ρωσίας Β. Πούτιν απευθυνόμενος στον Π. Παυλόπουλο είπε: «Και είμαι ευγνώμων και σε σας, προσωπικά, στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, γιατί υποστηρίξατε την επικείμενη επίσκεψή μου στο Άγιον Όρος». Πρόκειται  και για πολιτική δήλωση, αφού αναγνωρίζει την Οικουμενικότητα του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.
 
    οι περιπέτειες στις ελληνορωσικές σχέσεις

Δεν έχει συμπληρωθεί χρόνος από την προηγούμενη συνάντηση του Πρωθυπουργού Α. Τσίπρα με τον Πρόεδρο  της Ρωσίας Βλ. Πούτιν, που έγινε στην Αγία  Πετρούπολη (19 Ιουνίου 2015), σε μια περίοδο που οι σχέσεις της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους θεσμικούς δανειστές μας και το Δ.Ν.Τ ήταν κάκιστες. Η νέα Ελληνική Κυβέρνηση της Αριστεράς,  είχε επενδύσει στην Ρωσία για οικονομική βοήθεια, ουσιαστικά  επαιτώντας ένα δάνειο 10-12 δισεκ. ευρώ, ώστε να ξεφύγει από τη μέγγενη της ΤΡΟΙΚΑΣ και του Δ.Ν.Τ. Ο Πρόεδρος  Βλ. Πούτιν , ένας κατεξοχήν ρεαλιστής πολιτικός, αντιλαμβάνεται, ότι το θέμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά κυρίως, θα προκαλούσε αναταράξεις σε γεωστρατηγικό  επίπεδο και ευγενικά αρνείται να στηρίξει οικονομικά την Ελλάδα, υποδεικνύοντας μάλιστα στον Έλληνα Πρωθυπουργό, να βρει λύση στο πλαίσιο της Ε.Ε.  
Επίσης, από τις  «σκοτεινές» πτυχές στις σχέσεις Α. Τσίπρα και Β.Πούτιν είναι το περιεχόμενο της τηλεφωνικής επικοινωνίας των δύο ανδρών στις  6 Ιουλίου 2015, μία ημέρα μετά το περίφημο «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα και ενώ ήταν σε εξέλιξη στο Προεδρικό Μέγαρο το  Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών,  υπό τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.
Σχετικά με τις διακυμάνσεις στις ελληνορωσικές σχέσεις, επισημαίνουμε την περίπτωση του αγωγού μεταφορά του ρώσικου πετρελαίου μέσω του αγωγού Μπουργκάς Αλεξανδρούπολη. Ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης,  προβλεπόταν να μεταφέρει αργό πετρέλαιο, προέλευσης από την Κασπία Θάλασσα, από το λιμάνι του Μπουργκάς σε τερματικό σταθμό στο λιμάνι Αλεξανδρούπολης δεν υλοποιήθηκε ΠΟΤΕ.
Μάλιστα, μέσα σε κλίμα ευφορίας  και ενθουσιασμού έγινε και συνάντηση κορυφής του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, του Βούλγαρου ομολόγου του Γκεόργκι Παρβάνοφ και του Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις 4 Σεπτεμβρίου 2006 στην Αθήνα, όπου και συνυπέγραψαν τη σχετική συμφωνία, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια των ΗΠΑ.
Φαίνεται ότι, ισχύει η συμφωνία της Γιάλτας. H τελευταία συνάντηση του αμερικανού προέδρου Ρούζβελτ,  του πρωθυπουργού της Βρετανίας  Τσόρτσιλ και του Ρώσου ηγέτη  Στάλιν έγινε στην παραλιακή πόλη της Κριμαίας, τη Γιάλτα,  μεταξύ 4 και 11 Φεβρουαρίου 1945, έκρινε και την τύχη της Ελλαδας, αφού έκτοτε και μάλλον οριστικά «ανήκομεν εις την Δύση»

   Ο Πρόεδρος της Ρωσικής Ομοσπονδίας Βλ. Πούτιν , που
πραγματοποιεί διήμερη επίσκεψη στη χώρα μας (17-28 Μαλίου), συναντήθηκε  με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Π.Παυλόπουλο και τον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα.
Οι συνομιλίες του Βλ. Πούτιν με τον Α. Τσίπρα, επικεντρώθηκαν, στην κατάσταση που επικρατεί στην ανατολική Μεσόγειο εξαιτίας της κρίσης στη Συρία,  στον τουρισμό,  στην ενέργεια , όχι όμως στους αγωγούς μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη.  Το σχέδιο που προωθούσε ο πρώην Υπουργός Ενέργειας Π. Λαφαζάνης   και αφορούσε την επέκταση του αγωγού Turkish Stream για τη μεταφορά του ρωσικού φυσικού αερίου μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη, έχει μάλλον οριστικά ναυαγήσει.
Επίσης, οι ελπίδες ότι θα αναβιώσει η κατασκευή  του ελληνοϊταλικού αγωγού (IGI), που θα μετέφερε το φυσικό αέριο της Ρωσίας στην Ευρώπη που αναθερμάνθηκαν, μετά την υπογραφή μνημονίου ανάμεσα στην ελληνική ΔΕΠΑ, στην ιταλική Edison και στον ρωσικό κολοσσό Gazprom τον περασμένο Φεβρουάριο, φαίνεται ότι δεν δικαιώνονται . Ένας από τους λόγους είναι, ότι για να φθάσει το ρωσικό φυσικό αέριο στην Ελλάδα, θα πρέπει να διέλθει , είτε από την Τουρκία , είτε από την Βουλγαρία. Προοπτική εξαιρετικά δύσκολη, λόγω των κακών σχέσεων της Ρωσίας με την Τουρκία , αλλά και της φιλοαμερικανικής πολιτικής της  Βουλγαρίας. 
Στρατηγική επιλογή των ΗΠΑ, είναι η σταδιακή απεξάρτηση της Ε.Ε. από τα ενεργειακά προϊόντα (πετρέλαιο και φυσικό αέριο) της Ρωσίας.
Η «νέα»  κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, είναι σαφές ότι , έχει κάνει φιλοδυτική στροφή στα ενεργειακά και ειδικά στον τομέα μεταφοράς ενέργειας προς την Ε.Ε. Απόδειξη τα πρόσφατα εγκαίνια της κατασκευής του διαδριατικού  αγωγού μεταφοράς του αζέρικου φυσικού αέριου του  ΤΑΡ,  που έγιναν από τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα στη Θεσσαλονίκη, παρουσία και ευπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ , ειδικού για ενεργειακά θέματα,  του Αμος Χοκστάιν.  Ο αγωγός ΤΑΡ (αμερικανο-ευρωπαϊκών συμφερόντων) , είναι ανταγωνιστικός,  κάθε αγωγού φυσικού αερίου, που «σχεδιάζεται» να μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ρωσίας  μέσω Ελλάδας στην Ευρώπη.
Έτσι λοιπόν, το ενδιαφέρον των Ρώσων περιορίζεται στη  ρωσική συμμετοχή στις αποκρατικοποιήσεις των ΕΛΠΕ και της ΔΕΠΑ ή και σε θέματα που αφορούν τη ΔΕΗ, που είναι δυνητική  η συμμετοχή ρωσικών εταιρειών στην κατασκευή έργων υποδομής.  Επιπλέον , φαίνεται να αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον της Ρωσίας για την ΤΡΑΙΝΟΣΕ και τον ΟΛΘ, επιδιώκοντας τη δημιουργία ενός σιδηροδρομικού δικτύου που θα ενώνει τον Ειρηνικό και την Ασία με την Ευρώπη. Στο πλαίσιο αυτό, θεωρείται βέβαιο ότι θα υπάρξει ενδιαφέρον και για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης.  Όλα αυτά βέβαια σε θεωρητικό και δυνητικό πεδίο, αφού οι δεσμεύσεις της χώρας μας, προς τους θεσμικούς δανειστές μας, είναι ισχυρότατες.
Πάντως, η ελληνορωσική συνεργασία, μπορεί να αναπτυχθεί στον κρίσιμο, για την ελληνική οικονομία , τομέα του τουρισμού , μέσω των  διευκολύνσεων προς τους ρώσους τουρίστες να έλθουν στη χώρα μας.  
Οι δηλώσεις του προέδρου της Ρωσίας Β. Πούτιν, μετά τη συνάντησή του  με τον Πρωθυπουργό Α. Τσίπρα, διακρίνονται από πολιτικό ρεαλισμό, αφού δεν αναφέρει σχεδόν τίποτα για αγωγούς και επιμένει σε στενότερη  συνεργασία στον τουρισμό, επισημαίνοντας ότι : «Πολύ σημαντικός τομέας είναι ο τουρισμός. Η αύξηση του τουρισμού εξαρτάται και από τους περιορισμούς σε Ρώσους τουρίστες να ταξιδέψουν σε Τουρκία και Αίγυπτο. Αν επιλυθεί τάχιστα το πρόβλημα των θεωρήσεων βίζα, θα είναι τριπλάσιος του 1 εκατ. αυτός ο αριθμός»

Τρίτη, 24 Μαΐου 2016

Παρεμβάσεις για τη Δυτική Θράκη

Είθισται η Τουρκική Κυβέρνηση να διορίζει επικεφαλής στο Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής,  διπλωματικό υπάλληλο , εθνικιστή και ανθέλληνα, ώστε να προωθεί το στόχο της Άγκυρας που είναι η αυτονομία , κατά το παράδειγμα του Κοσσόβου, της Θράκης.  Αψευδής μάρτυρας, η εμπρηστική ομιλία του Προξένου της Κομοτηνής σε πολιτιστική  εκδήλωση(!), όπου αποκάλυψε το ρόλο,  που του έχει αναθέσει το τουρκικό κράτος, για την Θράκη .  
Στην τελετή στα Ίψαλα, στα πλαίσια της διοργάνωσης ¨Αγώνας Δρόμου και Τιμής του Ατατούρκ,  μιλώντας ο Τούρκος Πρόξενος Κομοτηνής Αλή Ριζά Ακιντζή ανέφερε πως μεταφέρει τα χαιρετίσματα των 150 χιλιάδων Δυτικοθρακιωτών Τούρκων  και συνέχισε λέγοντας : «Απευθυνόμαστε στην λογική αυτών που επισκεπτόμενοι την δυτική Θράκη και λένε πως δεν υπάρχουν Τούρκοι, αλλά μόνο μουσουλμανική μειονότητα.  Βρε πολιτικοί που νομίζετε πως θα γράψετε μόνοι σας την ιστορία, η μειονότητα στην Θράκη είναι ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ. Η τουρκική κοινότητα δυτικής Θράκης, έστω και ως μειονότητα, αν και καταδικασμένη να ζει μακράν της δημοκρατίας στην Ελλάδα, με περιορισμένες τις ελευθερίες της, δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει γνώμη για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων της. Να μην αμφιβάλει και να μην ανησυχεί κανείς για αυτό……¨»
Και η απάντηση: «Η Συνθήκη της Λωζάννης βασίζεται στην αμοιβαιότητα αφού αναφέρεται, ρητώς και κατηγορηματικώς, στους Μουσουλμάνους της Θράκης και τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Άρα, πάντα κατά την Συνθήκη της Λωζάννης, στην μεν Ελλάδα υπάρχει μουσουλμανική μειονότητα, ενώ στην Τουρκία εθνική -και δη Ελληνική- μειονότητα. Το ότι η Ελλάδα, το 1991, αναγνώρισε το δικαίωμα ατομικού αυτοπροσδιορισμού, τούτο δεν σημαίνει ότι το δικαίωμα αυτό μπορεί ν’ ασκείται κατά τρόπο που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και, επομένως, την Συνθήκη της Λωζάννης.» (Προκόπης Παυλόπουλος, Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας)

ΟΣΚΑΡ ΛΑΦΟΝΤΕΝ "απορώ γιατί εσείς οι Έλληνες μένετε στο ευρώ"

AΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΟΣΚΑΡ ΛΑΦΟΝΤΕΝ ΣΤΟ ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ ''ΤΗΙS IS NOT A COUP''*
''Το ευρώ ντοπάρει τα εθνικιστικά κόμματα της Ευρώπης''
Όσκαρ Λαφοντέν
Μια βασική αρχή της δημοσιογραφίας λέει ότι δεν πρέπει να «σκοτίζεις» τους αναγνώστες σου με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζεις για να προετοιμάσεις ένα θέμα. Αν πρέπει να περάσεις 12 ώρες σε μια συνοριακή γραμμή για μια έρευνα ή να διασχίσεις ένα ποτάμι για να βγάλεις μια φωτογραφία… είναι δικό σου πρόβλημα. Μερικές φορές όμως οι δυσκολίες είναι τόσο στενά συνδεδεμένες με το θέμα σου, που αποτελούν τμήμα της είδησης.
Η συνέντευξη με τον Οσκαρ Λαφοντέν για τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «This is not a coup» είχε τέτοια χαρακτηριστικά.
Η πρώτη μας απόπειρα, πριν από μερικούς μήνες, να συναντηθούμε κοντά στη Φρανκφούρτη ακυρώθηκε εξαιτίας της μεγαλύτερης απεργίας που είχε πραγματοποιήσει η «Λουφτχάνσα» τις τελευταίες δεκαετίες.
Οι Γερμανοί εργαζόμενοι ζούσαν σε μια χώρα που συσσώρευε εκρηκτικά πλεονάσματα, αλλά έβλεπαν τους μισθούς τους να παγώνουν ή και να μειώνονται. Παραδόξως αυτή ήταν και η πρώτη ερώτηση που ήθελα να απευθύνω στον Γερμανό πρώην υπουργό Οικονομικών:
Πώς βοήθησε το πάγωμα των γερμανικών μισθών την ανταγωνιστικότητα των γερμανικών προϊόντων και πώς αυτό το χάσμα ανταγωνιστικότητας μετατράπηκε σε ελλείμματα και χρέη για τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Η ερώτηση όμως δεν τέθηκε ποτέ.
Το δεύτερο ραντεβού δόθηκε στο Παρίσι για το πρωινό της 14ης Νοεμβρίου του 2015. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως μία ημέρα νωρίτερα -ακριβώς τη στιγμή που οι ρόδες του αεροπλάνου μου ακουμπούσαν τον αεροδιάδρομο- μια ομάδα από ισλαμοφασίστες θα έσπερνε τον τρόμο στο θέατρο του Μπατακλάν και σε άλλες περιοχές της γαλλικής πρωτεύουσας.
Η Ευρώπη γνώριζε το αληθινό πρόσωπο ενός τέρατος που και η ίδια είχε εκθρέψει προσφέροντας οπλισμό σε εξτρεμιστές μαχητές και συμμετέχοντας σε στρατιωτικές εισβολές και βομβαρδισμούς από τη Λιβύη μέχρι το Αφγανιστάν και από το Μάλι μέχρι τη Συρία. Σίγουρα ο Οσκαρ Λαφοντέν θα είχε πολλά να σχολιάσει για αυτή την Ευρώπη, που εξάγει τρόμο και κλείνει τα σύνορά της στα θύματα των πολεμικών συγκρούσεων που η ίδια πυροδοτεί. Προτίμησε όμως, όπως ήταν φυσικό, να μην ταξιδέψει στη Γαλλία υπό αυτές τις συνθήκες.
Αν προσθέσει κανείς σε αυτές τις περιπέτειες και μια τρίτη αποστολή στη Φρανκφούρτη –στην οποία ήταν άρρωστος και δεν μπορούσε να μας μιλήσει– η συνέντευξη μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί καταραμένη.
Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή που έσβηνε η ελπίδα να τον συναντήσουμε πριν ολοκληρωθούν τα γυρίσματα του «This is not a coup», ο Λαφοντέν αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα. Προσκεκλημένος του καθηγητή Κώστα Λαπαβίτσα για τα εγκαίνια του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ερευνών Κοινωνικής και Οικονομικής Πολιτικής, πέρασε δύο ημέρες στη Θεσσαλονίκη και κατάφερε επιτέλους να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.
Σαν να γνώριζε από καιρό τι θα τον ρωτούσαμε, ξεκίνησε μάλλον απολογητικά για το γεγονός ότι ήταν ένας από τους υπουργούς Οικονομικών που έβαλαν την υπογραφή τους για τη δημιουργία της ευρωζώνης: «Υποστήριξα το ευρώ ως πρόεδρος του SPD γιατί ήμουν της γνώμης ότι θα ήταν δυνατό να συντονίσω το μισθολογικό κόστος [την αύξηση των μισθών] σε όλες τις χώρες. Εάν δεν συντονιστεί -αυτό το λέμε εδώ και είκοσι χρόνια- δεν μπορεί να υπάρξει ευρωζώνη». Σήμερα ο Λαφοντέν πιστεύει ότι το ενιαίο νόμισμα έβλαψε τα συμφέροντα των εργαζομένων σε όλες τις χώρες.
«Στο ταξικό σύστημα όπου ζούμε», μας εξήγησε, «οι χαμένοι (της ευρωζώνης) είναι οι εργάτες και οι συνταξιούχοι, δηλαδή οι άνθρωποι που έχουν μικρό εισόδημα από παροχές. Και αυτό ισχύει και στη Γερμανία». Παρ' όλα αυτά το ηγετικό στέλεχος του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) επισημαίνει ότι το βάρος δεν μοιράστηκε ισόποσα σε όλους τους λαούς. «Ιδιαίτερα χάνουν οι χώρες ή οι οικονομίες των λαών οι οποίες μ’ ένα ισχυρό νόμισμα δεν ευημερούν.
»Αυτές είναι οι χώρες του Νότου, κυρίως η Ελλάδα, η Ιταλία επίσης, η Ισπανία, η Πορτογαλία. Και γι' αυτό είναι αξιοπερίεργο για μένα το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις, σ’ αυτές τις χώρες, παραμένουν υπάκουα εντός του συστήματος του ευρώ».
Η ανάλυση του Οσκαρ Λαφοντέν οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η πρόσφατη κρίση στην ευρωζώνη οφείλεται και σε δομικές ανωμαλίες του ευρωσυστήματος. «Υπάρχει ένα δομικό πρόβλημα», μας εξηγεί και συνεχίζει: «Υπάρχει ένας βασικός κανόνας τον οποίο δεν επιτρέπεται να παραβλέψουμε. Αυτός ο βασικός κανόνας λέει πως μια ισχυρή οικονομία χρειάζεται ένα ισχυρό νόμισμα και μια αδύναμη οικονομία χρειάζεται ένα αδύναμο νόμισμα».
Ο Λαφοντέν αποτελεί τα τελευταία χρόνια μια από τις πιο προβεβλημένες προσωπικότητες μιας ομάδας πανεπιστημιακών, δημοσιογράφων και πολιτικών που προτείνουν την επιστροφή σε ένα σύστημα σταθερών αλλά προσαρμοζόμενων ισοτιμιών, που θα αντικαταστήσει τον στρεβλό μηχανισμό της ευρωζώνης. Η σκέψη του πριν από μερικές δεκαετίες θα τον κατέτασσε στα συντηρητικά στελέχη της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας (της οποίας άλλωστε ηγούνταν, ως επικεφαλής του SPD).
Σήμερα, με την απόλυτη κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων δογμάτων -ακόμη και στο εσωτερικό κομμάτων της ευρωπαϊκής Αριστεράς- ο ίδιος άνθρωπος θεωρείται «αντάρτης» του Die Linke. Εχει όμως το θάρρος να ανοίγει μια συζήτηση που για δεκαετίες θεωρούνταν ταμπού.
Και αν μας παίδεψε λίγο περισσότερο για να τον συναντήσουμε… χαλάλι του.
ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ*
*Πηγή: efsyn.gr

Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

Τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα και το ελληνικό ζήτημα.

άρθρο του Χρήστου Καπούτση

                                      
Η Ευρωπαϊκή Ένωση, διέρχεται μια ταραγμένη περίοδο. Αντιμετωπίζει την άνοδο των ακροδεξιών και ξενοφοβικών κομμάτων, την πολύπλευρη κρίση του προσφυγικού και το αυξανόμενο ρεύμα των ευρωσκεπτικιστών.  Το ευρωπαϊκό οικοδόμημα των γραφειοκρατών και των τραπεζιτών αποδεικνύεται σαθρό και κλωνίζεται.  Την Κυριακή 22 Μαΐου γίνεται ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στην Αυστρία, όπου αναμένεται να επικυρωθεί  η επικράτηση του ακροδεξιού υποψηφίου. Ακολουθεί το δημοψήφισμα για το BREXIT, στη Βρετανία στις 23 Ιουνίου. Και στις 26 Ιουνίου στην Ισπανία θα διεξαχθούν  βουλευτικές εκλογές. Πρόκειται για κορυφαία πολιτικά γεγονότα, που πιθανότατα να διαμορφώσουν μια νέα δυναμική πολιτικών εξελίξεων στην Ευρώπη. Το ελληνικό πρόβλημα (αξιολόγηση, δανεισμός, ελάφρυνση του χρέους), αξιοποιείται πολιτικά από τους  ευρωσκεπτικιστές της δεξιάς  και τους ακροδεξιούς ξενοφοβικούς και αντιευρωπαίους, κατά τρόπο,  που να εξυπηρετεί την Στρατηγική τους , που είναι η υποβάθμιση ή ακόμη και η διάλυση της Ε.Ε. Τα κόμματα αυτά, εμφανίζουν την Ελλάδα, ως το πρώτο θύμα της οικονομικής πολιτικής της Ευρωζώνης, από την οποία επωφελήθηκαν οι γερμανικές και οι γαλλικές τράπεζες.   Οι δυνάμεις αυτές, που έχουν εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο, είναι το γαλλικό ακροδεξιό   κόμμα της Μ. Λεπέν, το ισχυρό αντιευρωπαϊκό κόμμα της Βρετανίας υπό τον Πόλ Φάρατζ, το ιταλικό κόμμα «Πέντε Αστέρων» του Μπέμπε Γκρίλο, οι ακροδεξιοί βουλευτές διαφόρων κρατών όπως της Αυστρίας, της Φιλανδίας, Πολωνίας  και της Σλοβενίας,  καθώς επίσης και το ανερχόμενο κόμμα των Γερμανών ευρωσκεπτικιστών «Εναλλακτική για τη Γερμανία», που ζητάει  και την άμεση απομάκρυνση της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, αφού, όπως υποστηρίζει, οι Έλληνες «τρώνε» τα λεφτά των γερμανών πολιτών.  Και ακόμη,  ο αντιευρωπαϊστής πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, που σε κάθε ευκαιρία κατηγορεί την Ελλάδα και ζητάει την αποβολή της από την Ε.Ε..
Η Φινλανδία, την τελευταία τριετία, ακολουθεί μια σκληρή πολιτική σε βάρος της Ελλάδας, στις διαπραγματεύσεις με την ευρωζώνη, που  οφείλονται κυρίως στις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες. Στις βουλευτικές εκλογές στη Φιλανδία, το «ελληνικό χαρτί» απέδωσε εκλογικά οφέλη στο κυβερνών Κόμμα του Κέντρου, ενώ ανάλογα οφέλη είχε και  το εθνικιστικό και  ευρωσκεπτικιστικό κόμμα του  «Κόμματος των Φιλανδών», που μετείχε στις εκλογές με συνθήματα εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
Κατόπιν αυτών, οι φιλοευρωπαϊστές,  των δύο μεγάλων πολιτικών παρατάξεων στο Ευρωκοινοβούλιο, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος υπό τον  Μάνφρεντ Βέμπερ  και του κόμματος  των ευρωπαίων Σοσιαλιστών  υπό τον Ιταλό Τζιάνη Πιτέλα, θα ήθελαν, προφανώς για διαφορετικούς πολιτικο-ιδεολογικούς λόγους,  να ξεπεράσουν τον ελληνικό «κάβο» και να καταλήξουν στις 24 Μάιου ή λίγο αργότερα, σε μια συμφωνία με την Ελληνική Κυβέρνηση. Φυσικά αποκομίζοντας κομματικά οφέλη, αδιαφορώντας αν  η Ελληνική Κυβέρνηση, εκτελώντας τις εντολές τους, βυθίζει τον ελληνικό Λαό στην φτώχεια, την εξαθλίωση και τη δυστυχία.
Βέβαια οι δεξιοί νεοφιλελεύθεροι της Ε.Ε. ηγέτες όπως ο Μ. Βέντερ , αλλά και ο Β. Σόιμπλε, που τώρα είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, συμφωνούν ότι πρέπει να κλείσει η αξιολόγηση και να επιτευχθεί συμφωνία με την Ελληνική Κυβέρνηση, υπό την προϋπόθεση,  ότι η Ελλάδα θα προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις και ειδικά τις ιδιωτικοποιήσεις, ενώ επιμένουν στην παραμονή του ΔΝΤ στο πρόγραμμα εξυγίανσης της Ελληνικής Οικονομίας. Δηλαδή, πιο απλά, είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, εφόσον ξεπουλήσει τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία στα «κοράκια» της Οικονομικής ελίτ  και  του κερδοσκοπικοί κεφαλαίου, τους λήσταρχους του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος.  
 Από την άλλη πλευρά,  το Ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα και  ο Τζ. Πιτέλα, που ανήκει στο Ιταλικό Δημοκρατικό κόμμα του Μ. Ρέντσι, υποστηρίζουν ότι πρέπει να υπάρξει συμφωνία στις 24 Μαΐου με την Ελληνική Κυβέρνηση. Μάλιστα ο Τζ. Πιτέλα  κατηγόρησε το ΔΝΤ ότι υπονομεύει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας.
Όλα αυτά αποτελούν τη «μεγάλη» εικόνα, που θα είναι παρούσα στην κρίσιμη συνεδρίαση του Γιουρογκρούπ της προσεχούς Τρίτης .

     Η συμπεριφορά των ευρωπαϊκών πολιτικών κομμάτων που εκπροσωπούνται στο Ευρωκοινοβούλιο και ο τρόπος που αντιμετωπίζουν το ελληνικό ζήτημα, σχετίζεται με τις κομματικές εξελίξεις στα Εθνικά κράτη. Στόχος τους,  η ικανοποίηση των στελεχών και οπαδών των κομμάτων τους, αφού το ελληνικό ζήτημα αποτελεί σημείο κομματικής αντιπαράθεσης στα Εθνικά Κοινοβούλια των κρατών-μελών της Ε.Ε.   
 Το Γερμανικό κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών των Α. Μέρκελ και Β. Σόιμπλε, με τον μεγαλύτερο αριθμό ευρωβουλευτών στο ΕΛΚ, δέχεται έντονη κριτική,  από το κόμμα Εναλλακτική για την Γερμανία και την Γερμανική αριστερά, για το προσφυγικό και για το ελληνικό ζήτημα. Μάλιστα λόγω αυτής της κριτικής (προσφυγικό και ελληνικό ζήτημα) το νέο ακροδεξιό γερμανικό κόμμα «Εναλλακτική για την Γερμανία», από το 4% εκτοξεύτηκε στο 16%, με τάσεις για περαιτέρω άνοδο. Επομένως , στην περίπτωση που η Γερμανική Κυβέρνηση, συναινούσε στη συζήτηση για το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, θα είχε σοβαρό πολιτικό κόστος,στις επόμενες εκλογές. Γι’ αυτό  ο Β. Σόιμπλε δηλώνει ότι η συζήτηση για το ελληνικό χρέος,  μπορεί να ξεκινήσει μετά το 2018, διότι το φθινόπωρο του 2017,  θα γίνουν Βουλευτικές εκλογές στη Γερμανία και η δημοτικότητα της Α. Μερκελ είναι σε πτωτική πορεία.  
Στην Γαλλία, το σοσιαλιστικό κόμμα και ο πρόεδρος Φ. Όλάντ, στηρίζουν την επιλογή της Κομισιόν και του κ. Γιουνκέρ, ότι θα πρέπει να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση, να συζητηθεί η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους και ότι δεν πρέπει να απαιτούμαι περισσότερες θυσίες από τους Έλληνες, διατηρώντας παράλληλα και επιφυλάξεις για το ρόλο του ΔΝΤ. Εκτιμάται ότι, η θέση του  Γάλλου προέδρου, του Πρωθυπουργού Ε. Βάλς και του Γάλλου Επιτρόπου Π. Μοσκοβισί, υπέρ της Ελληνικής Κυβέρνησης, είναι ένα άνοιγμα προς την αριστερή πτέρυγα του κόμματος.  Όμως, αυτή η επιλογή του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος στο Ελληνικό ζήτημα, έχει κομματικό κόστος, καθώς φαίνεται να  δυναμώνει το ακροδεξιό κόμμα της Μ. Λεπέν, που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, είναι το πρώτο κόμμα στη Γαλλία, ενώ η δημοτικότητα του Φ. Ολάντ έχει περιοριστεί στο 15%!
Στην Ιταλία, η στήριξη του Δημοκρατικού – σοσιαλιστικού κόμματος (Ρέντσι και Πιτέλα)  προς την Κυβέρνηση του Α. Τσίπρα, δεν είχε  την αναμενόμενη επιδοκιμασία των ιταλών ψηφοφόρων, αφού φαίνεται ότι ενισχύονται τα αντιευρωπαϊκά κόμματα,  η Λίγκα του Βορά και το κίνημα των Πέντε Αστέρων. 
 Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία και Ελλάδα,  είναι οι ευρωπαϊκές χώρες που οι κυβερνήσεις τους, αντιμετωπίζουν  οξυμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Είναι ο λεγόμενος «ευρωπαϊκός νότος», που «φλερτάρει» με τη δίνη της αποσταθεροποίησης, που θα αποτραπεί,  εφόσον η ευρωπαϊκή οικονομική και πολιτική ελιτ  των Βρυξελών, του ευρωπαϊκού βορά και η ισχυρή Γερμανία, προσαρμόσουν τις επιλογές του, στα νέα κοινωνικοπολιτικά δεδομένα.  Αν δηλαδή το Γερμανικό οικονομικό imperium σταματήσει να εκμεταλλεύεται  κατά τρόπο κυνικό και ανάλγητο,  τους πολίτες των υπερχρεωμένων , λόγω ληστρικών επιτοκίων, οικονομικά αδύναμων κρατών, κυρίως του ευρωπαϊκού νότου. Δεν έχει προηγούμενο στην παγκόσμια οικονομική και πολιτική ιστορία, οι ξένοι δυνάστες και τοκογλύφοι να αποφασίζουν για την εκποίηση και το ξεπούλημα της Δημόσιας περιουσίας, όπως επέβαλαν οι «θεσμοί» στην «πρόθυμη» Ελληνική Κυβέρνηση με τη δημιουργία του υπερ-ταμείου ιδιωτικοποίησης των κρατικών  περιουσιακών στοιχείων. Μια επαίσχυντη νομοθετική ρύθμιση της οποία θα ψηφίσουν στη Βουλή οι «αριστεροί» Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ!!
 Όμως, επειδή ο νεοφιλελευθερισμός δεν συνάδει με πολιτικές κοινωνικού χαρακτήρα και αλληλεγγύης, είναι ΟΥΤΟΠΙΑ, αν όχι και αφέλεια, να περιμένουμε αλλαγή  οικονομικής πολιτικής από την επικυρίαρχο της Ε.Ε.  την Γερμανία του πανίσχυρου Σόιμπλε.
Κατόπιν αυτών, είναι επιβεβλημένο να ανοίξει μια σοβαρή συζήτηση, που θα αφορά την παραμονή της χώρας μας στην ευρωζώνη και το ευρώ και την πιθανή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Μια συζήτηση, διαφωτιστική, αναλυτική, τεκμηριωμένη, χωρίς κομματικές παρωπίδες και ιδεοληψίες, με πλήρως κοστολογημένα τα υπέρ και τα κατά, της μίας ή της  άλλης λύσης, ώστε αφού ενημερωθεί λεπτομερώς και σε βάθος ο Ελληνικός Λαός,  να κληθεί να αποφασίσει, για το μέλλον της χώρας, φυσικά  μέσω δημοκρατικών διαδικασιών.