Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

«Πείτε μου, κύριε υπουργέ…»


Του Χρήστου Καπούτση

Δημοσιεύθηκε στις στην Κατηγορία: Μαρς
Μέγεθος κειμένου: α+ α-
Αβραμόπουλος
Πυκνώνουν οι επισκέψεις του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλου, σε μάχιμες στρατιωτικές Μονάδες στον Εβρο και τα νησιά του Αιγαίου. Ο υπουργός ΕΘ.ΑΜ. στις επισκέψεις του συνοδεύεται πάντα από τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ στρατηγό Μιχάλη Κωσταράκο και τους αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων.
Σε αυτές τις επισκέψεις ο Δ. Αβραμόπουλος αφενός «ακούει» πολύ προσεκτικά τους στρατιωτικούς όλων των βαθμών να εκφράζονται ελεύθερα, για μια σειρά θεμάτων που τους απασχολούν. Και θα θέματα αυτά είναι, οικονομικά, επαγγελματικά, προσωπικά και υπηρεσιακά. Πολλές φορές ο ΥΠΕΘΑ Δ. Αβραμόπουλος και οι αρχηγοί των Γενικών Επιτελείων, βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, όταν στελέχη που υπηρετούν επί της συνοριακής οριογραμμής, «εκθέτουν» την καθημερινότητά τους, είτε στη Μονάδα, είτε στην οικογενειακή τους ζωή.
Χωρίς ανταλλακτικά
Για παράδειγμα, σε μία από αυτές τις επισκέψεις διοικητής Στρατιωτικής Μονάδας είπε ότι κάποια από τα κρίσιμα οπλικά συστήματα (ΤΟΜΠ, αυτοκινούμενα πυροβόλα κ.ά.) είναι «ακίνητα», επειδή δεν υπάρχουν ανταλλακτικά για να γίνουν μικροεπισκευές. Και γιατί υπάρχουν αυτές οι ελλείψεις; Διότι, οι δραματικές περικοπές στις δαπάνες, για τις ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, έχουν πλέον ορατά αποτελέσματα.
Επίσης, δεν είναι ήταν καθόλου ευχάριστη η θέση του υπουργού Εθνικής και του Α/ΓΕΕΘΑ, όταν άκουσαν κατώτερο αξιωματικό που υπηρετεί σε ακριτικό νησί του Αιγαίου να υποστηρίζει τα εξής: «Οι μηνιαίες αποδοχές μου είναι 1.075 ευρώ. Πληρώνω ενοίκιο 400 ευρώ. Μαζί με φως, νερό, τηλέφωνο, κοινόχρηστα, τα πάγια λειτουργικά έξοδα του σπιτιού είναι 600. Πληρώνω 300 ευρώ φροντιστήριο για την κόρη μου που θα δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. Σύνολο 900 ευρώ. Αρα, μου μένουν 175 ευρώ για να συντηρήσω (φαγητό, ρούχα, διασκέδαση) την τετραμελή οικογένειά μου για 30 μέρες. Πείτε μου, κύριε υπουργέ, με ποιον τρόπο μπορεί να γίνει αυτό;»
Προφανώς ουσιαστική απάντηση δεν υπήρξε, διότι δεν μπορούσε να υπάρξει. Ομως, η ανθρώπινη προσέγγιση και η κατανόηση από τον Δ. Αβραμόπουλο προς τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων έχει ηθικό «κέρδος» και αυτό δεν είναι αμελητέο.
«Αντοχή και δύναμη»
Σε πρόσφατη επίσκεψή του στο 290 Μηχανοκίνητο Τάγμα Πεζικού και την 130 Σμηναρχία Μάχης, ο ΥΕΠΘΑ Δ. Αβραμόπουλος, απευθυνόμενος στο στρατιωτικό προσωπικό, μεταξύ άλλων, είπε και τα εξής: «Αυτό που πρέπει να γνωρίζει ο ελληνικός λαός είναι ότι η αντοχή, η δύναμη, το σθένος του ελληνισμού βρίσκονται στο Αιγαίο. Εδώ είναι αναπτυγμένες οι πιο επίλεκτες δυνάμεις μας και από κοινού τα τρία Όπλα, πραγματικά έχουν δημιουργήσει μία ομπρέλα προστασίας, προάσπισης της ανεξαρτησίας και της ακεραιότητας όλων μας.
Ήθελα, να σας μεταφέρω την αναγνώριση, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη της ελληνικής πολιτείας, της πατρίδας μας και του λαού μας. Έχουμε πλήρη επίγνωση και των προβλημάτων και των καταστάσεων που αντιμετωπίζετε, αλλά και των δυνατοτήτων που έχει το εθνικό αμυντικό μας σύστημα και πάνω από όλα οι άνθρωποί του. Φοβούμαι, όμως, ότι το Αιγαίο ακόμα δεν έχει ηρεμήσει. Θέλει πολλή δουλειά, θέλει συνετά μυαλά. Θέλει να αντιληφθούμε όλοι ότι έχουμε περάσει το κατώφλι μιας νέας εποχής».
Αναγκαίες «ενέσεις» από τον ΥΕΠΘΑ Δ. Αβραμόπουλο, για την τόνωση του ηθικού των ανθρώπων που έταξαν στη ζωή τους να «φυλάττουν Θερμοπύλες». Είναι αρκετές, όμως;

ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ 3

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Προφυλακιστέος κρίθηκε ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος, επειδή είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής !


Παραδοχή σκευωρίας από τους επίορκους δικαστικούς: Προφυλακιστέος ο Αρτέμης Ματθαιόπουλος, επειδή είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου
Προφυλακιστέος κρίθηκε μετά την απολογία του ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Αρτέμης Ματθαιόπουλος, με τη σύμφωνη γνώμη εφετών ανακριτριών και εισαγγελέα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που επικαλείται η naftemporiki.gr , 

  • "οι δικαστικοί λειτουργοί έκριναν πως ο βουλευτής πρέπει να οδηγηθεί στη φυλακή με το σκεπτικό ότι εάν αφεθεί ελεύθερος θα συνεχίσει τη φερόμενη εγκληματική δραστηριότητα, καθώς, εκτός από βουλευτής, είναι και μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου. Επομένως, κατά την κρίση τους, ανήκει στη στενή ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής και με κάθε τρόπο προτρέπει και προπαγανδίζει τη φερόμενη εγκληματική της δράση"!!!!
Ο βουλευτής, που αντιμετωπίζει την κατηγορία της διεύθυνσης εγκληματικής οργάνωσης και ένταξης σε αυτή, προσήλθε το πρωί ενώπιον των ανακριτριών και παρέδωσε δισέλιδο απολογητικό υπόμνημα στο οποίο, σύμφωνα με πληροφορίες, αρνείται την κατηγορία που του αποδίδεται, υποστηρίζει ότι δεν εμπλέκεται σε παράνομες ενέργειες και κάνει λόγο για πολιτική δίωξη σε βάρος της Χρυσής Αυγής. Επίσης, αρνήθηκε να απαντήσει σε ερωτήσεις της ανάκρισης.
Το σάϊτ της Χρυσής Αυγής (www.xryshaygh.com) , σχολιάζοντας το γεγονός ,μεταξύ άλλων, αναφέρει :
  • ".....Σε μια επίδειξη χουντικής αλαζονείας, ο εισαγγελέας Ντογιάκος δήλωσε στον συναγωνιστή Ματθαιόπουλο: «είσαι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της Χρυσής Αυγής, οπότε ανήκεις στη στενή ηγετική ομάδα του κόμματος. Αν δεν είχε παραιτηθεί ο Νικήτας Σιώης και δεν είχες το αξίωμα του βουλευτή, δεν θα ήσουν εδώ»!{....} Η δήλωση αυτή, αποτελεί κυνική ομολογία της πολιτικής δίωξης εις βάρος των βουλευτών του Λαϊκού Εθνικιστικού Κινήματος, διαλύοντας κάθε αμφιβολία και αντίρρηση επ' αυτού.Το όνομα του Αρτέμη Ματθαιόπουλου δεν υπήρχε πουθενά στη δικογραφία. Εκείνο όμως το οποίο υφίστατο, υφίσταται και θα υφίσταται εις το διηνεκές είναι η Ακεραιότητα, η Πίστη και η Αξιοπρέπεια ενός εξόχου Συναγωνιστή, ο οποίος ούτε μετανόησε, ούτε εξαγοράστηκε, αλλά υπομένει καρτερικά τις δυσκολίες και κατάφωρες παρανομίες των αντιπάλων, σε ένα σκληρό και άνισο Πολιτικό Αγώνα.Ο συναγωνιστής Ματθαιόπουλος δεν απολογήθηκε στους επίορκους δικαστικούς της Χούντας Βενιζέλου-Σαμαρά, αλλά τους παρέδωσε δισέλιδο υπόμνημα, στο οποίο τονίζει πως η δίωξη εις βάρος του είναι πολιτική, το Κίνημα δε το οποίο εκπροσωπεί δεν είναι «εγκληματική οργάνωση» αλλά νόμιμο :

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ 3

Ξεπουλάνε και τις ... Θερμοπύλες !!!!





"Ξεπουλάνε και τις Θερμοπύλες"!
Αυτόν τον τίτλο  έχει σήμερα  στην 1η σελίδα της η εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ".
Πουλάνε και τις Θερμοπύλες  αυτοί που ακόμη θέλουν να ονομάζονται ...΄Ελληνες , αντί Πέρσες, Τούρκοι , βάρβαροι.

Αναφέρει η  "ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ".:

  • "Στα χέρια ιδιωτών  θα περάσουν  και οι ιαματικές  πηγές Θερμοπυλών μαζί με  785.398 τ.μ.  της ευρύτερης  περιοχής. Διόλου , συμπτωματικά , αλλά πολύ στοχευμένα , οι ενδιαφερόμενοι αγοραστές   πληροφορούνται  από  την ιστοσελίδα του Ταμείου  για το ευρύτερο ενδιαφέρον  της περιοχής  , με αναφορές    στον ΄Ηφαιστο , τον Ηρακλή και , βεβαίως , στη  Μάχη των Θερμοπυλών  και στο ιστορικό "ΟΧΙ"  στην επέλαση   των Περσών , που είπαν οι 300 του Λεωνίδα  και οι 700 Θεσπιείς "..
Να θυμίσουμε ότι οι άθλιοι έχουν βάλει ...ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ και  για τον ..Τύμβο των  Σαλαμινομάχων , όπως αναφέραμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας.

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Η ολοκλήρωση της καταστροφής του Ιράκ από την Υ/Ε



 
ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Μέσα στον ορυμαγδό του αποπροσανατολισμού από την Υπερεθνική Ελίτ (στον οποίο, όπως πάντα με τους πολέμους της, μετέχει σύσσωμη και η εκφυλισμένη “Αριστερά”) η πραγματική σημασία των γεγονότων στο Ιράκ θάβεται κάτω από τόνους αναληθών και ημί-αληθών ισχυρισμών. Στην πραγματικότητα, αυτό που συμβαίνει σήμερα στο Ιράκ δεν είναι ούτε θρησκευτικός πόλεμος μεταξύ Σουνιτών και Σιιτών, ούτε αντιτρομοκρατικός πόλεμος κατά των τζιχαντιστών (ISIS). Αντίθετα, η Υ/Ε μπήκε τώρα στην τελική φάση ολοκλήρωσης του σχεδίου καταστροφής των Αραβικών καθεστώτων που στηριζόντουσαν σε εθνικό-απελευθερωτικά κινήματα (Μπααθικά καθεστώτα στο Ιράκ και στη Συρία, Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη) ή υποταγής τους στη ΝΔΤ (Ιράν). Ο βασικός στόχος ήταν η πλήρης ενσωμάτωσή τους στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Τα μέσα περιελάμβαναν από τη στρατιωτική εισβολή, μέχρι τους κτηνώδεις ΝΑΤΟικούς βομβαρδισμούς και «επαναστάσεις από τα κάτω».
Αυτόν τον στόχο τον είχε διακηρύξει ήδη από το 2003, στις παραμονές της εισβολής στο Ιράκ, η Charlene Barshefsky (εκπρόσωπος των ΗΠΑ στα θέματα Εμπορίου, σε άρθρο της με τον εύγλωττο τίτλο «η Μέση Ανατολή ανήκει στην παγκόσμια οικονομία» (Νew York Times, 22/2/2003). Όπως τόνιζε τότε, η Μέση Ανατολή είχε περισσότερα θεσπισμένα εμπόδια στο εμπόριο από οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου και, με την εξαίρεση του Ισραήλ και της Τουρκίας, 8 από τις 11 μεγαλύτερες χώρες της Μέσης Ανατολής ήταν εκτός της ΠΟΕ (Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου) που έχει θεσπίσει η Υ/Ε για να επιβάλλει τους κανόνες της παγκοσμιοποίησης και κυρίως την ελευθερία κίνησης εμπορευμάτων. Ακόμη, oι ξένες επενδύσεις στο σύνολο σχεδόν του Μουσουλμανικού κόσμου ήταν σχεδόν όσες και στη Σουηδία. Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο ότι το συμπέρασμα του άρθρου ήταν ότι «ο Μπους θα έπρεπε να εκμεταλλευθεί την ευκαιρία (της εισβολής) ώστε να συμπληρώσει τον πόλεμο ενάντια στη τρομοκρατία με την εισαγωγή του εμπορίου και της οικονομικής φιλελευθεροποίησης στη περιοχή...οι ΗΠΑ θα έπρεπε να καταστρώσουν μια ολοκληρωμένη μακροπρόθεσμη στρατηγική για να επανέλθει η Μέση Ανατολή στη παγκόσμια οικονομία».
Η εκστρατεία αυτή είχε αρχίσει το 1991 με αφορμή τον Πόλεμο στον Κόλπο, συνεχίστηκε με τα εξοντωτικά εμπάργκο και τους συνεχείς βομβαρδισμούς της δεκαετίας του 1990, για να ακολουθήσει η εισβολή του 2003 που κατέστρεψε την υποδομή της χώρας και γύρισε ένα λαό, που είχε επιτύχει ζηλευτό επίπεδο στη κάλυψη των βασικών του αναγκών, τουλάχιστον 100 χρόνια πριν, πέρα βέβαια από τις εκατόμβες των νεκρών. Το βασικό πολιτικό όπλο που χρησιμοποίησε η Υ/Ε, (με επί κεφαλής την Αμερικανική ελίτ που έπαιζε ρόλο γκαουλάιτερ μετά την εισβολή), για να πετύχει τον στόχο της, ήταν η «από-Μπααθοποίηση» του καθεστώτος. Οι κύριοι αρχιτέκτονες της πολιτικής αυτής ήταν δύο γνωστοί Αμερικανο-σιωνιστές, οι Paul Wolfowitz και Douglas Feith, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη καταστροφή του Ιρακινού λαού (μαζί βέβαια με τους αρχιεγκληματίες πολέμου Μπους και Μπλερ ο τελευταίος ήδη έχει γίνει Εργατικός πολυεκατομμυριούχος σε ανταμοιβή των υπηρεσιών του στην Υ/Ε!). Ο στόχος ήταν η αποβολή κάθε Μπααθικού ίχνους από το νέο πελατειακό καθεστώς, που τελικά θα το αντικαθιστούσε. Για την επιτυχία του στόχου αυτού όχι μόνο απολύθηκαν όλοι οι εργαζόμενοι στον τεράστιο δημόσιο τομέα (πράγμα που σήμαινε ακόμη και τη διάλυση του στρατού) αλλά και απαγορεύθηκε και κάθε μελλοντική τους απασχόληση σε αυτόν. Έτσι, οι κατοχικές δυνάμεις στέρησαν από οποιαδήποτε πρόσβαση σε δημόσιες θέσεις και εξουσία κάθε Ιρακινό που συνδεόταν με οποιονδήποτε τρόπο με το Μπααθικό κόμμα. Δηλαδή, τη μεγάλη πλειοψηφία των Σουνιτών, που είναι πάνω από το ένα τρίτο του συνολικού πληθυσμού.
Και έτσι φθάνουμε στις ρίζες της σημερινής κρίσης. Η όλη πολιτική διαδικασία για την επιβολή του νέου πελατειακού καθεστώτος στηριζόταν στις γνωστές εθνοτικές και θρησκευτικές διαιρέσεις του Ιρακινού λαού (Άραβες 75%, Κούρδοι 15% του συνολικού πληθυσμού και αντίστοιχα Σιίτες 60-65% και Σουνίτες 35-37% του Ισλαμικού). Το τμήμα του Ιρακινού λαού που στήριζε το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα το οποίο είχε προχωρήσει στην εθνικοποίηση του πετρελαίου από τις ξένες εταιρίες, σε κοινωνικούς ελέγχους στις αγορές κ.λπ. ήταν βασικά το Σουνιτικό τμήμα του πληθυσμού, ενώ οι συντηρητικοί Κούρδοι του Βορείου Ιράκ (καμιά σχέση με τους προοδευτικούς Κούρδους του PKK) είχαν από παλιά συνεργασία με τη CIA και τη Mossad ενάντια στο Μπααθικό καθεστώς και, όπως και οι εξίσου συντηρητικοί Σιίτες, συνεργάστηκαν με τους δυτικούς πριν και μετά την εισβολή. Μετά την εισβολή και την αυτονόμηση των Κούρδων, η Υ/Ε στήριξε ολόκληρο το μετα-Μπααθικό Ιρακ στην εγγενή εκλογική πλειοψηφία των Σιιτών, οι οποίοι έκαναν κάθε είδους διάκριση εναντίον των Σουνιτώνκάτι πρωτόγνωρο αφού το Μπααθικό καθεστώς δεν είχε κατηγορηθεί ποτέ για παρόμοιας έκτασης διακρίσεις κατά των Σιιτών.
Όταν, επομένως, αποχώρησαν πέρυσι τα κατοχικά στρατεύματα της Υ/Ε, μετά 10 χρόνια εγκληματικής κατοχής, μπήκε σε εφαρμογή η τελική φάση του σχεδίου καταστροφής του Ιράκ μέσω του διαμελισμού του (βλ. και Γιουγκοσλαβία). Το (ακούσιο) όργανο που χρησιμοποιούν για τον σκοπό αυτό είναι η τζιχαντιστική οργάνωση ISIS, η οποία, σε μια γενικευμένη εξέγερση των Σουνιτών, αγκαλιάζεται τώρα από αυτούς σαν απελευθερωτική οργάνωση. Από την άλλη μεριά, οι Σιίτες του Ιράκ, (που στηρίζονται και από το Ισλαμικό καθεστώς του Ιράν γιατί είναι και αυτοί...Σιίτες), σε άλλη μια ένδειξη του άθλιου πολιτικού ρόλου που έπαιξαν και παίζουν, ζήτησαν από την Υ/Ε και την στρατιωτική ηγεσία της να βομβαρδίσουν τη...χώρα τους για να καταστρέψουν την ISIS! Έτσι, νομιμοποιείται εκ των υστέρων η εγκληματική εισβολή, ενώ η Υ/Ε θα έχει την ευκαιρία όχι μόνο να επιβάλλει τον διαμελισμό της χώρας, αλλά και να βομβαρδίσει την ISIS (ακόμη και μέσα στη Συρία όπου είχε ...ανδραγαθήσει πριν), ανοίγοντας τον δρόμο για να απαλλαγεί και από το τελευταίο Αραβικό εθνικο-απελευθερωτικό καθεστώς, το Συριακό. Τότε, θα έχει επιτευχθεί και ο στρατηγικός στόχος της πλήρους ενσωμάτωσης της Μέσης Ανατολής στη ΝΔΤ….

Παρασκευή, 20 Ιουνίου 2014

ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΗΠΑ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ. MIA IΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ Παναγιώτη Ήφαιστου,

MIA IΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΑΝΑΛΥΣΗ

Παναγιώτης Ήφαιστος, Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών www.ifestosedu.grinfo@ifestosedu.gr https://www.facebook.com/p.ifestos https://www.facebook.com/Ifestos.DimotisBBB https://www.facebook.com/panayiotis.ifestos
περιφερειακοί αγωγοίΜε αφορμή την ομιλία της υφυπουργού εξωτερικών για την Τουρκία μπορούν να γίνουν κάποια σχόλια που αφορούν τόσο το επίμαχο ζήτημα όσο και την χάραξη στρατηγικής  Για να κατανοήσουμε τις σχέσεις Αμερικής – Τουρκίας όπως και την στρατηγική μιας μεγάλης δύναμης όσον αφορά τα περιφερειακά προβλήματα, απαιτείται να αποφεύγονται τα συνομωσιολογικά σενάρια και οι απλουστευτικοί αφορισμοί. Οι σχέσεις μιας μεγάλης δύναμης με μια περιφερειακή δύναμη και με κάθε άλλο κράτος δεν ερμηνεύονται με συμβατικό τρόπο, κυρίως δεν ερμηνεύονται γραμμικά και μονοσήμαντα. Κυρίως να έχουμε κατά νου δύο ανελέητες προειδοποιήσεις αξιωματικού χαρακτήρα.

Περιφερειακά σενάριαΚατά πρώτον, Θουκυδίδης: «δίκαιο έχει όποιος έχει ίση δύναμη και όταν αυτό δεν συμβαίνει τότε ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί και προσαρμόζεται». Στον αθέσμιστο διεθνή χώρο από τον οποίο απουσιάζει μια κοινωνία και ένα κοινωνικοπολιτικό σύστημα, λοιπόν, «η ισχύος είναι το κυριότερο νόμισμα της διεθνούς πολιτικής» (K. Waltz).
Κατά δεύτερον, Κονδύλης: «Η έσχατη πραγματικότητα συνίσταται από υπάρξεις, άτομα ή ομάδες που αγωνίζονται για την αυτοσυντήρησή τους και μαζί αναγκαστικά, για τη διεύρυνση της ισχύος τους. Γι’ αυτό συναντώνται ως φίλοι ή ως εχθροί και αλλάζουν φίλους και εχθρούς ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα για την αυτοσυντήρησή τους και τη διεύρυνση της ισχύος τους» (Κονδύλης, Ισχύς και απόφαση, Εκδόσεις Θεμέλιο, 1991, σ. 213). Εάν αυτό ισχύει μια φορά σε όλα τα επίπεδα συζήτησης ισχύει εκατό φορές στην διεθνή πολιτική, κάτι, εξάλλου, το οποίο καταμαρτυρείται καθημερινά με γυμνό οφθαλμό και χωρίς την ανάγκη μεγεθυντικών φακών. 
Μια μεγάλη δύναμη, όπως θεμελιώνει η καλή θεωρία διεθνών σχέσεων (John Mearsheimer, Η τραγωδία της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων, σελίδα facebook, βλ. και τη δική μου παρέμβαση για την κρίση της Συρίας όπου και με βάση αυτή την θεώρηση εξετάζονται τα συντρέχοντα γεγονότα Η σύρραξη στη Συρία και ο ανελέητος ηγεμονικός ανταγωνισμός ως καθοριστικός παράγων των περιφερειακών διενέξεων), έχει ως άξονες της στρατηγικής της κάποια κεντρικά ζητήματα. Μεταξύ άλλων, την παρεμπόδιση μιας περιφερειακής δύναμης να καταστεί περιφερειακός ηγεμόνας, την ρύθμιση της κατανομής ισχύος πλανητικά και περιφερειακά σύμφωνα με τις ιεραρχίες εθνικής ασφάλειας που ορίζουν οι κρατικοί θεσμοί, στην προσπάθεια αυτή χρησιμοποιεί μέσα όπως soft power, κατατριβή τρίτων, μεταφορά βαρών, πρόκληση πολέμων, πρόκληση εσωτερικών αναταραχών, την επαναπροσμογή αυτών και πολλών άλλων τακτικών ενεργημάτων ανάλογα με την εξέλιξη των στρατηγικών άλλων δυνάμεων ή και τοπικών δυνάμεων και τους αστάθμητους παράγοντες και κριτήρια.
Με απλά λόγια και έχοντας κατά νου τις αμερικανικές στρατηγικές και τακτικές προσεγγίσεις, ένα μοντέλο στρατηγικού σχεδιασμού είναι ρευστό, υπό διαρκή αναθεώρηση και συνεχή προσαρμογή σύμφωνα με τα περιβάλλοντα ενδιαφέροντος. Στην σχετική ορολογία αυτό ονομάζονται «contingency plans», σε ελεύθερη μετάφραση «εναλλακτικά σενάρια δράσης ανάλογα με τις περιστάσεις όπως αυτές συγκροτούνται και εξελίσσονται».
Ένα απλό σχέδιο στρατηγικών και τακτικών σχεδιασμών όταν προσπαθεί να εκπληρώσει τα εθνικά συμφέροντα λαμβάνει υπόψη μόνο το άμεσο περιβάλλον (βλ. πίνακα).
Μια σχηματική απεικόνιση των στρατηγικών προσεγγίσεων των ΗΠΑ που χρησιμοποιείται ευρέως στη στρατηγική θεωρία
Μια σχηματική απεικόνιση των στρατηγικών προσεγγίσεων των ΗΠΑ που χρησιμοποιείται ευρέως στη στρατηγική θεωρία
Ένα πιο σύνθετο στρατηγικό σχέδιο λαμβάνει υπόψη όλα τα περιβάλλοντα και τις ισχύουσες ή και τις υπό συνεχή εξέλιξη προϋποθέσεις τους ακόμη και τα πιο απομακρυσμένα.
Ένα ολοκληρωμένο στρατηγικό σχέδιο εκτιμά και ιεραρχεί τις κρατούσες και εξελισσόμενες συνθήκες στον πυρήνα των περιβαλλόντων ενδιαφέροντος και επιπλέον κάνει μια μεγάλη προσπάθεια εκτίμησης των απρόβλεπτων μεταβλητών (με σκοπό να χρησιμοποιήσει διάφορα μέσα για να τις επηρεάσει).
Τα πολύ καλά στρατηγικά σχέδια και πάντοτε στο πλαίσιο των αξονικών εθνικών συμφερόντων αναπτύσσουν μια στρατηγική διαρκούς επηρεασμού των περιβαλλόντων προς κατευθύνσεις που συμφέρουν και κυρίως διαρκώς επιχειρούν να συντηρούν προϋποθέσεις μείωσης των απειλών και κινδύνων από απρόβλεπτες καταστάσεις.
Πηγή: προσαρμοσμένη από το D. Nuechterlein, United States interest in a changing world, Kentusky Univ. Press, Kentusky, 1973
Πηγή: προσαρμοσμένοι από το D. Nuechterlein, United States interest in a changing world, Kentusky Univ. Press, Kentusky, 1973
Η μελέτη της αμερικανικής εθνικής στρατηγικής μετά το 1945, για παράδειγμα, δείχνει ότι οι κρατικοί της θεσμοί ανά πάσα στιγμή παρακολουθούν, πληροφορούνται, σταθμίζουν, εκτιμούν και υιοθετούν ανάλογες στάσεις ανάλογα και αντίστοιχα με τις προϋποθέσεις  πλανητικά, περιφερειακά και τοπικά (όπως είναι και όπως εξελίσσονται). Τουτέστιν, άπειροι συνδυασμοί στην βάση των οποίων τα εναλλακτικά σενάρια αναφέρονται σε στάσεις και ενεργήματα που συνδέουν τις στρατηγικές με τις τακτικές στάσεις σε κάθε περίπτωση. Η πλάστιγγα κόστους και οφέλους πρέπει να ισορροπεί ή να γέρνει επωφελώς.
Ανάλογα λοιπόν με την περίπτωση και όπως για παράδειγμα τα πράγματα εξελίσσονται, «ανασύρουν» το εναλλακτικό σενάριο το οποίο οι θεσμοί διαχείρισης της στρατηγικής τους εκτιμούν ως το πλέον συμφέρον. Στην περίπτωση της εισβολής της Κύπρου το 1974, για παράδειγμα, άλλαζαν διαρκώς στάση ανάλογα με την εξέλιξη των πραγμάτων. Άλλοτε με τρόπο που συνέφερε την μια πλευρά και άλλοτε την άλλη. Είναι σημαντικό να τονιστεί, για παράδειγμα, ότι σημαντική εισροή στις εκτιμήσεις τους ήταν η απρόσμενη αντίσταση των διαιρεμένων και διχασμένων Ελλήνων που εν μέσω Ψυχρού Πολέμου κόντευε να ρεζιλέψει τον δεύτερο ισχυρότερο στρατό της Ατλαντικής Συμμαχίας. Αυτές οι στάσεις επαναλαμβάνονται διαρκώς και εντάσσονται στην λογική των δύο αξιωματικών ρήσεων του Θουκυδίδη και του Κονδύλη (συν την συμπληρωματική θέση του Waltz που αναφέρθηκε).
Αυτή είναι μια ανελέητη και διαρκής κατάσταση στα πεδία της διεθνούς πολιτικής και όποιος δεν μεριμνά για την ασφάλειά του  ή όποιος δεν γνωρίζει να διαπραγματεύεται πελατειακά, παθαίνει ζημιές ενίοτε θανάσιμες. Οι μεγάλες δυνάμεις δεν λειτουργούν συναισθηματικά, δεν γνωρίζουν φίλούς και εχθρούς. Γνωρίζουν τα συμφέροντά τους, τα προβάλλουν  στο μέλλον, εκτιμούν την εξέλιξη των σχέσεων ισχύος και εφαρμόζουν σχέδια που συχνά πρέπει να περάσουν δεκαετίες για να κατανοήσουμε τι ακριβώς έκαναν.
Κανείς δεν πρέπει να εφησυχάζει και αυτή είναι η διεθνής πολιτική. Ο Κονδύλης με νόημα έγραψε στο κορυφαίο του κείμενο Από τον 20 στον 21 αιώνα ότι όταν οι ΗΠΑ σχεδιάζουν την στρατηγική τους βαθιά στον 21 αιώνα δεν ερωτούν τον για το τι θα κάνουν. Στην Ελλάδα, βέβαια, όχι μόνο τους ρωτούσαμε αλλά και η πορεία μας επηρεάστηκε από αναλύσεις τσαρλατάνων της ανάλυσης διεθνούς πολιτικής εκατοστής τάξης. Εξού και οι ασυναρτησίες περί παγκοσμιοποίησης και της έλευσης, δήθεν, μιας ανθόσπαρτης μεταψυχροπολεμικής ζωής.
Μερικά λόγια τώρα για την στρατηγική των ΗΠΑ απέναντι στην Τουρκία. Από τα πιο πάνω θα μπορούσε να συναχθεί το εξής «πόρισμα»:
Με δεδομένη την ελληνική ανυπαρξία τις δύο τελευταίες δεκαετίες οι ΗΠΑ πήραν σοβαρά την στρατηγική Νταβούτογλου και επιχείρησαν να εντάξουν την Τουρκία σε ένα σύστημα υπό αίρεση διαπραγματεύσεων μαζί της ανάλογα με τις εξελίξεις [Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, όλα τα εναλλακτικά σενάρια είναι υπό διαρκή αίρεση των εξελίξεων]. Το πρώτο ταξίδι του Ομάμπα στο εξωτερικό μετά την πρώτη εκλογή του ως πρόεδρος υποδήλωσε αυτό το ενδιαφέρον. Η υπό αίρεση στρατηγική προσέγγιση συναρτάται με πολλά κριτήρια και καλά κάνουμε να αναφέρουμε μερικά πασίδηλα.
Πρώτον, τα ερείσματα και οι επιτυχίες της ίδιας της Τουρκίας. Από κάποιο σημείο και μετά, εν τούτοις, εάν διαφαινόταν η δυνατότητα η Τουρκία να εξελιχθεί σε περιφερειακό ηγεμόνα άλλα εναλλακτικά σενάρια (και μάλιστα πολλά με πολλούς άλλους περιφερειακούς παίχτες) θα στόχευαν στην αποδυνάμωση της Τουρκίας με κατατριβή ή μεταφορά βαρών ή πρόκληση εσωτερικών αναταραχών και ασφαλώς με αναπροσαρμογή στάσεων απέναντι στο κουρδικό. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι αναφερόμαστε σε τυπολογία όπου αναρίθμητοι και ρευστοί παράγοντες καθώς και μικρά και συμπλεκόμενα μικρά και μεγάλα κύματα αναπροσαρμόζουν διαρκώς μια τέτοια στρατηγική. Μετράνε πρωτίστως τα στρατηγικού χαρακτήρα κριτήρια και οι τακτικές που μπορεί προς στιγμή να φαίνονται ως αλλοπρόσαλλες ή παράλογες να υπηρετούν υπόγειο κάποιο πρωτεύον στρατηγικό σενάριο.
Δεύτερον, οι στρατηγικές των άλλων μεγάλων δυνάμεων και συγκεκριμένες τακτικές τους επιλογές που επηρεάζουν την εξέλιξη των πραγμάτων. Για παράδειγμα, ο πλέον ανεξάρτητος περιφερειακών δρώντων, το Ισραήλ, όσο και να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ συχνά λειτουργεί ανεξάρτητα «σύροντας από την μύτη» την τελευταία (αυτό ήταν και κεντρικό επιχείρημα του πολύκροτου βιβλίου των Mearsheimer/Walt, The Israeli lobby πριν από λίγα χρόνια). Ακόμη, γεγονότα όπως της Ουκρανίας σίγουρα επηρεάζουν την περιφερειακή κατανομή ισχύος και συμφερόντων και προκαλούν αναπροσαρμογή των σεναρίων δράσης ανάλογα και αντίστοιχα με τις βαθμίδες επηρεασμού των κεντρικών στρατηγικών σκοπών. Σημαντική επίδραση επίσης ασκούν εξελίξεις όπως η «υπόθεση Ιράν», τα απρόσμενα γεγονότα στο πεδίο των αξιώσεων ανεξαρτησίας των Κούρδων και η πορεία κατάτμησης του Ιράκ. Τέλος αλλά όχι το τελευταίο μπορεί να αναφερθεί και η Κύπρος. Πολλοί γνωρίζουν ότι στις ΗΠΑ αναπτύσσονταν δύο σχολές και δύο σενάρια. Το ένα ήταν ένα συμμαχικό και ενεργειακό τόξο Ισραήλ, Κύπρου, Ελλάδας, Ευρώπης που θα μείωνε την εξάρτηση της τελευταίας και ιδιαίτερα της Γερμανίας από την Ρωσία και το άλλο μια επαναπροσέγγιση Ισραήλ-Τουρκίας με παντελώς διαφορετικά σενάρια όσον αφορά τις ροές και τους αγωγούς ενέργειας. Όταν λοιπόν με το «κοινό ανακοινωθέν» και τις συνομιλίες στην βάση του σχεδίου Ανάν η Κυπριακή Δημοκρατία εισήλθε σε τροχιά ένταξης στον τουρκικό χώρο επικυριαρχίας, το λογικό είναι οι ΗΠΑ να αναπροσαρμόζουν τα σενάριά τους ανάλογα και αντίστοιχα. Τόσο απλά: Η στρατηγικά ανύπαρκτη Ελλάδα και η υποψήφια για τουρκοποίηση Κύπρος αφαιρέθηκαν από συνομιλητές των στρατηγικών συναλλαγών και σύρθηκαν σε κλίνες Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων. Πολλά θα δούμε ακόμη, δυστυχώς και αναπόδραστα.
facebook, σελίδα βιβλίου

Οι «νερόβραστες» πλην βαθύτατων στρατηγικών νοημάτων αναφορές της Sloat στο ταξίδι του αμερικανού αντιπροέδρου στην Κύπρο υποδηλώνει τόσο τις επιλεγείσες τακτικές των Αμερικανών όσο και τα συμφέροντα που σμιλεύουν.
Κανείς δεν μπορεί να είναι βασιλικότερος του Βασιλέως και κυρίως οι κρατικοί λειτουργοί μιας μεγάλης δύναμης που χαράσσουν την στρατηγική της για τις επόμενες δεκαετίες όπως προχωράμε στον πολυτάραχο 21ο αιώνα. Ένα είναι σχεδόν πλήρως σίγουρο. Ο μελλοντικός χάρτης της περιοχής μας δεν θα είναι ο ίδιος και οτιδήποτε είναι πιθανό.
Για το πώς εξελίσσονται τα πράγματα ας μου επιτραπεί να παραθέσω ένα εκτενές απόσπασμα του αείμνηστου Κονδύλη από το πολυσυζητημένο «Επίμετρο» στο βιβλίο του Θεωρία του Πολέμου (Εκδόσεις Θεμέλιο). Ενέχει μεγάλη σημασία γιατί αυτή και άλλες ανάλογες ανεκτίμητες αναλύσεις και εκτιμήσεις αποτέλεσαν αφορμή για μύριες δολοφονικές επιθέσεις. Τα είκοσι τελευταία χρόνια μιλούσε στην Ελλάδα για μια αξιόπιστη αποτρεπτική εθνική στρατηγική δεχόταν καταιγισμό δολοφονικών πυροβολισμών από ένα πολύμορφο όχλο. Παραθέτουμε λοιπόν ένα εκτενές απόσπασμα του μεγάλου αναλυτή υπογραμμίζοντας ότι η καλή θεωρία και η καλή ανάλυση είναι αθάνατη και αλάνθαστη, πλην στην Ελλάδα διώκεται. Το εδάφιο του Κονδύλη με νόημα τελειώνει με την γνωστή ρήση «όπως στρώνει ο καθένας, έτσι και κοιμάται»:
«Φυσικά, οι ελπίδες δεν ισοδυναμούν με βεβαιότητες. Ας υπογραμμίσουμε ακόμα μια φορά ότι η βαθύτερη αιτία της αύξουσας τουρκικής πίεσης πάνω στην Ελλάδα δεν είναι ούτε πολιτισμική ούτε στενά πολιτική και παροδική, αλλά έγκειται στη συνεχή διεύρυνση της διαφοράς ανάμεσα στο γεωπολιτικό δυναμικό των δύο χωρών. Σε ορισμένους κρίσιμους τομείς, όπως ο δημογραφικός, ξέρουμε από τώρα ότι το παιχνίδι είναι χαμένο. Αν θέλουμε να παραμείνουμε νηφάλιοι, έστω και με αντίτιμο την απαισιοδοξία, οφείλουμε να πούμε ότι και σε άλλα πεδία στρατηγικής σημασίας αρχίζουν να παγιώνονται αναντίστροφες εξελίξεις. Η Ελλάδα μεταβάλλεται σταθερά σε χώρα με περιορισμένα κυριαρχικά δικαιώματα, δηλαδή δικαιώματα των οποίων η κυρίαρχη άσκηση εξαρτάται από τη βούληση και τις αντιδράσεις τρίτων, ενώ παράλληλα η στάση της γίνεται όλο και περισσότερο παθητική ή αντιφατική. Η διακήρυξη «δεν παραχωρούμε τίποτε» δεν έχει έμπρακτο αντίκρυσμα όταν η χώρα εκλιπαρεί σε κρίσιμες ώρες τις μεσολαβητικές προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών ξέροντας εκ των προτέρων ότι αυτές θα πληρωθούν με παραχωρήσεις ή όταν αποσύρει χωρίς χειροπιαστά ανταλλάγματα το βέτο της για την τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ε.Ε. αποδεικνύοντας έτσι άθελά της πόσο είναι πιθανό να μετατραπεί σε δορυφόρο της Τουρκίας ακριβώς μέσω του «ευρωπαϊκού δρόμου» και της επιρροής των «Ευρωπαίων εταίρων». Τέτοιες ενέργειες δεν είναι απλώς εσφαλμένοι ή έστω συζητήσιμοι χειρισμοί. Συνιστούν  τα εύγλωττα επιφαινόμενα μιας βαθύτερης ιστορικής κόπωσης, μιας προϊούσας, ηδονικής μάλιστα παράλυσης. Στο βαθμό όπου η Ελλάδα θα καθίσταται ανεπαίσθητα γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας, ο κίνδυνος πολέμου θα απομακρύνεται, οι ψευδαισθήσεις θα αβγατίζουν και η παράλυση θα γίνεται ακόμα ηδονικότερη, εφόσον η υποχωρητικότητα θα αμείβεται με αμερικανικούς και ευρωπαϊκούς επαίνους, που τους χρειάζεται κατεπειγόντως ο εκσυγχρονιζόμενος Βαλκάνιος, και επίσης με δάνεια και δώρα για να χρηματοδοτείται ο παρασιτικός καταναλωτισμός. Υπ’ αυτές τις συνθήκες ό,τι στην πραγματικότητα θα συνιστά κάμψη της ελληνικής αντίστασης κάτω από την πίεση του υπέρτερου τουρκικού δυναμικού, οι Έλληνες θα συνηθίσουν σιγά-σιγά να το ονομάζουν «πολιτισμένη συμπεριφορά», «υπέρβαση του εθνικισμού» και «εξευρωπαϊσμό». Πράγματι, το σημερινό δίλημμα είναι αντικειμενικά τρομακτικό και ψυχολογικά αφόρητο: η ειρήνη σημαίνει για την Ελλάδα δορυφοροποίηση και ο πόλεμος σημαίνει συντριβή. Η υπέρβαση του διλήμματος αυτού, η ανατροπή των σημερινών γεωπολιτικών και στρατηγικών συσχετισμών απαιτεί ούτε λίγο ούτε πολύ την επιτέλεση ενός ηράκλειου άθλου, για τον οποίο η ελληνική κοινωνία, έτσι όπως είναι, δεν διαθέτει τα κότσια. Οι μετριότητες, υπομετριότητες και ανθυπομετριότητες, που συναπαρτίζουν τον ελληνικό πολιτικό και παραπολιτικό κόσμο, δεν έχουν το ανάστημα να θέσουν και να λύσουν ιστορικά προβλήματα τέτοιας έκτασης και τέτοιου βάθους –ίσως να καταρρεύσουν ακόμα και στην περίπτωση όπου θα βρεθούν μπροστά στη μεγάλη απόφαση να διεξαγάγουν έναν πόλεμο˙ γιατί, αν ο πόλεμος είναι συνέχεια της πολιτικής, ποιος πόλεμος θα συνεχίσει μια σπασμωδική πολιτική; Οι ευρύτερες μάζες, καθοδηγούμενες από το ίδιο ένστικτο της βραχυπρόθεσμης αυτοσυντήρησης, έχουν βρει τη δική τους ψυχολογικά βολική λύση: το έθνος το υπηρετούν ανέξοδα περιβαλλόμενες γαλανόλευκα ράκη, όποτε το καλεί η περίσταση, και έχοντας κατόπιν ήσυχη συνείδηση το κλέβουν μόνιμα με παντοειδείς τρόπους: από τη φοροδιαφυγή, την αισχροκέρδεια και τα «αυθαίρετα» ίσαμε τα ευκολοαπόκτητα πτυχία, τη χαμηλή παραγωγικότητα εργασίας (ούτε το 50% του μέσου όρου της Ε.Ε.!) και την κραυγαλέα ανισότητα ανάμεσα σ’ ό,τι παράγεται και σ’ ό,τι καταναλώνεται, με αποτέλεσμα την καταχρέωση και την πολιτική εξάρτηση του τόπου. Αν λάβουμε υπ ‘όψιν μας μόνον όσα πράττονται και αφήσουμε εντελώς στην άκρη την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους οι πράττοντες, τότε φαίνεται να βρισκόμαστε σε συλλογική αναζήτηση της ιστορικής ευθανασίας, υπό τον όρο να σκηνοθετηθούν έτσι τα πράγματα, ώστε κανείς να μην έχει την άμεση ευθύνη, και επίσης υπό τον όρο να τεχνουργηθούν απροσμάχητες ανακουφιστικές  εκλογικεύσεις («ελληνοκεντρικές» ή «εξευρωπαϊστικές», αδιάφορο). Τις τραγωδίες ή τις κωμωδίες, που μπορούν να περιγράψουν με τις αρμόζουσες αποχρώσεις αυτήν την ιδιαίτερη κοινωνική και ψυχολογική κατάσταση, θα τις γράψουν ίσως άλλοι. Εμένα μου έρχεται στον νου η τετριμμένη, αλλά πάντοτε ευθύβολη θυμοσοφία: όπως στρώνει ο καθένας, έτσι και κοιμάται».
Τέλος, προς επίρρωση των πιο πάνω, μετά την ομιλία της αμερικανίδας υφυπουργού παραθέτουμε ένα άρθρο του γνωστού αναλυτή Robert Fisk ο οποίος αναλύει την επέλαση των ισλαμιστών εξτρεμιστών στο Ιράκ. Είναι χαρακτηριστικά αυτά που αναφέρει για το ποιοι και πώς τους βοηθούν και πώς λειτουργούν οι ΗΠΑ. Τελειώνει με τη φράση: «θα μας καλέσουν μελλοντικά να δούμε τον πόλεμο αυτόν ως σεκταριστικό, ενώ είναι ένας πόλεμος μεταξύ ισλαμιστών σεκταριστών και ισλαμιστών μη σεκταριστών. Ο “τρόμος” θα προέρχεται από όπλα που εμείς (οι Αμερικανοί) στέλνουμε προς όλους τους εμπλεκόμενους».

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ..... 3

Η δικογραφία για τα υποβρύχια και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, που "καίει" Βενιζέλο και Παπακωνσταντίνου, έφθασε στη Βουλή.....



Στη Βουλή έφτασε λίγο πριν από το κλείσιμό της στις 4 Ιουνίου, η ποινική δικογραφία για την υπόθεση των Υποβρυχίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο...
ποινικής ευθύνης του Ευάγγελου Βενιζέλου και του Γιώργου Παπακωνσταντίνου.
Σε έγγραφο που υπογράφουν οι αντιεισαγγελείς Πρωτοδικών Αντώνιος Ελεθεριάνος και Πόπη Παπανδρέου, αναφέρεται επί λέξει ,ότι υποβάλλεται η δικογραφία
  •  «η οποία σχηματίσθηκε κατόπιν της από 20-12-2013 υποβολής εκ μέρους της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ζωής Κωνσταντοπούλου, των απομαγνητοφωνημένων πρακτικών της από 18-12-2013 Συνεδρίασης της Ολομέλειας της Βουλής για την υπόθεση των Υποβρυχίων και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά, μετά των συνημμένων εγγράφων, καθόσον από την προκαταρκτική εξέταση που διενεργήθηκε προέκυψαν στοιχεία περί ενδεχόμενης ποινικής ευθύνης Υπουργών-μελών της κυβέρνησης και συγκεκριμένα των Ευάγγελου Βενιζέλου, πρώην υπουργού Εθνικής Άμυνας και του Γεωργίου Παπακωνσταντίνου, πρώην υπουργού Οικονομικών κατά το χρονικό διάστημα από την 17-10-2010 κ.ε.».

Και ενώ αυτό το έγγραφο έχει ημερομηνία 18 Μαρτίου 2014, το διαβιβαστικό έγγραφο που έφτασε στη Βουλή, φέρει ημερομηνία 4 Ιουνίου 2014, ημέρα κατά την οποία θυροκολλήθηκε εκτάκτως το κλείσιμο της Βουλής, κάτι που προκαλεί συνειρμούς για την παραγραφή των όποιων αδικημάτων.




















real.gr

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Κίνδυνος ευρύτερης αποσταθεροποίησης από την επέλαση των τζιχαντιστών του ISIS στο Ιράκ



του Χρήστου Α. Καπούτση

Είναι εξαιρετικά ανησυχητική η κατάσταση στο Ιράκ και σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και την Αραβική Χερσόνησο. Μια ευαίσθητη περιοχή, που απειλείται με αποσταθεροποίηση και με ευρύτερες συγκρουσιακές ανατροπές. Ίσως έχουμε και αλλαγές στα κρατικά σύνορα.
Συγκρούονται ενεργειακά, οικονομικά , γεωπολιτικά συμφέρονται,  αλλά και μεταφυσικές δογματικές δοξασίες του ισλαμικού σεχταρισμού.
Είναι σε εξέλιξη ένα ένοπλο ανατρεπτικό τζιχαντιστικό κίνημα, που εκτείνεται από τη Βορειοανατολική Συρία, το  Κουρδικό και κεντρικό Ιράκ. Το κίνημα αυτό ονομάζεται, «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε (Συρία)» (ISIS, Islamic State of Iraq and the al-Sham).  Προέρχεται από το εσωτερικό της τρομοκρατικής οργάνωσης  “Αλ Κάιντα” . Αλλά επειδή  κρίθηκε ότι είναι  πολύ ακραίο , πολύ βίαιο,   αποκηρύχτηκε  ακόμη και από την μητρική του οργάνωση την ΑΛ- ΚΑΙΝΤΑ. 
Οι ανταποκριτές διαφόρων ΜΜΕ, αλλά και οι μυστικές υπηρεσίες δυτικών χωρών, αναφέρουν ότι το ISIS είναι η πιο επικίνδυνη τζιχαντιστική οργάνωση του κόσμου! Και μάλιστα έχει φανατικούς ισλαμιστές οπαδούς σε αρκετές πρωτεύουσες ευρωπαϊκών κρατών.
Μετά από αιφνιδιαστική επίθεση που εξαπέλυσαν ένοπλες ομάδες του ISIS, ορμώμενοι από τη Συρία, στα χέρια των τζιχαντιστών αυτής της οργάνωσης βρίζονται πολλές πόλεις και περιοχές  από το σύνορα της Συρίας με το ΙΡΑΚ και μέχρι το κεντρικό Ιράκ. Κατέχουν ακόμη και τη βόρεια περιοχή της Μοσούλης, όπου υπάρχουν τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου. Ελέγχουν επίσης περιοχές από τις οποίες διέρχονται οι αγωγοί,  για την εξαγωγή του πετρελαίου  από το Ιράκ προς την Τουρκία και την Συρία. Και απειλούν να καταλάβουν και την πρωτεύουσα του Ιράκ τη Βαγδάτη. Ο Στρατός του ΙΡΑΚ, που εκπαίδευσαν και εξόπλισαν οι Αμερικανοί, έχει καταρρεύσει και οι ιρακινοί στρατιώτες κυριολεκτικά.. «τρέχουν για να σωθούν»,  από τη δολοφονική μανία των μαχητών του ISIS!
Συνεπώς, ελέγχουν μια περιοχή τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας και στην ουσία δημιουργείται ένα  "τρίτο κράτος" ανάμεσα στη Συρία και το ΙΡΑΚ, που θα βρίσκουν καταφύγιο εξτρεμιστές του ισλαμικού φονταμενταλισμού και κυρίως, θα «αξιοποιείται»  σύμφωνα με τα σχέδια των χρηματοδοτών της . Εκτιμάται ότι  οργάνωση  η ISIS χρηματοδοτείται από το σουνιτικό  ουαχαμπιτικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας.  Ο Ουαχαμπιτισμός, ανήκει στο ακραίο το ριζοσπαστικό Ισλάμ  και είναι σε αντίθεση με τη Σουνίτικη Ορθοδοξία.  Το θρησκευτικό κατεστημένο των Ουαχαμπιτών στη Σαουδική Αραβία αποτελεί τον ισχυρό βραχίονα του καθεστώτος των Σαούντ, ενός από τα πιο ανελεύθερα καθεστώτα στον κόσμο (για παράδειγμα,  απαγορεύεται στις γυναίκες να οδηγούν ή να κατέχουν κινητό τηλέφωνο).
Ο Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι είναι ο αρχηγός του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε (ISIS) και οδηγεί την επέλαση των τζιχαντιστών στο Ιράκ και τη Συρία.  Ο 43χρονος Αλ-Μπαγκντάντι θέλει να δημιουργήσει το δικό του χαλιφάτο  στο Ιράκ και τη Συρία, και να αναλάβει την ηγεσία  της Αλ Κάιντα. Είναι επικηρυγμένος για δέκα εκατομμύρια δολάρια από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το εντυπωσιακό είναι, όπως βεβαιώνουν πολλές πηγές,  ότι η πλειονότητα των ενόπλων ισλαμιστών της οργάνωσης ISIS που μετείχαν  στην επίθεση στην  Μοσούλη «εξόρμησαν» μέσω Συρίας,  βαριά οπλισμένοι με αμερικανικά όπλα. Είναι τα όπλα, τα οποία η Δύση και οι Ηνωμένες Πολιτείες έδωσαν γενναιόδωρα στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες στη Συρία, προκειμένου να   ανατρέψουν τον Πρόεδρο Ασαντ!
Οι μαχητές αυτής της οργάνωσης,  «Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και τη Συρία»,  μετέχουν και στον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, ενισχύοντας την ένοπλη αντιπολίτευση, μαζί και άλλα παρακλάδια της ΑΛ-ΚΑΙΝΤΑ. Στη Συρία μαίνεται ένας σκληρός  πόλεμος που ξεκίνησε ως συνέχεια της λεγόμενης «Αραβικής Άνοιξης», με την ενεργό ανάμειξη ορισμένων δυτικών χωρών (ΗΠΑ, Βρετανία), αλλά και της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας.  Μάλιστα η Τουρκία είχε πρωταγωνιστικό ρόλο σ’ αυτόν τον καταστροφικό πόλεμο στη Συρία, αφού από τουρκικά εδάφη περνούσαν τα δυτικά  όπλα, που προοριζόταν  για την ένοπλη συριακή αντιπολίτευση. Ωστόσο, μέχρι σήμερα, το καθεστώς Άσαντ , όχι μόνο αντέχει, αλλά σημειώνει και στρατιωτικές νίκες σε βάρος της πολυφυλετικής και υποκριτικά δυτικόφιλης αντιπολίτευσης.
 
Μία σημαντική παράμετρος της επέλασης του κινήματος των ISIS , είναι ότι, περίπου  μισό εκατομμύριο κάτοικοι της Μοσούλης στο Βόρειο Ιράκ, αναγκάζονται να αφήσουν τα σπίτια τους και να κινηθούν προς τα σύνορα με την Τουρκία. Πιθανόν να φτάσουν και μέχρι της τουρκικές ακτές του Αιγαίου και  να προσπαθήσουν να περάσουν στην Ελλάδα, αν και θα «προικοδοτηθούν» να παραμείνουν στο υπό ίδρυση Κουρδιστάν.

Αμερικανό-βρετανική  επέμβαση και συμμαχία με το Ιράν!

Η Κυβέρνηση της Βαγδάτης του πρωθυπουργού ΑΛ ΜΑΛΙΚΙ, στηρίζεται από το ΙΡΑΝ. Μάλιστα, μετά τη διάλυση του στρατού του Ιράκ, ένοπλες ομάδες από σκληροπυρηνικούς σιιτες φρουρούς της ΙΡΑΝΙΚΗΣ επανάστασης, μάχονται εναντίον των τζιχαντιστών του ISIS και προσπαθούν να μην πέσει η Βαγδάτη στο χεριά τους. Και φυσικά,  την Ιρακινή Κυβερνηση στηρίζουν και  ΗΠΑ και η Βρετανία. Είναι εντυπωσιακή η εξέλιξη , ότι δηλαδή, για διαφορετικούς φυσικά λόγους, ΙΡΑΝ και ΗΠΑ, στηρίζουν την Κυβέρνηση του ΙΡΑΚ, εναντίον των τζιχαντιστών που χρηματοδοτούνται από τη Σαουδική Αραβία και διαθέτουν αμερικανικά όπλα!
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Τζον  Κέρι, δήλωσε  ότι το Ιράκ είναι αντιμέτωπο με έναν «βίαιο εχθρό»,  που αποτελεί απειλή για τα αμερικανικά συμφέρονται.  
 Στην Αραβική θάλασσα κατευθύνεται αμερικάνικο  αεροπλανοφόρο, το οποίο συνοδεύουν  τρία πυρηνοκίνητα υποβρύχια εξοπλισμένα  με πυραύλους ΚΡΟΥΖ και ΤΟΜΑΧΟΚ.
 O Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα , δήλωσε ότι , οι στρατιωτικοί του σύμβουλοι εξετάζουν  τρόπους, για να σταματήσει αυτή η  πρωτοφανής προέλαση των τζιχαντιστων προς τη Βαγδάτη.  Δεν αποκλείει την χρήση αεροσκαφών ,  σε αποστολές βομβαρδισμού των  θέσεων των ισλαμιστών εξτρεμιστών,  με μαχητικά ή UAVs αεροσκάφη, που μεταφέρονται  από το αεροπλανοφόρο USS George Bush.

Βέβαια πολλοί αναλυτές εκτιμούν ότι η σημερινή χαοτική κατάσταση σε Συρία και Ιράκ, οφείλεται  στην επιλογή της αμερικάνικής Κυβέρνησης του Τζωρτζ Μπους και της Βρετανικής του Τονυ Μπλαίρ, να βομβαρδίσουν και να καταλάβουν το ΙΡΑΚ το 2003, πείθοντας και τη διεθνή κοινότητα, ότι ο Σανταμ Χουσειν διαθέτει ΟΠΛΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ. Ωστόσο, τα όπλα αυτά δεν βρέθηκαν ΠΟΤΕ.  Και κανείς από τους επιτιθέμενους, αμερικανός ή βρετανός κυβερνητικός αξιωματούχος,  δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να εξηγήσει, γιατί έγινε αυτή η στρατιωτική επέμβαση στο ΙΡΑΚ, που σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, περίπου 500 χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε αυτόν τον 10ετη πόλεμο.
«Αυτό που συμβαίνει στο Ιράκ δείχνει την πλήρη αποτυχία της περιπέτειας που ξεκίνησαν πρώτα από όλους οι ΗΠΑ και η Βρετανία και της οποίας έχασαν οριστικά τον έλεγχο» δήλωσε ο  Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σεργκει  Λαβρόφ.


               


Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Συνέντευξη του Χρήστου Καπούτση ΓΙΑ ΟΛΑ στο OnAlert.gr

video
Η συνέχεια στο http://www.ustream.tv/recorded/48689468 

ΑΠΟ ΤΙΠΟΤΑ 3

Ο Ανδρέας Λοβέρδος ,οι Σαϊεντολόγοι και η κυβέρνηση Σημίτη....



Από :www.newsbomb.gr  
Ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του με τον «ανθρωποκτόνο» -όπως έχει χαρακτηριστεί από τις ιατρικές ενώσεις της χώρας- νόμο συνταγογράφησης δραστικής ουσίας και έβαλε την υπογραφή του, για να επιδοτηθεί με εκατομμύρια ευρώ μια ΜΚΟ-καταγγελόμενη ως βιτρίνα είναι ο Ανδρέας Λοβέρδος. Όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα από τον ΟΗΕ για την περίπτωση της ΜΚΟ, οι ισχυρισμοί του κ. Λοβέρδου έπεσαν στο κενό, αφήνοντάς τον έκθετο για πιθανή εξυπηρέτηση συμφερόντων «ημετέρων».  
Σήμερα το newsbomb.gr αποκαλύπτει μια αλληλουχία ελέγξιμων συμπτώσεων, η οποία φέρεται να οδηγεί τον Ανδρέα Λοβέρδο στα μέσα της δεκαετίας του 1990 από τις δικαστικές αίθουσες, στα υπουργικά αξιώματα της κυβέρνησης Σημίτη και να διασταυρώνει την πολιτική του πορεία με κρίσιμα πόστα και αποφάσεις, τον αντίκτυπο των οποίων θα πληρώνει επί μακρόν ο ελληνικός λαός.
Αφετηρία φέρεται να είναι η δικαστική υπόθεση για το κλείσιμο του Κέντρου Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας Ελλάδας, γνωστού ως ΚΕΦΕ. Το πόρισμα-κόλαφος του εισαγγελέα για τους πραγματικούς σκοπούς της οργάνωσης περιλάμβανε στοιχεία για φακέλωμα εκπροσώπων της πολιτικής και δικαστικής εξουσίας από το ΚΕΦΕ, καθώς και για διασυνδέσεις και πληροφόρηση ξένων κέντρων.
Το ΚΕΦΕ είχε τότε την επικαιρότητα μετά από καταγγελίες πολλών γονέων σχετικά με προβλήματα που αντιμετώπισαν τα παιδιά τους, με την ένταξή τους στην οργάνωση αυτή. Εμφανιζόταν ως ένα μη κερδοσκοπικό σωματείο όπου πραγματοποιούνταν φιλοσοφικές συζητήσεις και αναζητήσεις. Στο φως της δημοσιότητας, όμως, ήρθαν πολλές καταγγελίες και στοιχεία που παρέπεμπαν σε θρησκευτικό - οικονομική οργάνωση με διασυνδέσεις και πλοκάμια σε μυστικές υπηρεσίες, που λογοδοτούσε σε παρεμφερείς οργανώσεις της Δανίας και των ΗΠΑ, ενώ απώτερος στόχος της είναι ο οικονομικός και ψυχοπνευματικός έλεγχος των μελών της.
                            Όταν ο Λοβέρδος υπεράσπιζε τη Scientology
Ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει μία σχετικά κρυφή σχέση με την ακραία και καταδικασμένη παραθρησκευτική οργάνωση που είναι γνωστή ως Scientology (σχετιζόμενη με το ΚΕΦΕ), όπως αναφέρουν παλαιότερα δημοσιεύματα. Αυτή όμως η σχέση (μαζί με τον Πέτρο Ευθυμίου) φέρεται να τους προώθησε στα ανώτερα υπουργικά επίπεδα της κυβέρνησης Σημίτη. Ακριβώς την επίμαχη περίοδο που ο έτερος «σαϊεντολογικός Καππαδόκης» Μιχάλης Σταθόπουλος (χαρακτηριζόμενος  και ως «Ταυτοτητάκιας») επέβαλε στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ τη γνωστή διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, πλήρως ευθυγραμμιζόμενος κατά πολλούς με τις σαϊεντολογικές ντιρεκτίβες από ΗΠΑ και Δανία. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, μαζί με τους Ευθυμίου και Σταθόπουλο φέρονται να ήταν η Τρόικα της Scientology για τις ταυτότητες.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το unchain.gr, στις 10 και 11 Μαΐου 1999 ο Γεώργιος Μαύρος, μαζί με τον κ. Ανδρέα Λοβέρδο (πρώην υφυπουργό Εξωτερικών) υπερασπίστηκαν μέλη της Scientology, τα οποία κατηγορούνταν για τα γνωστά φακελώματα πολιτικών, δημοσιογράφων, κληρικών, δικαστικών, κλπ. Συνοπτικά, οι κατηγορίες ήταν ότι έκαναν συστηματική παρακολούθηση και συλλογή πληροφοριών που αφορούσαν την ιδιωτική, κοινωνική, επαγγελματική, υπηρεσιακή ζωή, φιλοσοφικές, θρησκευτικές και πολιτικές πεποιθήσεις, οικονομικές και κοινωνικές δραστηριότητες σημαντικών προσώπων της δημόσιας ζωής της πολιτικής, εκκλησιαστικής και δικαστικής αρχής, της δημοσιογραφίας και στη συνέχεια ότι ταξινομούσαν και καταχωρούσαν  αυτές τις πληροφορίες σε έγγραφα και ατομικούς φακέλους, στοιχεία τα οποία έστελναν σε ξένα κέντρα πληροφοριών.
Ο μετέπειτα υπουργός Παιδείας κ. Πέτρος Ευθυμίου, εξ αγχιστείας συγγενής κορυφαίων μελών της Scientology κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης δηλώνοντας ότι αν καταδικαστούν θα είναι ιδεολογική η καταδίκη τους. Κατά τη διάρκεια της δίκης αποκαλύφθηκαν πολλά σχετικά με τις μεθοδεύσεις για ταυτότητες, χωρισμό Εκκλησίας-Κράτους, συκοφάντηση της Ελλάδας για παραβιάσεις θρησκευτικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εμπλοκή δημοσιογράφων, κλπ.  
Το «σκάνδαλο» της υπόθεσης για πολλούς είναι ότι δεν κλήθηκαν να καταθέσουν ούτε ενημερώθηκαν σημαντικά πρόσωπα που φέρονταν να φακελώθηκαν από την οργάνωση όπως οι Μιλτιάδης Έβερτ, Αντώνης Σαμαράς, δεκάδες κληρικοί, δημοσιογράφοι, δικαστικοί και άλλοι. Το Συμβούλιο  Εφετών όμως είχε ρητά αποφασίσει να κληθούν όλοι όσοι φακελώθηκαν. Πώς και από ποιους παραβιάστηκε το βούλευμα των Εφετών; 
O πρώην Υφυπουργός Εξωτερικών κ. Ανδρέας Λοβέρδος ήταν συνήγορος υπεράσπισης της Scientology στη δίκη  και χαρακτήρισε τη δίκη ως «σύγκρουση της Ορθόδοξης Εκκλησίας με την Εκκλησία της Σαϊεντολογίας». Υπογράμμισε επίσης ότι η συμμετοχή και υποστήριξη των Συνεδρίων που οργάνωσε ο σύμμαχος της Σαϊεντόλοντζι και αυτοχαρακτηριζόμενος «δερβίσης του τάγματος των Μεβλεβί και Μπεχτασί» κ. Τάκης Αλεξίου (Πρόεδρος της ΠΑΝΙΦΕ - Πανελλήνια Ιστορική και Φιλοσοφική Εταιρία) δείχνει ότι σε αυτά συντελέστηκε θετικό έργο. Ο εισαγγελέας Ιωάννης Αγγελής που έκανε τις εφόδους στα γραφεία του «Σαϊεντολογικού» ΚΕΦΕ, έγραψε στην Αναφορά του ότι το ΚΕΦΕ χρηματοδότησε τέτοια Συνέδρια.
Σε αυτά τα Συνέδρια εκτελέστηκε ψυχολογική ζύμωση των συμμετεχόντων από πολλούς πολιτικούς, κοινωνικούς και επαγγελματικούς χώρους, σε συγκεκριμένα θέματα (θρησκευτική ελευθερία, «πολυπολιτισμικότητα», κλπ) που σήμερα αποτελούν την κύρια δέσμη αξόνων της «εκσυγχρονιστικής» επίθεσης εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Ο τ. Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Σταθόπουλος έπαιξε συντονιστικό ρόλο τουλάχιστον σε ένα από αυτά τα Συνέδρια. Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι ότι σε έγγραφο –χαρακτηριστικό της δραστηριότητας φακελώματος της οργάνωσης- του 1993,   οι τότε Ευρωβουλευτές  Εφραιμίδης, Αλαβάνος και Παπαγιαννάκης περιγράφονται ως «αντιορθόδοξοι», για τους οποίους η οργάνωση θεωρούσε ότι μπορεί να προσεγγίσει. Ο Πέτρος Κουναλάκης, επίσης, περιλαμβάνεται σε αντίστοιχη λίστα.
                            Λίστα ελέγχου πρόσληψης δικηγόρων
Θα ήταν εκτός πραγματικότητας να θεωρήσουμε αυτά τα γεγονότα ως επαγγελματική σύμπτωση ή και ως φυσικό γεγονός, όπως τονίζεται σε δημοσιεύματα. Η επιλογή των δικηγόρων της Scientology δεν έχει τίποτα το τυχαίο. Οι δικηγόροι περνούν από σαράντα κύματα... ή ακριβέστερα από λίστα ελέγχου (Lawyer Hiring Checklist) σαράντα σημείων!
Στις 13 Φεβρουαρίου 1994 και στις 10.19 μ.μ. ο Διευθυντής Ειδικών Υποθέσεων του ΚΕΦΕ Ηλίας Γρατσίας έλαβε από τον αξιωματούχο Marlis του Ευρωπαϊκού Γραφείου Ειδικών Υποθέσεων, ένα έγγραφο (με κωδικό αποστολής 1402005 OSAEU), στο όποιο υπήρχαν αναλυτικές οδηγίες για την πρόσληψη δικηγόρων. Ο ξένος αξιωματούχος (ονομαζόταν Marlis και ήταν από το ευρωπαϊκό Τμήμα Επιχειρήσεων (ΟPS) της Σαϊεντόλοτζι στη Δανία: Α/ΟΡS ΑΙDΕ ΟSΑ ΕU) επεσήμανε ότι «Είναι στάνταρ ενέργεια να γίνεται μία λίστα έλεγχου πρόσληψης».
Μερικά από τα αξιοπρόσεκτα σημεία του εγγράφου είναι τα έξης:
Εξετάζεται αν ο δικηγόρος θα είναι ικανός «να αναπαράγει και υιοθετήσει τις επιθετικές στρατηγικές μας». «Αν είναι χαμηλά στην κλίμακα των τόνων θα έχουμε διακοπές και κακή αναπαραγωγή στις γραμμές μας».
Εξετάζεται επίσης αν ο δικηγόρος «έχει χειριστεί κυβερνητικές υποθέσεις», αν έχει «επαφές με κυβερνητικές Υπηρεσίες» και αν «συνδέεται με κάποιον γνωστό ανταγωνιστή της Σαϊεντολογίας».
Αξιοσημείωτο είναι ότι εξετάζεται αν έχει «οποιεσδήποτε επαφές με τον Τύπο» και «αν συμφωνεί με τη σημασία του να φέρουμε τον Τύπο με το μέρος μας».
Ιδιαίτερο προβληματισμό προκαλεί το σημείο που φέρεται να εξετάζεται αν ο δικηγόρος «Γνωρίζει τον δικαστή ή για τον δικαστή».
Ο κ. Λοβέρδος, αφού υπερασπίστηκε τους Σαϊεντολόγους και επιτέθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, τοποθετήθηκε στη θέση του Υφυπουργού Εξωτερικών μετά από την παραίτηση/απομάκρυνση του προκατόχου του (Γιάννη Ζαφειρόπουλου) στη γνωστή υπόθεση, όπου ο προκάτοχος του φέρεται να μην συμβιβαζόταν με τις επιθυμίες του Υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου σχετικά με τη διάθεση κονδυλίων σε διάφορες αμαρτωλές «Μη κυβερνητικές οργανώσεις» και για την πολιτική που ασκούσε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στα Βαλκάνια. Στην επιστολή που έστειλε στον Σημίτη, έγραφε «Λόγω της απόλυτης διαφωνίας μου με τον κ. Γιώργο Παπανδρέου ως προς τον τρόπο οργάνωσης και άσκησης της πολιτικής μας, στον άκρως ευαίσθητο και κρίσιμο τομέα των διεθνών οικονομικών σχέσεων της χώρας μας και τις διαδικασίες υλοποίησης του ελληνικού σχεδίου για την οικονομική ανασυγκρότηση των Βαλκανίων, σας υποβάλλω την παραίτησή μου από τη θέση του υφυπουργού Εξωτερικών».
Για την ιστορία να πούμε ότι ο Λοβέρδος τότε πάτησε πολλές … νάρκες. Ήταν επί Λοβέρδου που ανδρώθηκαν και παγίωσαν την εξουσία τους αμαρτωλές ΜΚΟ, μία από τις οποίες δημόσια καλύφθηκε από τον Λοβέρδο και δεν είναι άλλη από την «International Mine Initiative» (IMI), στα ελληνικά «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης» η οποία υποτίθεται ότι απομάκρυνε νάρκες από Βαλκάνια, Μέση Ανατολή και αλλού, αλλά με πολύ μεγάλο κόστος και στην ουσία χωρίς να κάνει ποτέ το έργο που ανέλαβε. Μήπως ο Άλεξ Ρόντος ήταν πάνω και από τον Λοβέρδο; Αυτά είναι στοιχεία που προβληματίζουν, όταν παρουσιάζεται, τώρα, ως αρχηγός «ανεξάρτητου» κόμματος ή αποκόμματος.