Σάββατο, 31 Αυγούστου 2013

Οι δραματικές εξελίξεις στη Συρία. Γιατί οι Αμερικάνοι θα χτυπήσουν με πυραύλους Συριακούς στόχους;


Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Υψηλού ρίσκου οι επιλογές στη Συρία


του Χρήστου Καπούτση
Η  ελληνική συμμετοχή στην περίπτωση συμμαχικών στρατιωτικών επιχειρήσεων στη Συρία, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη,  λόγω των  συμμαχικών υποχρεώσεων  της χώρας μας, αλλά και για πολιτικο-διπλωματικούς λόγους , που σχετίζονται με την αναβάθμιση των ελληνοαμερικανικών σχέσεων. Άλλωστε,  η πρόσφατη συμμετοχή των ελληνικών στρατιωτικών   μέσων  στις συμμαχικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στη  Λιβύη και παλαιότερα στο Λίβανο, αλλά και στο ΙΡΑΚ και το Αφγανιστάν, ενισχύουν την άποψη της ελληνικής συμμετοχής στις επιχειρήσεις στη Συρία.   Η αεροναυτική βάση της Σούδας, αλλά και οι αεροπορικές βάσεις της ελληνικής επικράτειας θα τεθούν στη διάθεση των συμμάχων, δηλαδή των ΗΠΑ και των προθύμων για στρατιωτική συνεργασία στις επιχειρήσεις εναντίον της Συρίας (Γαλλία, Βρετανία, Καναδάς, Τουρκία, Κατάρ και Σαουδική Αραβία).  Το γεγονός ότι τα συναρμόδια Υπουργεία Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, δεν επιβεβαιώνουν και επισήμως την ελληνική συμμετοχή, είναι απόλυτα κατανοητό…
Θα γίνει τελικά στρατιωτική επέμβαση στη Συρία;
Ο εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Τζέι Κάρνεϊ δήλωσε ότι είναι αναμφισβήτητο ότι χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα στην Συρία και σημείωσε ότι υπάρχουν πολύ λίγες αμφιβολίες,  για το ότι η συριακή κυβέρνηση είναι αυτή που τα χρησιμοποίησε. Ανακοίνωσε επίσης,  ότι ο αμερικανός Πρόεδρος Μπ. Ομπάμα θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ρωσία ςΒλ. Πούτιν στην Αγία Πετρούπολη, την ερχόμενη εβδομάδα.
Η ύπαρξη αμφιβολιών για το ποιος χρησιμοποίησε τελικά  χημικά όπλα εναντίον αμάχων, ίσως να αναβάλει (προσωρινά;)  τη στρατιωτική δράση των αμερικανών στη Συρία.  Οι Ρώσοι Κυβερνητικοί αξιωματούχοι, δεν έχουν πειστεί,  ότι η χρήση χημικών δεν είναι προβοκάτσια  των αντικαθεστωτικών!
Πάντως ο Αμερικανικός στρατός προετοιμάζεται πυρετωδώς για στρατιωτική δράση στη Συρία. « Ο αμερικανικός στρατός είναι έτοιμος να δράσει αμέσως αν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα δώσει εντολή για την ανάληψη δράσης κατά της Συρίας λόγω της επίθεσης με χημικά όπλα», δήλωσε ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Τσακ Χέιγκελ σε συνέντευξή του στο BBC.  Στην ερώτηση αν ο αμερικανικός στρατός είναι έτοιμος να απαντήσει, ο Χέιγκελ απάντησε: "Είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε».
Ειδική αναφορά στα γεγονότα στη Συρία από το πρακτορείο «Μπλούμπεργκ»,  με  την πληροφορία – εκτίμηση  ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα αντιμετωπίζει το «μεγαλύτερο δίλλημα» της διακυβέρνησής του στο τομέα της εξωτερικής πολιτικής. Όπως τονίζεται, εάν δεν αναλάβει δράση μετά την παραβίαση της «κόκκινης γραμμής» που είχε θέσει σχετικά με την χρήση χημικών όπλων, οι ΗΠΑ θα εμφανίζονταν «αδύναμες και αδιάφορες» ενώπιον μιας ανθρωπιστικής καταστροφής, ενώ ο πρόεδρος της Συρίας θα συνέχιζε τη διάπραξη βιαιοτήτων.
Από την άλλη πλευρά, σύμφωνα με το δημοσίευμα, η ανάληψη της όποιας στρατιωτικής δράσης θα μπορούσε να εμπλέξει τις ΗΠΑ «σε έναν ακόμη μη δημοφιλή πόλεμο στη Μέση Ανατολή», ενώ θα ενίσχυε ενδεχομένως τους εξτρεμιστές μουσουλμάνους που διατηρούν δεσμούς με την Αλ Κάιντα. Θα μπορούσε επίσης να προκαλέσει τρομοκρατικές επιθέσεις αντεκδίκησης από την Χεζμπολάχ και το Ιράν, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις στον ήδη ασταθή μουσουλμανικό κόσμο.
Η  προοπτική οι ΗΠΑ, που υποτίθεται ότι ηγούνται της Παγκόσμιας προσπάθειας για την εξουδετέρωση της  Διεθνούς τρομοκρατίας, να συνεργαστούν τελικά με τις παραφυάδες της ΑΛ-ΚΑΙΝΤΑ, προκειμένου  να ανατραπεί  το καθεστώς ΆΣΑΝΤ, δεν μπορεί να θεωρηθεί φυσιολογική εξέλιξη….
Είναι σαφές ότι η Δυτική Συμμαχία, κυρίως οι ΗΠΑ, αλλά και  οι λοιπές Δυτικές Δυνάμεις (Μ. Βρετανία-Γαλλία-  Ιταλία- Καναδάς), θεωρούν  τη  Συρία,  ως τον γεωγραφικό συνδετικό κρίκο των Σιιτών , που απλώνεται από  το Ιράν,  τον Περσικό κόλπο μέχρι τη Μεσόγειο θάλασσα. Αναλυτικότερα,  Ιράν, νότιο σιιτικό Ιράκ, Συρία, σιιτική  Χεζμπολάχ στο Λίβανο αποτελούν  κομμάτια αυτού  του σιιτικού κρίκου. Αν λοιπόν αυτός ο κρίκος σπάσει στη Συρία,  τότε η Χεζμπολάχ απομονώνεται και θα αποτελέσει εύκολη λεία για το Ισραήλ.   Αυτός είναι και ο λόγος της αμέριστης στρατιωτικής βοήθειας που παρέχει η Χεζμπολάχ στον Άσαντ. Αν ανατραπεί το Μπααθικό καθεστώς του ΑΣΑΝΤ και η Συρία περάσει στους Σουνίτες και άλλους τζιχαντιστές ,  τότε η σιιτική οργάνωση ΧΕΖΜΠΟΛΑΧ του Λιβάνου, θα αποδυναμωθεί σημαντικά,  στρατιωτικά και πολιτικά και οι Παλαιστίνιοι θα χάσουν έναν υπερ-πολύτιμο σύμμαχο.  Έτσι, το Ισραήλ, θα μπορέσει να επιβάλει πιο εύκολα την επιλογή του,  για τη λύση του Παλαιστινιακού.
Η Τουρκία θα συμμετάσχει σε οιονδήποτε διεθνή συνασπισμό κατά της Συρίας ακόμα κι αν δεν καταστεί δυνατή η επίτευξη στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μιας ευρύτερης συναίνεσης για την ανάληψη δράσης, δήλωσε  ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. "Προτεραιότητά μας ήταν πάντα η κοινή δράση με τη διεθνή κοινότητα, βάσει αποφάσεων του ΟΗΕ. Εάν δεν υπάρξει μια τέτοια απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας, άλλες εναλλακτικές... θα τεθούν στην ατζέντα", τόνισε ο Νταβούτογλου σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Μιλιέτ.  Το ερώτημα είναι, ποια θα είναι η στάση των Κούρδων. Διότι, αν έχουμε  ευρύτερες ανακατατάξεις  και τη δημιουργία ανεξάρτητου Κράτους των Κούρδων , το Κουρδιστάν, τότε, η επιλογή της Τουρκίας να εμπλακεί στρατιωτικά στη Συρία, ίσως αποδειχτεί «μπούμερανκ»  για την ισλαμική Κυβέρνηση του Τ.Ερντογάν.   
Ωστόσο, η παρουσία της Ρωσίας, του ΙΡΑΝ  και της Κίνας στο πλευρό του ΑΣΑΝΤ, καθιστά την στρατιωτική επιχείρηση των αμερικανών και των συμμάχων τους στη Συρία, εξαιρετικά δύσκολη, διότι δεν μπορεί να αποκλειστεί το ενδεχόμενο στρατιωτικής κλιμάκωσης με τη συμμετοχή υπερδυνάμεων. Το γεωπολιτικό σύστημα του υδάτινου άξονα Μαύρη Θάλασσα – Στενά – Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος,  είναι σε περιδίνηση και εγκυμονεί κινδύνους γενικότερης υπερ-συστημικής ανάφλεξης. 
Συμπερασματικά,  η στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, είναι ίσως η χειρότερη επιλογή, λόγω των κινδύνων που περιέχει, εφόσον δεν μπορεί να αποκλειστεί και η  εμπλοκή  πυρηνικών  υπερδυνάμεων.   Αλήθεια,  γνωρίζουμε ποιοι είναι οι μουσουλμάνοι αντικαθεστωτικοί,  που θα πάρουν την εξουσία στη Συρία από τον ΑΣΑΝΤ , με την στρατιωτική  βοήθεια της Δύσης;
Νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον η άποψη ,  που διατυπώνει ο – εκ των κορυφαίων – στρατηγικών αναλυτών, Έντουαρντ Λούτβακ   : «Εάν λοιπόν νικήσει ο Άσαντ, το Ιράν και η Χεζμπολάχ θα προβάλλουν της ισχύ τους στην Ανατολική Μεσόγειο και όλη τη Μέση Ανατολή, ενώ θα απειλούν και φιλικά προς τις ΗΠΑ κράτη, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή αλλά και στην Ευρώπη (μιλάει για τους εξτρεμιστές ισλαμιστές που μάχονται τον Άσαντ με τους αντικαθεστωτικούς, με διαφορετική βέβαια ατζέντα). Εάν νικήσουν οι αντικαθεστωτικοί, πιθανότατα θα δημιουργηθεί εξουσία η οποία θα είναι εχθρική προς τους Αμερικανούς. Οπότε, η μόνη λύση είναι να εξοπλίζουν οι ΗΠΑ τους αντικαθεστωτικούς όταν ο Άσαντ προελαύνει και να σταματά την τροφοδοσία όταν πάνε να νικήσουν!»
Κατά συνέπεια, η σύσταση του Λούτβακ στις ΗΠΑ είναι να αντισταθούν στον πειρασμό της πιο ενεργής παρέμβασης στον συριακό εμφύλιο και να επιδιώξουν το παρατεταμένο αδιέξοδο.  Γράφοντας στους «New York Times», ο Λούτβακ λέει κάτι πολύ απλό, προειδοποιώντας την αμερικανική κυβέρνηση: « Όποιος και να νικήσει στον βρόμικο εμφύλιο της Συρίας, οι ΗΠΑ θα βγουν ζημιωμένες. Και προτείνει ως μοναδική βιώσιμη – για το αμερικανικό συμφέρον – λύση, την «ισοπαλία», παραδεχόμενος ότι πρόκειται για μια κυνική προσέγγιση!»



Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013

Σημάδια αφύπνισης από το βαθύ λήθαργο έδωσε η Ελληνική Διπλωματία


Σημάδια αφύπνισης από το βαθύ λήθαργο έδωσε η Ελληνική Διπλωματία

Η Ελληνική Διπλωματία, πολιτική και στρατιωτική, μέχρι τώρα , είναι απλά παθητικός θεατής των δραματικών εξελίξεων στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου.  Παρότι τα τεκταινόμενα σε ΣΥΡΙΑ και ΑΙΓΥΠΤΟ διαμορφώνουν νέα γεωπολιτικά δεδομένα για την ευρύτερη περιοχή, εντούτοις η Ελλάδα, δια των συναρμοδίων Υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, «λάμπει» δια της απουσίας της!! Μια πολιτικό-διπλωματική απουσία , που  οφείλεται , είτε στην  ανικανότητα των πολιτικών ηγεσιών, είτε στην απαξίωση της Ελλάδας, ως διεθνούς διαμεσολαβητικού παράγοντα με  αυξημένο διεθνές κύρος. Τις τελευταίες ώρες, υπάρχουν ενδείξεις για δυναμική (στρατιωτική) παρέμβαση της ΔΥΣΗΣ (ΗΠΑ-ΓΑΛΛΙΑ - ΒΡΕΤΑΝΙΑ) στη ΣΥΡΙΑ. Και ακόμη για υψηλού επιπέδου διπλωματική παρέμβαση στην ΑΙΓΥΠΤΟ, μέσω των δυτικών μυστικών υπηρεσιών. Η ΡΩΣΙΑ και το ΙΡΑΝ σχεδιάζουν να αποτρέψουν, τα σχέδια των αμερικανών. Το γεωπολιτικό σύστημα του υδάτινου άξονα Μαύρη Θάλασσα – Στενά – Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος,  είναι σε περιδίνηση και εγγυμονεί κινδύνους γενικότερης υπερ-συστημικής ανάφλεξης. 
Τις τελευταίες ώρες έχουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δύο ανακοινώσεις, μάλλον υπαρξιακού χαρακτήρα,  από το Υπουργείο Εξωτερικών, που αποτελούν και τα πρώτα  μικρά σημάδια αφύπνισης από το βαθύ και παρατεταμένο λήθαργο, της  Ελληνικής Διπλωματίας.
  • ·         Η επιδείνωση της κατάστασης στη Συρία εξετάστηκε σε ευρεία υπηρεσιακή σύσκεψη υπό τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Εξωτερικών Ευ. Βενιζέλο, σήμερα στο Υπουργείο Εξωτερικών.  Το Υπουργείο Εξωτερικών θεωρεί απολύτως απαράδεκτη και προκλητική κάθε ενέργεια παρεμπόδισης του έργου των εμπειρογνωμόνων του ΟΗΕ, οι οποίοι διερευνούν τις πραγματικές συνθήκες διάπραξης του ειδεχθούς εγκλήματος της χρήσης χημικών όπλων.
  • ·         Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ΥΠΕΞ Ευάγγελος Βενιζέλος θα πραγματοποιήσει, την Πέμπτη, 5 Σεπτεμβρίου 2013, επίσκεψη στο Κάιρο, κατόπιν προσκλήσεως του Υπουργού Εξωτερικών της Αιγύπτου, κ. Nabil Fahmy.  


Κυριακή, 25 Αυγούστου 2013

ενδιαφέρουσα ανάλυση για τη ΣΥΡΙΑ από τη LE FIGARO

NFO LE FIGARO - Selon nos informations, des opposants au régime, encadrés par des commandos jordaniens, israéliens et américains, progressent vers Damas depuis mi-août. Cette offensive pourrait expliquer le possible recours du président syrien à des armes chimiques.

4/5
S'il est encore trop tôt pour pouvoir écarter catégoriquement la thèse défendue par Damas et Moscou, qui rejettent la responsabilité du massacre sur l'opposition syrienne, il est d'ores et déjà possible d'apporter des réponses à une troublante question. Quel intérêt aurait eu Bachar el-Assad à lancer une attaque non conventionnelle au moment précis où il venait d'autoriser des inspecteurs de l'ONU - après les avoir bloqués pendant plusieurs mois - à enquêter sur l'utilisation d'armes chimiques?
Une logique opérationnelle d'abord. Selon les informations recueillies par Le Figaro, les premiers contingents syriens formés à la guérilla par les Américains en Jordanie seraient entrés en action depuis la mi-août dans le sud de la Syrie, dans la région de Deraa. Un premier groupe de 300 hommes, sans doute épaulés par des commandos israéliens et jordaniens, ainsi que par des hommes de la CIA, aurait franchi la frontière le 17 août. Un second les aurait rejoints le 19. Selon des sources militaires, les Américains, qui ne veulent ni mettre de soldats sur le sol syrien, ni armer des rebelles en partie contrôlés par les islamistes radicaux, forment discrètement depuis plusieurs mois, dans un camp d'entraînement installé à la frontière jordano-syrienne, des combattants de l'ASL, l'Armée syrienne libre, triés sur le volet.

Sentiment d'impunité

À la faveur de l'été, leurs protégés auraient commencé à bousculer des bataillons syriens dans le sud du pays, en approchant de la capitale. «Leur poussée se ferait désormais sentir jusque dans la Ghouta, où les formations de l'ASL étaient déjà à l'œuvre, mais sans réellement pouvoir faire la différence aux abords de la forteresse damascène», explique David Rigoulet-Roze, chercheur à l'Institut français d'analyse stratégique (Ifas).
Selon ce spécialiste de la région, l'idée envisagée par Washington serait la création éventuelle d'une zone tampon à partir du sud de la Syrie, voire d'une zone d'exclusion aérienne, qui permettrait d'entraîner les opposants en toute sécurité, jusqu'à ce que le rapport de forces change. C'est la raison pour laquelle les États-Unis ont déployé des batteries Patriot et des F16, fin juin, en Jordanie.
La pression militaire récemment exercée contre al-Ghouta menace la capitale Damas, le cœur du pouvoir syrien. En juillet dernier, le porte-parole du président el-Assad avait publiquement affirmé que le régime n'utiliserait pas d'armes chimiques en Syrie «sauf en cas d'agression extérieure». L'intrusion d'agents étrangers dans le sud du pays, par exemple…
L'autre raison, si l'armée a réellement commis un massacre chimique à Damas, est davantage diplomatique. Depuis le mois d'août 2012, date à laquelle Barack Obama a prévenu que l'utilisation d'armes chimiques constituait une «ligne rouge» qui, une fois franchie, pourrait déclencher une intervention militaire, treize attaques chimiques de moindre envergure ont été recensées, sans provoquer de réaction américaine. Certes, les preuves sont difficiles à obtenir, puisque Damas bloque systématiquement le travail des enquêteurs de l'ONU. Le sentiment d'impunité ressenti par le régime syrien est renforcé par la protection russe apportée au Conseil de sécurité de l'ONU. Barack Obama qui, lorsqu'il est arrivé à la Maison-Blanche, avait proposé au Kremlin un «redémarrage» des relations, ne veut pas briser le lien avec Moscou. Le chef d'état-major américain, Martin Dempsey, son principal conseiller militaire, justifie son opposition à une intervention, même limitée, par l'atomisation de l'opposition syrienne et le poids exercé par les groupes extrémistes.
Des civils, affectés par des émanations d'agents toxiques lors de l'attaque d'al-Ghouta, attendent les premiers soins dans un centre médical improvisé à Saqba, dans la banlieue de Damas, mercredi.

Quelles options?

Si le régime syrien est réellement derrière le bombardement chimique de Damas, il aura fait franchir un degré supplémentaire à un conflit qui a déjà fait plus de 100.000 morts. «Il ne s'agit plus d'un test à petite échelle comme avant. Les armes chimiques font désormais partie de la guerre, où elles jouent un rôle de dissuasion. C'est un message aux Américains. C'est aussi un défi lancé à Barack Obama, qui risque de perdre sa légitimité auprès de ses alliés dans le monde», analyse un spécialiste du dossier.
Parallèlement aux opérations clandestines menées depuis le sol jordanien, la communauté internationale, comme chaque fois que la crise franchit un pic, reconsidère les différentes options militaires. Armer les rebelles? «Si on le fait un jour on ne le dira pas», commente une source diplomatique. Des frappes aériennes chirurgicales? Possible, mais la solution comporte des risques de régionalisation du conflit. Des forces spéciales pour sécuriser et neutraliser les sites d'armes chimiques? Israël a frappé son voisin syrien à plusieurs reprises. Mais les services occidentaux ne veulent pas prendre le risque que les stocks d'armes chimiques se retrouvent aux mains des groupes djihadistes. Dernière option, l'inaction. C'est celle sur laquelle semble avoir parié Bachar el-Assad à Damas.

Σάββατο, 24 Αυγούστου 2013

O Βίας ο Πριηνεύς

O Βίας ο Πριηνεύς ήταν ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας αλλά και ποιητής[1], από την Πριήνη της Ιωνίας (6ος αι. π.Χ.), γιος του Τευτάμου[2].
Έγινε γνωστός για την δικαιοσύνη του και την ρητορική του δεινότητα. Σήμερα σώζονται ηθικά αποφθέγματα του, ως και απόσπασμα λυρικού ποιήματός του.
Μερικά από τα σωζόμενα αποφθέγματά του.
·         «Κρατίστην είναι δημοκρατίαν εν ή πάντες ως τύραννον φοβούνται τον νόμον.»
·         «Οι αγαθοί ευαπάτητοι.»  μτφρ: οι καλοί άνθρωποι εξαπατούνται εύκολα.
·         «Νόει το πραττόμενον.» μτφρ: να έχεις συναίσθηση των πράξεών σου
·         Άκουε πολλά, λάλει καίρια.
·         Αλαζονεία εμπόδιον σοφίας.
Ο Βίας ήταν γνωστός στην αρχαιότητα για τη μεγάλη αγάπη που έτρεφε στην γενέτειρα πατρίδα του και παροιμιώδης έμεινε η μεγάλη δικανική του δεινότητα. Ο Βίας πέθανε σε ηλικία 85 χρονών περίπου, καθώς αγόρευε στο δικαστήριο. Όπως διηγείται ο Διογένης ο Λαέρτιος, πέθανε όπως πεθαίνουν όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι.
Χαρακτηριστικά αναφέρεται πως όταν η πατρίδα του Πριήνη κατακτήθηκε από τους Πέρσες, οι δε συμπολίτες του έφευγαν πρόσφυγες από εκεί, συναποκομίζοντας και τα υπάρχοντά τους, κάποιος τον ρώτησε γιατί κείνος δεν παίρνει κάτι μαζί του στη φυγή οπότε, ο Βϊας του απάντησε: «Τα εμά πάντα μετ` εμού φέρω», δηλαδή «Ότι έχω μαζί μου το φέρνω», εννοώντας πως δεν είχε κάτι για να πάρει και αυτός, όπως οι άλλοι.
Στον Βίαντα  του Πριηνέα αποδίδεται και η εξής φράση: «Φίλει μεν ως ο μισήσων, μίσει δε ως φιλήσων.» ΔΗΛΑΔΗ,  Να αγαπάς, σαν να πρόκειται να μισήσεις, και να μισείς σαν να πρόκειται να αγαπήσεις.

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

η αντικατάσταση των χρεοκοπημένων πελατειακών καθεστώτων στη Τυνησία και την Αίγυπτο από ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού», στον οποίον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιζαν τα συντηρητικότερα στρώματα του πολιτικού Ισλάμ,

 ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Τ.ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ


Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα’ σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ’ ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη»––η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα--κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης-- που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ.. Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο «λαϊκά μέτωπα για τον 21ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».
Οι εξεγέρσεις, επομένως, στις χώρες της Αραβικής «Άνοιξης» (Τυνησία, Αίγυπτος, Λιβύη, Συρία), είχαν συνήθως όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά, αλλά με ένα επί πλέον κρίσιμο χαρακτηριστικό: ότι σε μεγάλο βαθμό ήταν προσχεδιασμένες από την Υ/Ε. Όχι με την έννοια βέβαια ότι τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους της Αιγύπτου και της Τυνησίας το έκαναν με ...εντολές των μυστικών υπηρεσιών της Υ/Ε, αλλά με την έννοια ότι η «νεολαία του Facebook» και οι ελεγχόμενες από την ίδια ελίτ ΜΚΟ έπαιξαν τον ρόλο καταλύτη για τις κοινωνικές εκρήξεις που σημειώθηκαν στον επιλεγέντα από την ίδια ελίτ χρόνο. Και αυτό, γιατί οι χώρες αυτές ήταν γνωστά ηφαίστεια έτοιμα να εκραγούν, μετά από δεκαετίες άγριας καταπίεσης σε συνδυασμό με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης..
Ο στόχος της Υ/Ε ήταν διπλός. Πρώτον, η αντικατάσταση των χρεοκοπημένων πελατειακών καθεστώτων στη Τυνησία και την Αίγυπτο από ένα είδος Ισλαμικού «εκδημοκρατισμού», στον οποίον πρωταγωνιστικό ρόλο θα έπαιζαν τα συντηρητικότερα στρώματα του πολιτικού Ισλάμ, με επί κεφαλής την γνωστή αντιδραστική οργάνωση Μουσουλμανική Αδελφότητα, στην άνδρωση της οποίας είχε παίξει αποφασιστικό ρόλο, ήδη από τον Μεσοπόλεμο, η δυτική αποικιοκρατία, με στόχο τα εθνικοαπελευθερωτικά και σοσιαλιστικά κινήματα στον Αραβικό κόσμο. Δεύτερον, η πολιτική και στρατιωτική «περικύκλωση» της Λιβύης και της Συρίας, με στόχο την συντριβή των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που στήριζαν τα μη πελατειακά καθεστώτα στις χώρες αυτές, το Μπααθικό καθεστώς στη Συρία και το Γκανταφικό καθεστώς στη Λιβύη.
Αυτή η αριστοτεχνικά στημένη «επιχείρηση», με την αποφασιστική βοήθεια των ελεγχόμενων διεθνών ΜΜΕ, αλλά και της εκφυλισμένης «Αριστεράς», κατάφερε να αποπροσανατολίσει εντελώς την διεθνή κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα ότι δεν οργανώθηκε η παραμικρή μαζική κινητοποίηση ενάντια στις σφαγές στη Λιβύη και τη Συρία. Και, μέχρι πριν λίγους μήνες είχε σημαντική επιτυχία. Έτσι, μετά από την οργανωμένη ψευδό-εξέγερση στη Λιβύη, ανετράπη το εκεί εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς. Παράλληλα, στη Τυνησία και την Αίγυπτο εγκαταστάθηκαν πελατειακά καθεστώτα της Υ/Ε, με επί κεφαλής την Μουσουλμανική Αδελφότητα, που συνέχιζαν να εφαρμόζουν «κανονικά» τις πολιτικές που επέβαλε η ενσωμάτωσή τους στη Νέα Τάξη. Στη Συρία, όμως, η ανάλογη με τη Λιβύη ψευδό-εξέγερση συγκαλύφθηκε κάτω από ένα ψευδό-εμφύλιο πόλεμο, όπου η ντόπια Μουσουλμανική Αδελφότητα, μαζί με τους εισαγόμενους τζιχάντις της Αλ Κάιντα (που σήμερα ενδιαφέρεται μόνο για την εγκαθίδρυση χαλιφάτων!) και των μισθοφόρων των εγκληματικών καθεστώτων του Κόλπου, διεξάγουν την πιο εκτεταμένη ποτέ τρομοκρατική εκστρατεία, ενάντια στο λαϊκό απελευθερωτικό κίνημα που στηρίζει το Μπααθικό καθεστώς.
Όμως, η γιγάντια αυτή επιχείρηση άρχισε να αποτυγχάνει όταν τα λαϊκά στρώματα στις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου (σε αντίθεση με τα εξαθλιωμένα στρώματα στις επαρχίες όπου βασιλεύει ακόμη η αγραμματοσύνη) κατάλαβαν τον ρόλο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και στράφηκαν εναντίον της, με αποτέλεσμα τις μαζικές διαδηλώσεις του περασμένου μήνα, που σήμαιναν ότι αυτή είχε χάσει και την οριακή πλειοψηφία που είχε κερδίσει στις τελευταίες εκλογές. Μολονότι σε αυτές τις διαδηλώσεις πάλι συμμετείχαν και μεσαία στρώματα που υποστήριζαν τα όργανα της Υ/Ε, όπως τον Ελ Μπαραντέι, τα αυθόρμητα αιτήματα από κάτω δεν ήταν απλώς τα αποπροσανατολιστικά αιτήματα «να φύγει ο δικτάτορας» (Μουμπάρακ, Μόρσι) αλλά έφθαναν μέχρι να ζητούν κάποιο νέο είδος Νασσερισμού για εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Το ερώτημα επομένως που μπαίνει σήμερα είναι: μήπως οι ελεύθεροι σκοπευτές που, σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, πρωταγωνίστησαν στη σφαγή στο Κάιρο με πάνω από 600 νεκρούς, είναι ανάλογοι των ελεύθερων σκοπευτών που ξεκίνησαν τον «εμφύλιο» στη Συρία (δηλαδή μισθοφόροι του Κόλπου, τζιχάντις κ.λπ.) με στόχο ένα νέο εμφύλιο στα πρότυπα του Συριακού, αυτή τη φορά στην Αίγυπτο;
*Δημοσιεύθηκε στην «Ελευθεροτυπία» της Κυριακής 18 Αυγούστου 2013

Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Μεγάλη γεωπολιτική αξία της Ελλάδος , της Κύπρου αλλά και του Ισραήλ, για τις ΗΠΑ’ ‘ Σουλειμάν ο Μεγαλοπρεπής ο Ερντογάν ‘


21.8.13  Analysts for Change  


Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στη Μεσόγειο παρέχουν τις Ηνωμένες Πολιτείες μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ‘ διαρήξει ‘ τις σχέσεις της με την Τουρκία, σύμφωνα με τον Seth Cropsey, πρώην αναπληρωτή υφυπουργό του Ναυτικού επί εποχων Προέδρου Reagan και George HW Bush .

«Πολιτική και συμμαχίες στην ανατολική Μεσόγειο αλλάζουν ραγδαία , και το πλαίσιο ασφάλειας της περιοχής ευρίσκεται σε κίνδυνο ,» ανέφερε ο Cropsey τη Δευτέρα στα αμερικανικά Media.
«Η περιοχή χωρίζεται πλέον στις χώρες ενός αναδυόμενου μουσουλμανικού τόξου και στις χώρες του μη μουσουλμανικού κόσμου.»
«Μια νέα τάξη πραγμάτων αναδύεται ως αποτέλεσμα τριών σημαντικών γεγονότων :
α.την επαναχάραξη του χάρτη υδρογονανθράκων της περιοχής, με την ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην κυπριακή και την ισραηλινή αποκλειστικές ζώνες ,
 β. Στην υιοθέτηση από την Τουρκία μιας εχθρικής νεο-οθωμανικής ιδεολογίας που την καθοδηγεί στον 21ο αιώνα.
γ. Και στην «αραβική άνοιξη», έγραψε Cropsey.
 «Στο μέσον αυτής της πολιτικής αλλαγής ευρίσκεται η Ελλάδα , η Κύπρος σε συντονισμό με το Ισραήλ, κράτη τα οποία παρέμειναν ‘φιλικά‘ προς τη Δύση. Όταν η αστάθεια και ο φόβος ευρίσκεται σε αλματώδη άνοδο, η προβλεψιμότητα γίνεται ιδιαίτερα πολύτιμη συνεχίζει ο αμερικανός αξιωματούχος. »
«Οι ρόλοι της Ελλάδος και της Κύπρου σε θέματα πολιτικής και ασφάλειας και η προσφορά τους στο πλαίσιο χάραξης της πολιτικής των ΗΠΑ αλλά και της Δύσης γενικότερα για την δημιουργία ενός τόξου σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, θα ‘μεταφέρουν‘ την ΕΕ μέσα σε 45 λεπτά στα σύνορα του Ισραήλ», συνεχίζει ο Αμερικανός αξιωματούχος .
» Η χρήση των λιμένων των ναυτικών εγκαταστάσεων , καθώς και των στρατηγικών αεροπορικών βάσεων, βλέπε Σούδα , δηλώνουν με το πιό απερίφραστο τρόπο ότι η Κύπρος και η Ελλάδα αποτελούν σπουδαίο γεωπολιτικό κόμβο, επιτρέποντας παράλληλα στόν αμερικανικό έκτο Στόλο – εάν οι ΗΠΑ θα πρέπει να αποφασίσουν να εμφανιστούν ως πανίσχυρη ναυτική δύναμη στην περιοχή για την διαφύλαξη των θαλάσσιων διόδων, να κινήται με ασφάλεια στην ανατολική Μεσογείο . Η όλο και αυξανόμενη αστάθεια της περιοχής αυξάνει ταυτόχρονα και τους στρατηγικούς ρόλους της Ελλάδας και της Κύπρου προσφέροντας ένα κίνητρο για τους Αμερικανούς πολιτικούς να προωθήσουν μια νέα σειρά στενότερων σχέσεων με τις δύο χώρες ενισχύοντας ταυτόχρονα την περιφερειακή θέση τους. »
Σύμφωνα με τον Cropsey, «το ενδιαφέρον των ΗΠΑ και η συμμετοχή τους στις μεσογειακές ‘υποθέσεις ‘ ανάγεται απο την εποχή του Προέδρου Jefferson
. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επεδίωκαν μια σταθερή κατάσταση στην περιοχή της ΝΑ μεσογεείου , δεδομένου ότι το Ναυτικό των ΗΠΑ πολεμούσε τους βάρβαρους πειρατές απο τις αρχές του 19ου αιώνα με κύρια αποστολή να τους κρατήσει μακριά απο τα αμερικανικά εμπορικά συμφέροντα και τους λιμένες της Βόρειας Αφρική.ς Η άνοδος του ριζοσπαστικού Ισλάμ ως της πιο δυναμικής πολιτικής δύναμης της περιοχής, και η εμβάθυνση των συνδέσεων του με την «Αραβική Άνοιξη», αποτελεί μια μεγάλη απειλή για τα συμφέροντα των ΗΠΑ – όπως το πρόσφατο κλείσιμο 19 αμερικανικών πρεσβειών από τη Βόρεια Αφρική, στη Μέση Ανατολή ως τον μακρινό νότο όπως η Μαδαγασκάρη.
Αυτό αποδεικνύει παράλληλα ότι οι Ισλαμιστές και τα αυταρχικά καθεστώτα που έχουν προκύψει μετά την κατάρρευση των παλαιών καθεστώτων της περιοχής αποτελούν το μέγιστο κίνδυνο . Η περιφερειακή μετατόπιση προς τον αυταρχικό ισλαμισμό είναι μια υπενθύμιση της προειδοποίησης του ειδικού του πανεπιστημίου Χάρβαρντ καθηγητή Samuel Huntington σχετικά με την σύγκρουση των πολιτισμών, ο οποίος παροιμοιάζει την όλη κατάσταση σαν την μακραίωνη και επικίνδυνη εισβολή στην Ευρώπη της οθωμανικής αυτοκρατορίας . »
«Διάδοχος των Οθωμανών, η σύγχρονη Τουρκία, έχει εγκαταλείψει το κεμαλικό δόγμα διακυβέρνησης και διέπεται από το όλο και πιο καταπιεστικό, εχθρικό, ισλαμικό καθεστώς», συνεχίζει με γλαφυρότητα ο Cropsey.
«Η οικονομική ανάπτυξη της Τουρκίας έχει ενθαρρύνει τον Τούρκο Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν να αλλάξει την δομή της ιδεολογίας της χώρας αλλάζοντας άρδην και την πορεία της απο την Δύση και το κοσμικό χαρακτήρα που διαδέχθηκε την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε μιά αυταρχική ισλαμική χώρα . Στη θέση αυτή , ο κ. Ερντογάν έχει προσανατολίσει την Τουρκία προς την Ανατολή, με έμφαση στο σουνιιτικό ισλάμ παρέχοντας παράλληλα και μουσουλμανική αλληλεγγύη στις όμορες χώρες και την εχθρότητα έναντι των μη μουσουλμανικών συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η Πολιτική του Ερντογάν φαίνεται να θέλει να αποκαταστήσει την ηγεμονία των πρώην οθωμανών προκοτόχων του. »
Ο πρώην αμερικανός υφυπουργός Ναυτικού σημείωσε ότι «Ο συνδυασμός των ισλαμιστών με μια νεο-οθωμανική ιδεολογία αποτελεί την απόπειρα της Τουρκίας να επιστρέψει ως ηγεμόνας της περιοχής πράγμα που αντιτίθεται στους αμερικανικούς στόχους των ΗΠΑ για μια δημοκρατική και ειρηνική περιοχή. Ταυτόχρονα η Τουρκία απειλεί τους συμμάχους της Αμερικής -. όπως την Ελλάδα και την Κύπρο και το Ισραήλ, αλλά και τα νέα μέλη της ΕΕ όπως την Βουλγαρία, η οποία κατήγγειλε τον ‘έλεγχο‘ της Τουρκίας στις τιμές και στην παραδιδόμενη ποσότητα φυσικού αερίου που διέρχεται προς την ΕΕ «.
Υπογραμμίζοντας πιθανόν την αλλαγή της αμερικανικής στάσης σε όλη την ΝΑ Μεσόγειο ο Cropsey δήλωσε ότι «η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν γίνει πολύ πιο σημαντικές για την αμερικανική εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας. Και τα δύο κράτη ‘τραβούν‘το ισχυρό ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την περιφερειακή και ενεργειακή ασφάλεια , όπως και το Ισραήλ, του οποίου το ναυτικό, τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, αύξησε κατά 760.000.000 δολ’αρια τον προϋπολογισμό του για την προάσπιση των πρωτόγνωρωνη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στα χωρικά του ύδατα . Οι Ναυτικές ικανότητες του Ισραήλ συμπληρώνει η κατα πολύ ανώτερη δύναμη της πολεμικής του αεροπορίας , η ισχυρότερη σε όλη την Μ.Ανατολή.
«Το 2011, με έδρα τις ΗΠΑ η εταιρεία Noble Energy ανακάλυψε 7 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (TCF), φυσικού αερίου στην Κύπρο στο ‘οικόπεδο ’12″, σημείωσε ο ίδιος . «175 χλμ ανατολικά της Κύπρου , το Ισραήλ έχει ανακαλύψει ένα ακόμα μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στο οικόπεδο 31 TCF . Η Κύπρος πιστεύει ότι διαθέτει μέχρι 60 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα σε 12 θαλάσσια ‘οικόπεδα τα οποία, αν αποδειχθούν και στην πράξη , τότε θα καταστεί η Κύπρος η δεύτερη μεγαλύτερη πηγή ενέργειας της ΕΕ, μετά τη Νορβηγία.
Η Κύπρος έχει υπογράψει πρόσφατα ένα μνημόνιο κατανόησης με την αμερικανική εταιρεία Noble Energy για να ξεκινήσει την κατασκευή σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (ΥΦΑ) στη νότια ακτή της χώρας ,στο Βασιλικό.
Τα πρωτοφανή σε έκταση κοινά σχέδια ανάπτυξης μεταξύ του Ισραήλ και της Κύπρου για την ανάπτυξη των φυσικών πόρων τους θα ενοποιήσει εμπορικά και θα μετατρέψει τις 2 χώρες σε μεγάλους περιφερειακούς εξαγωγείς ενέργειας, βελτιώνοντας παράλληλα τις ήδη ισχυρές σχέσεις τους. »
«Ο πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα, Arie Mekel, τόνισε την περαιτέρω ενίσχυση της περιφερειακής ενεργειακής συνεργασίας μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ », σημείωσε ο Cropsey, ο οποίος ανέφερε ο κ. Μέκελ, ανέφερε ότι «Πιστεύουμε ότι αυτές οι τρεις χώρες, το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, θα εργαστούν από κοινού για να χρησιμοποιήσουν την δύναμή τους , όπως στον τομέα του φυσικού αερίου,και θα μπορούσε να μετατραπεί σε μία κοινή περιφερειακή δύναμη που θα είναι σε θέση να σταθεί έναντι των άλλων περιφερειακών δυνάμεων!!!!!!!. »
«Οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν ‘πιέζοντας‘ για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ενεργειακής ανεξαρτησίας, την σταθερότητα στην Μέση Ανατολή για το μέλλον του ΝΑΤΟ για μια αποτελεσματική συμμαχία αλλά και με την εκ νέου εξέταση της ‘‘παλιάς ιδέας‘‘ της Τουρκίας, ενισχύοντας ταυτόχρονα τις συμμαχίες των ΗΠΑ με την Ελλάδα, την Κύπρο και Ισραήλ. Η εναλλακτική λύση είναι η παθητικότητα που «αφήνει ανοικτή την κερκόπορτα» – προσφέροντας τίποτα άλλο παρά αδυναμία και δίνοντας πειστήρια περί απόσυρσης των ΗΠΑ απο το παγκόσμιο γίγνεσθα, κατέληξε ο Cropsey.

http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/171089#.UhQYNT-aaos
Γ. Μοτσάκος
Ειδικός σε Θέματα Άμυνας και Ασφάλειας Πληροφοριών