Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Έντονη αντίδραση από το Ισραήλ.



του Χρήστου Α. Καπούτση

Σημαντική από κάθε άποψη είναι η συμφωνία   που επετεύχθη για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Ευοδώθηκαν οι συνομιλίες που έγιναν στην έδρα του ΟΗΕ στη Γενεύη, υπό  την προεδρία της επικεφαλής της Εξωτερικής Πολιτικής της Ε.Ε. Κ.Άστον, από την ομάδα των έξι (οι υπουργοί εξωτερικών των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Ρωσίας και της Κίνας), με το Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών.  Η συμφωνία αυτή, που διαμορφώνει ένα πλαίσιο επαναπροσέγγισης της Δύσης με το Ιράν, πιθανότατα θα αποτελέσει την αφετηρία ευρύτερων γεωπολιτικών ανακατατάξεων.
Οι διαπραγματεύσεις αφορούσαν τον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν σε αντάλλαγμα ελαφρύνσεις στις οικονομικές κυρώσεις που έχει επιβάλει η Δύση κατά της Τεχεράνης.
Η συμφωνία ανάμεσα στο Ιράκ και τις έξι δυνάμεις  θα είναι εξάμηνης διάρκειας και στο διάστημα αυτό θα μεγιστοποιηθούν οι προσπάθειες επίτευξης συνολικής συμφωνίας. Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ , Μπάρακ Ομπάμα,  δήλωσε ότι το Ιράν δεν θα μπορεί να χρησιμοποιήσει τις συσκευές φυγοκέντρησης επόμενης γενιάς στο πλαίσιο της συμφωνίας αυτής και ότι βασικοί περιορισμοί "φράσσουν την πιο προφανή πορεία της Ισλαμικής Δημοκρατίας για την κατασκευή ατομικής βόμβας".
Η συμφωνία, μεταξύ άλλων,  προβλέπει το  σταμάτημα της κατασκευής της εγκατάστασης (βαρέως ύδατος) στη βάση  Αράκ όπου θα παραγόταν  πλουτώνιο.   Οι πυρηνικές εγκαταστάσεις σε Natanz και Fordow θα συνεχίσουν να λειτουργούν, αλλά υπό την εποπτεία διεθνών  επιθεωρητών.
Επίσης  οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακοίνωσαν ότι θα  χαλαρώσουν τις κυρώσεις που είχαν επιβάλει στο ΙΡΑΝ, κατά 7 δισεκατομμύρια δολάρια, χωρίς να απαιτείται   συμφωνία με το Κογκρέσο.

Έχει και επικοινωνιακή, αλλά  και σημειολογική σημασία ο τρόπος ανακοίνωσης της συμφωνίας. Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Κάθριν Αστον, έχοντας δίπλα και τους εφτά  υπουργούς Εξωτερικών που μετείχαν στις διαπραγματεύσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, ανέγνωσε στην έδρα του ΟΗΕ στη Γενεύη κοινή δήλωση ανακοινώνοντας "μια συμφωνία για ένα σχέδιο δράσης".
"Καταλήξαμε σε μια συμφωνία για ένα σχέδιο δράσης", τόνισε ενώ δίπλα της ήταν ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Μοχαμάντ Τζαβάντ Ζαρίφ. Μετά την ανάγνωση της δήλωσης, οι ομόλογοί του της ομάδας  (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία και η Γερμανία) αντάλλαξαν θερμές χειραψίες μεταξύ τους και με τον Ζαρίφ, ο οποίος απέφυγε να σφίξει το χέρι στην Κάθριν Αστον για θρησκευτικούς λόγους!!
Ο πρόεδρος του Ιράν Χασάν Ροχανί χαιρέτισε τη συμφωνία, λέγοντας ότι θα ανοίξει νέους ορίζοντες.  «Η ψήφος του λαού υπέρ της μετριοπάθειας και της εποικοδομητικής εμπλοκής με τις άοκνες προσπάθειες της διαπραγματευτικής μας ομάδας θα ανοίξει νέους ορίζοντες» ανέφερε μέσω του λογαριασμού του στο Twitter.
«Το Ιράν δέχτηκε να σταματήσει να εμπλουτίζει ουράνιο πέραν του 5%. Δέχτηκε να μειώσει και να μετατρέψει τα αποθέματα εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου που διαθέτει» διευκρίνισε ο αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Τζον Κέρι.  «Δεν υπάρχει η παραμικρή διαφορά ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ισραήλ για τον τελικό στόχο που είναι το Ιράν να μην αποκτήσει πυρηνική βόμβα» επισήμανε ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, προσθέτοντας: «Η ελπίδα μας είναι η συμφωνία για τα πυρηνικά να οδηγήσει σε μια νέα σχέση του Ιράν με τη Δύση και τους γείτονές του. Είναι πεπεισμένος, όπως είναι και ο πρόεδρος Ομπάμα, ότι κάναμε τη σωστή επιλογή».
Σημαντικό βήμα για τη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας χαρακτήρισε τη συμφωνία ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λοράν Φαμπιούς, τονίζοντας, ωστόσο, ότι θα πρέπει να παρακολουθείται στενά ώστε να διασφαλίζεται η εφαρμογή της.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρόφ, εξέφρασε την ικανοποίησή του  για τη συμφωνία που επετεύχθη για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα εκτιμώντας ότι η συμφωνία αυτή δεν έχει «χαμένους», αλλά μόνο «κερδισμένους».
«Τώρα θα είναι πολύ δύσκολο να παρακαμφθούν τα δεδομένα που συλλέγει η ΙΑΕΑ. Είμαστε πεπεισμένοι ότι το Ιράν θα συνεργαστεί καλόπιστα με την διεθνή υπηρεσία» δήλωσε ο Λαβρόφ σε ρώσους δημοσιογράφους.
Η Κίνα χαιρέτισε την προσωρινή συμφωνία που επετεύχθη με το Ιράν για το πυρηνικό του πρόγραμμα, η οποία θα «βοηθήσει στην προάσπιση της ειρήνης και της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή και στη διατήρηση του διεθνούς προγράμματος μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων», όπως δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Ουάνγκ Γι.

 Έντονη αντίδραση του Ισραήλ

   Το Ισραήλ κατήγγειλε εντονότατα  την "κακή συμφωνία" στη Γενεύη για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα τονίζοντας ότι η Τεχεράνη "πήρε αυτό που ήθελε",  σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου που εκδόθηκε λίγες ώρες μετά την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων και του Ιράν.
Ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Αβίγκντορ Λίμπερμαν εκφράζοντας τη λύπη του για τη συμφωνία της Γενεύης δήλωσε στο ισραηλινό ραδιόφωνο: "Η συμφωνία αυτή συνιστά τη μεγαλύτερη διπλωματική νίκη του Ιράν, το οποίο απέσπασε την αναγνώριση του αυτοαποκαλούμενου νόμιμου δικαιώματός του στον εμπλουτισμό ουρανίου". Όταν ρωτήθηκε για μια ενδεχόμενη ισραηλινή στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν, ο Λίμπερμαν, ηγέτης του εθνικιστικού κόμματος Ισραέλ Μπεϊτένου τόνισε ότι "όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι».  Και διευκρίνισε ο κ. Λιμπερμαν, ότι:  "Η ευθύνη της ασφάλειας του εβραϊκού λαού και των κατοίκων του Ισραήλ είναι αποκλειστική ευθύνη της ισραηλινής κυβέρνησης. Οποιαδήποτε απόφαση για το θέμα αυτό θα ληφθεί κατά τρόπο ανεξάρτητο και υπεύθυνο".
Το αμερικανικό think tank Stratfor σε  ανάλυσή του είχε εξετάσει τα σχέδια για ένα στρατιωτικό  χτύπημα στο Ιράν. Αυτό θα ήταν επιτυχημένο μόνο αν το  Ισραήλ, αναλάμβανε δράση  σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Όμως το  ενδεχόμενο αυτό , δηλαδή της αμερικανο-ισραηλινής αεροπορικής επιδρομής στο Ιράν,  είναι εξαιρετικά περιορισμένο, μετά  τη  συμφωνία της Γενεύης.  Οι αναλυτές του Stratfor ,υποστήριζαν ότι μια “μονομερής” επίθεση, δηλαδή  χωρίς τις ΗΠΑ,  δεν αποτελεί την πρώτη επιλογή του Ισραήλ.  Κι αυτό οφείλεται στις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνατότητες  και επιλογές που θα είχε η συνεργασία ΗΠΑ- ΙΣΡΑΗΛ  (συμπεριλαμβάνεται  και η αξιοποίηση του αμερικανικού  βομβαρδιστικού B-2 που είναι εξοπλισμένο με την Massive Ordnance Penetrator), αλλά και στο γεγονός ότι , αν συμμετείχαν οι  ΗΠΑ, τότε  θα υπήρχε καλύτερη και μεγαλύτερη  ανταπόκριση στα αντίποινα σε βάρος του Ιράν από τη διεθνή κοινότητα, ειδικά μάλιστα στο ενδεχόμενο κλεισίματος  των  Στενών  του Ορμούζ από το ΙΡΑΝ.

Ραγδαίες γεωπολιτικές εξελίξεις

  Κομβικό σημείο των γεωστρατηγικών εξελίξεων, που θα πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας, είναι η διαφαινόμενη επέκταση της συμφωνία των ΗΠΑ με το ΙΡΑΝ, πέραν του πυρηνικού προγράμματος του ΙΡΑΝ.  Είναι προφανές ότι, η πιθανή επαναπροσέγγιση του ΙΡΑΝ  με τη Δύση (ΗΠΑ-Ε.Ε.), μέσω οικονομικών, εμπορικών και διπλωματικών σχέσεων, θα αλλάξει ριζικά τον γεωπολιτικό  χάρτη της περιοχής. Θα διαμορφωθούν νέες συμμαχίες γεωοικονομικών και ενεργειακών συμφερόντων. Συμμαχίες, που θα ανατρέψουν τις σημερινές διακρατικές ισορροπίες, που έτσι  και αλλιώς,  είναι πολύ εύθραυστες.
Το Ισραήλ, ασκεί μεγάλες πιέσεις, ώστε να αποτραπεί η «βαθύτερη» προσέγγιση των αμερικανών με το Ιράν. Το Ισραήλ, που σήμερα κατέχει κυρίαρχο ηγεμονικό ρόλο σε ολόκληρη της περιοχή, βρίσκεται ήδη  σε δύσκολη θέση, μετά την επίτευξη της αμερικανό-ιρανικής συμφωνίας.
Το Ισραήλ βασίζεται στην στρατιωτική του ισχύ και στην αμέριστη υποστήριξη των Αμερικανών. Το ΙΡΑΝ, διαθέτει τεράστια ενεργειακά αποθέματα, σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και είναι ελκυστικός σύμμαχος για τη Δύση.
Η Αμερικανική διπλωματία έχει να αντιμετωπίσει το εξής δίλλημα.
 Η επίτευξη των στρατηγικών στόχων, μπορεί να γίνει μέσω της στρατιωτικής ισχύος, ή μέσω της γεωοικονομίας και της ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ, δηλαδή της οικονομικής διπλωματίας;  Πιο απλά, οι αμερικανοί προβληματίζονται, αν θα πρέπει να επιτύχουν τον έλεγχο της πιο Στρατηγικής περιοχής  του Πλανήτη, που περιλαμβάνει τη Β. Αφρικής , την ΑΝ. Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την Αραβική  Χερσόνησο, με την αξιοποίησης της στρατιωτικής ισχύος; Επιλογή, όπου το Ισραήλ θα έχει σαφώς πρωταγωνιστικό ρόλο!   Ή με την διπλωματία και με συμφωνίες σε πολιτικό και ενεργειακό τομέα με ισχυρά κράτη, όπως το ΙΡΑΝ;  Η επίτευξη της αμερικανο-ιρανικής συμφωνίας στη Γενεύη, ερμηνεύεται ως επιλογή των αμερικανών στη διπλωματία και όχι στη στρατιωτική ισχύ και δράση.
Οι σχέσεις του Ισραήλ με τις ΗΠΑ βρίσκονται στο ναδίρ, λόγω της διαφορετικής αντίληψης  που έχουν για το ΙΡΑΝ. Βέβαια, το Ισραήλ, παρόλα αυτά παραμένει ο βασικότερος σύμμαχος των Αμερικανών στην περιοχή.
Ενδεικτικό,  των  πολύ σοβαρών εξελίξεων είναι ότι η Τουρκία, σπεύδει να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με το ΙΡΑΝ. Ταυτόχρονα, η Τουρκία, είναι πιο συγκρατημένη στην  υποστήριξη,  που παρείχε αφειδώς μέχρι πρότινος στους αντικαθεστωτικούς αντάρτες στη Συρία.
Και ακόμη η Τουρκία, έχει «παγώσει» τις προσπάθειες αναθέρμανσης των διπλωματικών σχέσεων της, με το Ισραήλ.
Οι   ελιγμοί  της τουρκικής διπλωματίας, για Συρία και Ισραήλ, ικανοποιούν  το σιιτικό καθεστώς της Τεχεράνης.
Η Ελλάδα και η κυπριακή Δημοκρατία, έχουν επενδύσει πολλά στην αναβάθμιση των σχέσεων τους, με το Ισραήλ.  Είχαμε επισημάνει σε παλαιότερη ανάλυσή μας,  ότι η Στρατηγική συνεργασία της Ελλάδας και της Κύπρου με το Ισραήλ, μπορεί να έχει πλεονεκτήματα και πράγματι έχει πολλά πλεονεκτήματα, αλλά κρύβει και παγίδες, ειδικά η συνεργασία στον στρατιωτικό τομέα.
Ποια θα είναι η ελληνική επιλογή, αν το ΙΣΡΑΗΛ, αποφασίσει να καταστρέψει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του ΙΡΑΝ, με τη χρησιμοποίηση στρατιωτικών μέσων, και ζητήσει τη βοήθεια της Ελλάδας, επικαλούμενο συμμαχικές υποχρεώσεις; Τι απαντά η Ελληνική Κυβέρνηση;
Επειδή οι διεθνείς εξελίξεις στην περιοχή μας αναμένονται ραγδαίες , θα πρέπει η να αλλάξει ρότα η ελληνική εξωτερική πολιτική.
Η ΕΛΛΑΔΑ χρειάζεται μια επιθετική , ευέλικτη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, με πολυμερείς συμμαχίες,  στη βάση κοινών συμφερόντων, απαγκιστρωμένη από τις ιδεοληψίες και τα δόγματα του παρελθόντος…

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Το Μήνυμα του Χρήστου Α. Καπούτση


Έχει νόημα η αναζήτηση τώρα, του  μηνύματος  του ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ,   καθώς συμπληρώθηκαν    40 χρόνια , από τα γεγονότα εκείνου του Νοέμβρη του 1973.  Άλλωστε,  η λέξη ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ενέχει και  την έννοια του αυτοπροσδιορισμού,  που περιέχει και το μήνυμα, καθώς συνειρμικά η λέξη (Πολυτεχνείο), παραπέμπει σε αντίσταση και εξέγερση (το μήνυμα). 
Το Πολυτεχνείο είναι η απόλυτη ταυτολογία της Εικόνας και του Μηνύματος.  Η εξέγερση και η αντίσταση στη βία και την αυθαιρεσία , δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο, από  ένα ΝΑΙ στη ΖΩΗ, άρα  η επιβεβαίωση ενός διαχρονικού μηνύματος. Πως όμως η εικόνα (Πολυτεχνείο) και το μήνυμα (αντίσταση και εξέγερση)   νοηματοδοτούν τις αγωνίες και τους αγώνες του σήμερα;
Έζησα από πολύ κοντά τα δραματικά γεγονότα εκείνης της βραδιάς, ως ανεξάρτητος, αστράτευτος,  μεμονωμένος και μοναχικός παρατηρητής,  και κυρίως,  με την επαναστατική αθωότητα της ηλικίας των 18 ετών. (ανυποψίαστος πήγα στην πλατεία Κάνιγγος,  στις 7 το απόγευμα της Παρασκευής 17η Νοεμβρίου 1973 , για μάθημα στο Φροντιστήριο και επέστρεψα πολιτικοποιημένος στο  ημιυπόγειο δωμάτιο που έμενα στην Πλατεία Γκύζη την επομένη στις 9 το πρωί.)

το πολιτικό πλαίσιο
       
    Την περίοδο των γεγονότων του  ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, δηλαδή το Νοέμβριο του 1973 στην  πολιτική κυριαρχούσε ,  ο αρχηγός του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου 1967 Γεώργιος Παπαδόπουλος, που  είχε αυτοανακηρυχθεί και «Πρόεδρος της Δημοκρατίας».  Οι άλλοι δύο της Τρόικας των πραξικοπηματιών Στυλ. Παττακός και Νικ. Μακαρέζος βρίσκονταν εκτός Κυβερνήσεως,  γιατί ήδη Πρωθυπουργός ήταν ο πολιτικός και πρώην Υπουργός σε Δημοκρατικές Κυβερνήσεις , ο και ιστορικός Σπυρίδων Μαρκεζίνης, ο δοτός πρωθυπουργός όπως έμεινε στην ιστορία.  
Τα αιματηρά γεγονότα που ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ της 17ης Νοεμβρίου 1973,  ήταν το πρόσχημα του   υπερεθνικιστή  Συνταγματάρχη τότε Δ. Ιωαννίδη, του διαβόητου Διοικητή της ΕΣΑ,  και    εκφραστή της πιο αδιάλλακτης "σκληροπυρηνικής" πτέρυγας του στρατιωτικού καθεστώτος, να κάνει ένα ακόμη στρατιωτικό πραξικόπημα, μέσα στο πραξικόπημα…
Έτσι στις 25 Νοεμβρίου 1973, λίγες μέρες μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου,  ο Ιωαννίδης επικεφαλής πολλών αξιωματικών ανέτρεψε τον Γεώργιο Παπαδόπουλο και την κυβέρνηση Μαρκεζίνη, τους οποίους και έθεσε σε «κατ’ οίκον περιορισμό». 
Το καθεστώς Ιωαννίδη  με την κατάληψη της εξουσίας τοποθέτησε στην προεδρία της Δημοκρατίας τον Στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και   στην πρωθυπουργία τον Δικηγόρο Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο,  τους οποίους και όρκισε ο τότε μητροπολίτης Ιωαννίνων  Σεραφείμ, που αμέσως μετά έγινε  Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδας.
Το φθινόπωρο του 1973 είχαμε όμως και σοβαρά πολιτικο-στρατιωτικά γεγονότα στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, που επέδρασαν καταλυτικά και στις ελληνικές εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.  
Ο Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, ή αλλιώς Δ' αραβοϊσραηλινός πόλεμος, έγινε το Φθινόπωρο του 1973. Ο πόλεμος που τελείωσε με στρατιωτική νίκη του Ισραήλ, παρά τις αρχικές επιτυχίες της συμμαχίας των Αραβικών κρατών υπό την Αίγυπτο και Συρία, είχε συνέπειες σε ολόκληρο τον Κόσμο. Η στρατιωτική σύγκρουση είχε όλα τα στοιχεία μιας σοβαρής διεθνούς κρίσης και ολοκληρώθηκε με μια έμμεση σύγκρουση των δύο πυρηνικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ, οι οποίες εφοδίασαν με πολεμικό υλικό τους εμπόλεμους συμμάχους τους.
Γενικά , ήταν ταραγμένα χρόνια. Και αν κάτι συνδέει την εποχή εκείνη με το σήμερα, είναι το αίτημα για ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, που ήταν και παραμένει και στις μέρες μας Ζητούμενο.

Μήνυμα και «μηνύματα»
  
       Το Πολυτεχνείο,  είναι αναμφίβολα ένα ηρωικό γεγονός, που συνετέλεσε, μαζί με άλλα,  εξίσου ηρωικά  ή και θλιβερά γεγονότα, όπως για παράδειγμα  η προδοσία της Κύπρου,  στην πτώση του Χουντικού καθεστώτος και στην επάνοδο της Δημοκρατίας και του Κοινοβουλευτισμού στη χώρα μας.
Τα πρόσωπα,  που συνέβαλλαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο , λιγότερο ή περισσότερο,  στην εξέλιξη των γεγονότων,   τα ονομάσαμε η «γενιά του Πολυτεχνείου».  Μια γενιά- σύμβολο, κατά της τυραννίας και Φωτοδότη  της Ελευθερίας.
Ωστόσο, τα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση,  ήταν επένδυση να δηλώνεις ότι ανήκεις στη  «γενιά του Πολυτεχνείου»,  ακόμα κι αν δεν είχες  περάσει ούτε απέξω από το Πολυτεχνείο.  Σήμερα,  είναι μάλλον πολιτική θέση να λοιδορείς τη «Γενιά του Πολυτεχνείου»!  Ακραίες και ιδιοτελείς συμπεριφορές και οι δύο. Παρόλα αυτά όμως, είναι γεγονός ότι, κάποιοι   «λησμόνησαν»  σε ώριμη ηλικία, τα ιδανικά και τις αξίες,   για τα οποία αγωνιστήκαν στα πρώτα μετεφηβικά τους χρόνια.
 Η Ιδεολογία, η άδολη συστράτευση για το κοινό καλό,  από κάποιους, ρευστοποιήθηκαν  κομματικά. 
Είναι αλήθεια,  ότι λίγοι έστω, από τη γενιά του Πολυτεχνείου, αντάλλαξαν τους  αγώνες  τους για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας,   με Βουλευτικές και Καθηγητικές έδρες, με Κυβερνητικές θέσεις ή άλλα κρατικά οφίτσια. Όμως, αυτοί, ως φορείς Κυβερνητικής και κομματικής εξουσίας,  έχουν τη δική τους συμμετοχή στη δημιουργία των σημερινών αδιεξόδων,  που καταγράφονται στον πολιτικό ,  οικονομικό και κοινωνικό τομέα, άρα εισπράττουν και τη δικαιολογημένη λαϊκή δυσαρέσκεια.. 
Επίσης, οι κομματικοί και Κυβερνητικοί αξιωματούχοι από τη «γενιά του Πολυτεχνείου», δεν ευτύχησαν να διακριθούν,  για την συμμετοχή τους στη δημιουργία ενός  σύγχρονου και αποτελεσματικού κράτους, όπου η αξιοκρατία θα διέλυε το παρακρατικό πελατειακό σύστημα, που συνιστά διαγνωστική δυσπλασία του Δημοκρατικού μας πολιτεύματος.  
Εννοείται , ότι δεν ενοχοποιούνται ΟΛΟΙ όσοι, από τη «γενιά του Πολυτεχνείου»,  έκαναν πολιτικές ή κομματικές καριέρες.  Η προσέγγιση είναι σαφώς περιπτωσιολογική.

Από την άλλη πλευρά όμως, η συντριπτική πλειοψηφία από τη  «γενιά του Πολυτεχνείου»,  εσιώπησε, παραμέρισε και άφησε  τη Δόξα στους άλλους,  ακόμη και στους απόντες.  Και όπως κάνουν οι πραγματικοί ήρωες, που διαθέτουν και περίσσευμα μεγαλοψυχίας,  δεν καταδέχτηκαν να εξαργυρώσουν την προσφορά τους, που ήταν και  παραμένει ανεκτίμητη.  Για όλους αυτούς,  ήταν αρκετή η προσωπική ικανοποίηση, ότι , σε μια δεδομένη στιγμή, όταν βρέθηκαν στη δίνη ιστορικών γεγονότων, έπραξαν το καθήκον τους, με συνέπεια, με αυταπάρνηση και με ανιδιοτέλεια.
Αυτή λοιπόν, η   ανιδιοτελής  και θυσιαστική  προσφορά ,  είναι,  που θα πρέπει να τιμώνται   ευλαβικά, κάθε χρόνο στις 17 Νοεμβρίου, ώστε ο εορτασμός της Επετείου του Πολυτεχνείου, να έχει ουσιαστικό και διδακτικό περιεχόμενο, και να μην εκφυλιστεί με τα χρόνια σε  φολκλορικό  πανηγύρι.   Αυτό είναι το ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΜΗΝΥΜΑ,  για την επέτειο του Πολυτεχνείου.

              

Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

«αρνούμαι να αγγίξω έστω και οβολόν από τα δημόσια χρήματα»



του Χρήστου Α. Καπούτση

Σε τροχιά αναθέρμανσης μπαίνουν σταδιακά  οι ελληνορωσικές σχέσεις, αφού ο «πάγος»  μάλλον «έσπασε»,  με την επίσκεψη  στην Αθήνα  του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσικής Ομοσπονδίας   Σεργκέι  Λαβρώφ. Στις συναντήσεις που είχε ο επικεφαλής της ρωσικής διπλωματίας Σ. Λαβρόφ,  με τον Πρωθυπουργό Α. Σαμαρά, τον Υπουργό Εξωτερικών Β. Βενιζέλο και τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας Δ. Αβραμόπουλο, επιβεβαιώθηκε το έντονο ενδιαφέρον της Μόσχας για μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα με τη συμμετοχή ρωσικών επιχειρήσεων στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, όπως της Gazprom στο νέο διαγωνισμό για τη ΔΕΠΑ,  των ρωσικών σιδηροδρόμων για τον ΟΣΕ, και  για το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης.
Συμφωνήθηκε ακόμη η ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας στον τουρισμό και  στον τομέα της ενέργειας. Επίσης, η ανάπτυξη προωθημένων διπλωματικών επαφών και πιο στενών σχέσεων στον στρατιωτικό-βιομηχανικό τομέα. Έχει ουσιαστικό, αλλά και συμβολικό περιεχόμενο, το γεγονός ότι , μαζί με τον Σ. Λαβρώφ βρέθηκαν στην Αθήνα,  ο  επικεφαλής των Ρωσικών Σιδηροδρόμων Βλαντίμιρ Γιακούνιν, αλλά και ο Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ναύαρχος Viktor Chirkov, τον οποίο μάλιστα δέχτηκε σε εθιμοτυπική επίσκεψη ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος.  Η αμυντική συνεργασία της Ελλάδας με την Ρωσία θα γίνει πιο συγκεκριμένη μέσα από την επικείμενη επίσκεψη στην Ελλάδα του Ρώσου Υπουργού Αμύνης Σεργκέι Σοϊγκού στο τέλος του χρόνου.
 Δικαιολογημένα λοιπόν, ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Εξωτερικών Β. Βενιζέλος, δήλωσε ότι, «η  σχέση μας με τη Ρωσία, είναι μια στρατηγική εταιρική σχέση».

οικονομική κρίση

    Η Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, μαστίζεται από μια βαθιά οικονομική κρίση, που έχει ήδη εμφανείς επιπτώσεις στην καθημερινότητα χιλιάδων ελλήνων πολιτών. Η Ελληνική Κυβέρνηση λόγω που υπέρογκου Δημόσιου Χρέους της, που μάλλον δεν είναι διαχειρίσιμο, έχει καταστεί όμηρος πολιτικών εκβιασμών από τον εσμό των τοκογλύφων δανειστών μας. Η στήριξη λοιπόν των προσπαθειών της Κυβέρνησης να ξεφύγει από τη μέγγενη των Μνημονίων και των Δανειακών συμβάσεων,  είναι πράξη αλληλεγγύης προς τον χειμαζόμενο Ελληνικό Λαό.
Η δήλωση του πιο ισχυρού ίσως Υπουργού Εξωτερικών στον Κόσμο , που έκανε από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον έλληνα ομόλογό του, έχει ιδιαίτερη πολιτική βαρύτητα.   «Ευελπιστώ ότι η περαιτέρω εμβάθυνση της οικονομικής μας εταιρικής σχέσης θα συνεισφέρει πραγματικά στη διευθέτηση των υποχρεώσεων, τις οποίες έχει αναλάβει η Ελληνική Κυβέρνηση για την υπέρβαση των φαινομένων της κρίσης. Επίσης, υποστηρίζουμε πλήρως την αποφασιστικότητα της Ελληνικής Κυβέρνησης για τη διασφάλιση της σταθερότητας και της σταθερής ανάπτυξης της χώρας. Αυτό είναι προς το κοινό μας συμφέρον, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ρόλο της Ελλάδας στα Βαλκάνια και στην Ευρώπη ως σύνολο», επισήμανε ο Σ. Λαβρώφ.
Επίσης , ο Σ.Λαβρόφ, αναφερόμενος στις εμπορικές και οικονομικές σχέσεις Ελλάδος-Ρωσίας, υπογράμμισε ότι πέρυσι σημειώθηκε ρεκόρ στις εμπορικές συναλλαγές, καθώς αυτές άγγιξαν τα 6,5 εκ. δολάρια και πρόσθεσε ότι κατά το τρέχον έτος συνεχίζεται αυτή η αύξουσα τάση των εμπορικών συναλλαγών.  Ενώ για το θέμα του τουρισμού είπε ότι ένα εκατομμύριο Ρώσοι τουρίστες επισκέφθηκαν την Ελλάδα και παρατήρησε την ανοδική τάση που καταγράφεται στον τουριστικό τομέα.
Και η απάντηση του Β. Βενιζέλου : «Θέλουμε να είναι έντονη η ρωσική παρουσία στην Ελλάδα μέσω άμεσων επενδύσεων και μέσω της διαδικασίας των ιδιωτικοποιήσεων. Είχαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε για μια σειρά από ανοιχτές διαδικασίες και κρίσιμα προγράμματα, τα οποία θα ενισχύσουν την ελληνική πραγματική οικονομία μετά από 6 χρόνια ύφεσης, μετά από τη σκληρή εμπειρία της κρίσης που έχει ζήσει ο ελληνικός λαός. Ο τομέας του τουρισμού και ο τομέας της ενέργειας είναι πάντα για μας δυο προνομιακοί τομείς στους οποίους έχουμε πάρα πολλά να κάνουμε από κοινού».
 Είναι επίσης ιδιαίτερα θετική εξέλιξη, η πρόθεση της Gazprom να προχωρήσει σε  μείωση των τιμών του φυσικού αερίου, που προμηθεύεται η Ελλάδα από τη Ρωσία.
Και ακόμη, οι Σ.Λαβρόφ και Β. Βενιζέλος,  υπέγραψαν Κοινή Δήλωση για την ανακήρυξη του 2016 ως Έτος Ρωσίας στην Ελλάδα και Έτος Ελλάδας στη Ρωσία

Εξωτερική πολιτική 

Σχετικά με τις εξελίξεις στην Ανατολική Μεσόγειο , την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής και τα Βαλκάνια, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας Σ.Λαβρώφ, επισήμανε στους Έλληνας συνομιλητές του, τον κίνδυνο περιφερειακής αποσταθεροποίησης ,  αν διαταραχτούν  οι πολύ εύθραυστες γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή.  Ειδικά για τη Συρία, ο Σ. Λαβρόφ αναφέρθηκε στην αμερικανορωσική συμφωνία για πολιτική λύση, καυτηριάζοντας παράλληλα, την απόφαση κάποιων ηγετών της Δύσης (Μπ. Ομπάμα, Φρ. Ολάντ), να πλήξουν με στρατιωτικά μέσα τη Συρία, προκειμένου να ανατρέψουν το καθεστώς Άσαντ , ώστε  ακουσίως ή εκουσίως,  να δημιουργηθεί εκεί ένα εξτρεμιστικό κράτος. 
  Σχετικά με την επικείμενη προεδρία της Ελλάδας στην Ε.Ε., ο κ. Λαβρόφ ανέφερε πως εκτιμά την αποφασιστικότητα των Ελλήνων να προωθήσουν στην ημερήσια διάταξη τις σχέσεις Ρωσίας-Ε.Ε. πρωτίστως, όπως τόνισε,  το πρόβλημα της χορήγησης βίζας για τους Ρώσους πολίτες. 
Τέλος, το Κυπριακό ήταν μεταξύ των θεμάτων που συζήτησαν οι
 Β. Βενιζέλος και Σ.Λαβρόφ, με τον ρώσο υπουργό Εξωτερικών να διατυπώνει επιφυλάξεις, για τις δρομολογούμενες εξελίξεις, σχετικά με την επίλυση του πολιτικού  προβλήματος της Κύπρου

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ελλάδα και Ρωσία τίμησαν μια κορυφαία προσωπικότητα στο χώρο της διπλωματίας, τον ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, καθώς επίσης και τη συμπλήρωση 185 χρόνων Ελληνορωσικών διπλωματικών σχέσεων. 
Ο Σ.Λαβρόφ, μιλώντας στην σχετική εκδήλωση, αφού εξήρε την προσωπικότητα του Ι. Καποδίστρια  επισήμανε ότι, «η Ρωσία πάντα ήθελε μια ισχυρή και ευημερούσα Ελλάδα. Οι βαθιές ιστορικές ρίζες στις σχέσεις των δύο κρατών, αποτελούν τη βάση πάνω στην οποία οικοδομούμε τις πολιτικές μας σχέσεις».
Στην ίδια εκδήλωση, ο υπουργός Άμυνας Δημήτρης Αβραμόπουλος, αναφέρθηκε εκτενώς στη συμβολή του Καποδίστρια στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής διπλωματίας στις αρχές του 19ου αιώνα και στην πρωτοπόρα αντίληψή του για τον συνδυασμό ρεαλισμού και μετριοπάθειας ενάντια στον αυταρχισμό της εποχής.
Ο I. Καποδίστριας, συγκαταλέγεται μεταξύ των τριών μεγαλυτέρων διπλωματών  της εποχής του, μαζί με τον Μέττερνιχ και τον Ταλλεϋράνδο. Διετέλεσε με ιδιαίτερη επιτυχία  Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Στις 14 Απριλίου 1827 η Εθνική Συνέλευση της Τροιζήνας  επέλεξε τον  Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ πρώτο κυβερνήτη της Ελλάδας. Ξεκίνησε ένα τιτάνιο μεταρρυθμιστικό έργο, για να δώσει οντότητα στο νεοσύστατο Ελληνικό κράτος. Έθιξε όμως συμφέροντα τοπαρχών, με αποτέλεσμα την δολοφονία του,  από τον αδελφό και τον υιό του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη (στις 9 Οκτωβρίου 1831 στο Ναύπλιο).
Ο χώρος  δεν επαρκεί για να αναλύσουμε την προσωπικότητα και το έργο του Καποδίστρια. Θα αναφερθούμε όμως, σε ένα μόνο γεγονός.
Η Δ’ Εθνική Συνέλευση με Ψήφισμά της  αποφάσισε να δοθεί χορηγία (μισθός) στον Κυβερνήτη. Και ο Ι. Καποδίστριας απάντησε ως εξής: «εφ’ όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να αγγίξω  έστω και οβολόν από τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και των ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν». Προφανώς, διαχρονικά επίκαιρο το  παράδειγμα του Ι. Καποδίστρια, με καταρχήν αποδέκτες τους εύπορους πολιτικούς και Κυβερνητικούς Αξιωματούχους.