Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

ΟΧΙ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΝΟΣ ΤΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ ΣΤΑ ΑΣΕΙ


Σχετικά με την τροπολογία που έχουν καταθέσει 85 Βουλευτές της Ν.Δ στη Βουλή και αφορά την επαναφορά του Γένους,  ως κριτηρίου για την εισαγωγή κάποιου έλληνα πολίτη στις στρατιωτικές σχολές, ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φ.Κουβέλης δήλωσε ότι το κόμμα του και ο ίδιος επιμένουν  στην αντίθετή τους , για το περιεχόμενο της τροπολογίας.  Η στάση της ΔΗΜΑΡ για το θέμα της τροπολογίας είναι ανυποχώρητη,  είπε ο Φ. Κουβέλης, σε ερώτηση του στρατιωτικού συντάκτη του Ρ/Σ "ΑΘΗΝΑ 984".
Η δήλωση του κ. Κουβέλη έγινε μετά την ενημέρωση,  που είχε αντιπροσωπεία της ΔΗΜΑΡ στο ΥΠΕΘΑ και παρουσία του Υπουργού Πάνου Παναγιωτόπουλου.   Για το ίδιο θέμα ο ΥΠΕΘΑ Π. Παναγιωτόπουλος, δεν πήρε θέση και  είπε,  ότι η θέση της Κυβέρνησης θα γίνει γνωστή αύριο , όταν θα συζητηθεί η επίμαχη τροπολογία στη Βουλή.
Στέλεχος της ΔΗΜΑΡ που συνόδευε τον κ. Κουβέλη  στο ΥΠΕΘΑ και στην ενημέρωση που είχε από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία, είπε ότι, αν η τροπολογία που κατέθεσαν οι Βουλευτές της Ν.Δ . ψηφιστεί  από τους Βουλευτές του κόμματος των ΑΝ.ΕΛ. και της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ενώ θα καταψηφιστεί από τους Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, τότε ενδεχομένως,  να προκύψει σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.
Επίσης , ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Φ. Κουβέλης πρότεινε να δοθεί ένα βοήθημα 1000 ευρώ  στους εργαζόμενους στα Ναυπηγεία Ελευσίνας που είναι απλήρωτοι σχεδόν 10 μήνες. Και ακόμη, να θεσπιστεί ένα επίδομα για τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που υπηρετούν σε μάχιμες Μονάδες σε παραμεθόριες περιοχές.  
Ειδικότερα για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, ο ΥΠΕΘΑ Π.Παναγιωτόπουλος ενημέρωσε τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ κ. Κουβέλη  , ότι τις          επόμενες μέρες θα υπάρξει πρόταση από τον Πρωθυπουργό Α. Σαμαρά, που θα τεθεί υπόψιν των δύο πολιτικών αρχηγών των κομμάτων που στηρίζουν την Κυβέρνηση, Β. Βενιζέλο και Φ. Κουβέλη.
Πάντως, μετά το πέρας της ενημέρωσης ο Πρόεδρος της ΔΗΜ.ΑΡ. και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας έκαναν, on camera και χωρίς την παρουσία δημοσιογράφων (!!!) , τις ακόλουθες δηλώσεις:
Π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: Θέλω να ευχαριστήσω τον Πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς, τον κ. Φώτη Κουβέλη, που μας έκανε την τιμή να ανταποκριθεί στην πρόσκλησή μας και να επισκεφθεί σήμερα επισήμως το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.  Την καρδιά και το σπίτι των Ενόπλων Δυνάμεων της Ελλάδος.       Ο κ. Κουβέλης είναι πάντοτε στο πλευρό των Ενόπλων Δυνάμεων που αποτελούν ένα εκλεκτό κομμάτι ολόκληρου του Ελληνικού Λαού.  Κάναμε μια ενημέρωση σε βάθος, για όλα τα θέματα της αρμοδιότητας του Υπουργείου μας και βεβαίως για τα μεγάλα Εθνικά Θέματα. Θεωρώ, ότι όπως συνέβη και στο παρελθόν, όπως συνέβη και στον παρόντα χρόνο, έτσι και στο μέλλον θα εξακολουθήσουμε να έχουμε ως Ένοπλες Δυνάμεις και Υπουργείο Εθνικής Άμυνας τη στήριξη του Προέδρου της ΔΗΜ.ΑΡ., του κ. Φ. Κουβέλη, ο οποίος αγκαλιάζει τις Ένοπλες Δυνάμεις με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση, ιδιαίτερα σε αυτούς τους πολύ δύσκολους καιρούς που περνάμε, τους καιρούς των περικοπών, όπου οι Ένοπλες Δυνάμεις έχουν αποσυνδέσει τα όποια προβλήματα μιας δύσκολης καθημερινότητας και είναι απόλυτα προσηλωμένες στο καθήκον και στην αποστολή που τους έχει τάξει η Πολιτεία, το Έθνος και το Σύνταγμα της Ελληνικής Δημοκρατίας.         Κύριε Πρόεδρε, θέλω και πάλι να σας ευχαριστήσω για τη στήριξη στις Ένοπλες Δυνάμεις και για την επίσκεψή σας εδώ.
Φ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Ευχαριστώ πάρα πολύ τον Υπουργό της Εθνικής Άμυνας, τον κ. Παναγιωτόπουλο, αλλά και την ιεραρχία των Ενόπλων Δυνάμεων, για την ενημέρωση που μου έκαναν αναφορικά με τα μείζονα ζητήματα με τα Εθνικά θέματα της χώρας.          Είναι αμέριστη η στήριξη στις Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες παρά το γεγονός ότι έχουν δεχθεί μεγάλο βάρος περικοπών και στις δαπάνες που αφορούν στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και συνολικότερα, συνεχίζουν με γενναιότητα και με υψηλό ηθικό να υπηρετούν την πατρίδα, να υπηρετούν την Άμυνα, να υπηρετούν τον Ελληνικό Λαό και την κοινωνία.        Η συμπαράστασή μας, κύριε Υπουργέ, είναι δεδομένη και θα είναι στο διηνεκές.
                                                                     Χρήστος Καπούτσης



Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

ελληνοτουρκική "σύρραξη" λόγω ΑΟΖ;

video

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

ΕΙΡΗΣΘΩ ΔΕ 25.2.13 1η κατά Νικάρχου


Η  ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ όσων αποφάσισαν χθες να μετρηθούν στα έγκυρα ψηφοδέλτια, συγκρότησε την αναγκαία σε εκλογές νικητήρια έκφανση της στιγμιαίως ασκούμενης λαϊκής κυριαρχίας κι ανέδειξε ψες τον κ. Νίκο Αναστασιάδη 7ο Πρόεδρο της ήδη συρόμενης στην οικονομική υποδούλωση, κοινωνική εξαθλίωση και εθνική υποταγή Κύπρου. Ο Νίκαρος για τους θαυμαστές του, κατέστη πλέον Νίκαρχος (εκ του Νίκος & άρχω). Η δική του πολιτική και θεσμική ανεπάρκεια κι ανικανότητα, όπως κι η συλλογική του κόμματός του, είχαν συμβάλει, διά πράξεων και ιδίως διά παραλείψεων, στο ν’ αφεθεί να προκαλέσει αυτή την άθλια της πατρίδας κατάσταση ο κλοτσηδόν αποσυρθείς Χριστόφιας, με το εκδιωχθέν επιτέλους ΑΚΕΛ.
Ε Υ Θ Υ Ν Η  ΚΑΙ συνυπαιτιότητα ισόποση του εκτοπίσματος πολιτικής και θεσμικής ισχύος τής αρχηγούμενης υπό του ιδίου μείζονος αντιπολιτεύσεως. Η οποία δεν παρέλειπε να «επιπλώνει τις μιντιακές ανάγκες» τού Χριστόφια, αρνούμενη ν’ αποκριθεί εγκαίρως, θετικά και αποτελεσματικά στην αξίωση της λαϊκής πλειοψηφίας για δημοκρατικό εξαναγκασμό σε παραίτηση της κυβέρνησης ισχνοτάτης μειοψηφίας. Τα γράφαμε καθημερινά, τις κρίσιμες μέρες που συνέβαιναν, που διαπράττονταν, που κατρακυλούσαν «πουζιασμένα» απ’ το Μαρί στην Τρόικα και που τότε θα ‘πρεπε ν’ αποτραπούν και ν’ αποσοβηθούν. Αλλ’ ο κ. Αναστασιάδης, αρχομανίας ένεκεν, περιοριζόταν να τρίβει χαρούμενος τα χέρια του καθώς η απίστευτων διαστάσεων αναξιότητα Χριστόφια τού έστρωνε το χαλί για να καταστεί ο επόμενος ένοικος του Προεδρικού.
Ψ Ε Σ  ΑΝΗΛΘΕ στον προεδρικό θώκο: Θρόνο εκλελεγμένου οιονεί μονάρχη 5ετούς προεδρίας. Πολλοί εξ εκείνων που αρέσκονται να τρέφουν ευσεβείς πόθους και διακατέχονται από λίγες ή πολλές, μόνιμες ή προσωρινές αυταπάτες, είναι ήδη πρόθυμοι να τού παράσχουν πίστωση χρόνου, να δοκιμαστεί κυβερνώντας, με τις ευχές και τις προσευχές ότι, κηδόμενος της υστεροφημίας του, δεν θα επιδεινώσει, τουλάχιστον, την κατάσταση.
Τ Ε Τ Ο Ι Ο Υ  ΕΙΔΟΥΣ αυταπάτες δεν τρέφει η στήλη, η οποία παλαιόθεν μαστιγώνεται νυχθημερόν απ’ τη μόνιμη πίκρα του εθνικού μας ποιητή, «δυστυχισμένε μου λαέ, καλέ και ηγαπημένε, πάντοτ’ ευκολοπίστευτε και πάντα προδομένε».  Η πολιτική ιστορία του κ. Αναστασιάδη, κατά τη δική μας αντίληψη, τον αναδεικνύει «από χέρι» επικίνδυνο Πρόεδρο. Ο θρόνος ο ίδιος εμπεριέχει τον επιπρόσθετο κίνδυνο εμφανίσεως και του Συνδρόμου της Ύβρεως.
Π Ρ Ο Ε Χ Ε Ι , ΟΘΕΝ, κατεπείγον το καθήκον και άμεση η ανάγκη ανάληψης αποστολής για την εξαρχής καθημερινή, αυστηρή παρακολούθησή του. Και τη δημόσια άσκηση αυστηρής κριτικής. Για την ανακοπή του εν εξουσία πλέον πιθανού υποτροπιασμού του.
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

ΕΡΩΤΗΣΗ ΔΕ 25.2.13
Ήταν άραγε οι χθεσινές δηλώσεις Αναστασιάδη την ώρα που ψήφιζε και όλο εκείνο το  ολόκληρο διάγγελμα που στάθηκε μπροστά στις κάμερες κι εκφώνησε περιστοιχιζόμενος απ’ το ΑΚΕΛ ο κ. Μαλάς, μεταδιδόμενα διαρκώς και κατ’ επανάληψιν χθες από τα ΜΜΕ, συνιστούσαν άραγε σεβασμό στους ψηφοφόρους οι οποίοι, δήθεν – νομοθεσία προνοεί ότι – από τα μεσάνυκτα της Παρασκευής αφήνονται απερίσπαστοι κι ανεπηρέαστοι ν’ ασκήσουν το «ιερό» καθήκον του εκλέγειν; Και καλά ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ είχε κάθε λόγο να εκλιπαρεί ψήφους μέχρι της υστάτης. Ο κυρ Νίκαρχος πόσους νομίζει ότι επηρεάζει το όποιο πρωτοσέλιδο της «Χαραυγή» που χρησιμοποίησε ως πρόσχημα;
Λάζ.Α.Μαύρος
ΤΕΛΟΣ

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

το μεγάλο επιστήμονα και δάσκαλο Richard Phillips Feynman (Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν)


Λίγα λόγια για τον Feynman
Κάθε χρόνο στα μέσα Φεβρουαρίου, εδώ και είκοσι πέντε χρόνια, πολλοί φυσικοί σε διάφορα μέρη του κόσμου αναβάλλουν την προγραμματισμένη τους διάλεξη για να προσφέρουν στους φοιτητές τους ένα ειδικό μάθημα που το ονομάζουν Φυσική Χ. Πρόκειται για ένα ανορθόδοξο μάθημα -οι φοιτητές είναι ελεύθεροι να θέσουν οποιαδήποτε επιστημονική ερώτηση και ο καθηγητής οφείλει να απαντήσει  στηριζόμενος μόνο στην επιστημονική γνώση και πρακτική.
Μια τέτοια τάξη υπήρχε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνιας για είκοσι σχεδόν χρόνια, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '80. Και οι φυσικοί σ' όλο τον κόσμο που συνεχίζουν την παράδοση τιμούν με αυτό τον τρόπο τον πρωτοπόρο εκείνης της Φυσικής Χ, το μεγάλο επιστήμονα και δάσκαλο Richard Phillips Feynman (Ρίτσαρντ Φίλιπς Φάινμαν). Φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το θάνατό του και το Ίδρυμα Ευγενίδου τον τιμά με μια εκδήλωση αφιερωμένη στην επιστήμη του, τη μεγαλοφυΐα του και την προσωπικότητά του.
Ο Feynman γεννήθηκε το 1918 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε μια εποχή που η σχετικότητα του Αϊνστάιν είχε δικαιωθεί και η κβαντική περιγραφή των ατόμων και των ηλεκτρονίων είχε ξεκινήσει, εγκαινιάζοντας τη χρυσή εποχή της φυσικής και της τεχνολογίας. Μεγάλωσε μέσα σε μια φιλομαθή οικογένεια και έλαμψε με τους θριάμβους του στους μαθητικούς διαγωνισμούς πριν αρχίσει τις σπουδές στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης και ολοκληρώσει το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Όταν ξεκίνησε την καριέρα του στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, είχε ήδη συμμετάσχει στο Σχέδιο Μανχάταν για την ατομική βόμβα και είχε δείξει στον κόσμο μια νέα -αξεπέραστη σε πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα- θεωρία για τα φυσικά φαινόμενα του μικρόκοσμου. Γρήγορα κατέληξε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της  Καλιφόρνιας, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του στις 15 Φεβρουαρίου 1988.
Ο επιστήμονας Feynman δικαίωσε πλήρως τη φήμη του και το Νόμπελ Φυσικής που του απονεμήθηκε το 1965. Εκτός από μια νέα και πρωτοποριακή διατύπωση της κβαντομηχανικής, τα περίφημα υπολογιστικά διαγράμματα, που φέρουν το όνομά του, και τη θεωρία του για την αλληλεπίδραση ηλεκτρονίων και φωτός, κατά τη διάρκεια της ακαδημαϊκής του ζωής καταπιάστηκε με το φαινόμενο της υπερρευστότητας του υγρού ηλίου, την κβαντική ερμηνεία της βαρύτητας, τη δομή και τις αλληλεπιδράσεις των στοιχειωδών σωματιδίων και τη θεωρία των υπολογιστών. Ήταν επίσης ο πρώτος που αντιλήφθηκε την ύπαρξη μηχανισμού στους αστέρες που οδηγεί σε μελανές οπές και, σε μια περίφημη ομιλία του, εισήγαγε την έννοια της μικροτεχνολογίας.
Όμως ο Φάϊνμαν πέρασε στην ιστορία κυρίως ως δάσκαλος με γνωστότερες τις διαλέξεις γενικής φυσικής στις αρχές της δεκαετίας του '60, ένα εγχείρημα σχεδιασμένο για προπτυχιακούς φοιτητές που όμως κατέληξε -εν αγνοία του διδάσκοντος- σε διαλέξεις για μεταπτυχιακούς και επαγγελματίες φυσικούς. (Οι διαλέξεις έχουν εκδοθεί σε τρεις τόμους, γνωστοί ως «τα κόκκινα βιβλία»). Η επιτυχία των διαλέξεων αυτών και η δημοτικότητα του ίδιου ανάμεσα σε φοιτητές και συναδέλφους αποτέλεσε φαινόμενο, όπως αποτέλεσαν φαινόμενα η βαθιά πίστη του στην επιστήμη, η πολυσχιδής προσωπικότητά του, ο παράξενος αλλά χαρισματικός χαρακτήρας του και ακόμη οι περιπετειώδεις σχέσεις του με τις γυναίκες.
Λίγο πριν από το θάνατό του, ήταν επίσης αυτός που μπροστά στο σοκαρισμένο αμερικανικό κοινό εξήγησε με ένα απλό πείραμα την αιτία της καταστροφής του διαστημικού λεωφορείου Τσάλενζερ το 1986.

Ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Σταύρος Μαλάς διεκδικούν την Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας


Του Χρήστου Καπούτση

Παρατείνεται για μια βδομάδα η εκλογή Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού στην χθεσινή εκλογική αναμέτρηση ο Νίκος Αναστασιάδης δεν κατόρθωσε να ξεπεράσει το όριο του 50,1% και να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο.  Σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα, οι τρεις βασικοί υποψήφιοι έλαβαν:
ΝΙΚΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ 45,46%
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΑΛΑΣ 26,91%
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΙΛΛΗΚΑΣ 24,93%
Έτσι   , την επόμενη Κυριακή,  οι δυο πρώτοι, ο Ν. Αναστασιάδης και ο Στ.Μαλάς θα διεκδικήσουν την ψήφο των ελληνοκυπρίων,  για να καταλάβουν το Προεδρικό αξίωμα.
Ένα από τα χαρακτηριστικά των χθεσινών εκλογών, είναι η αποτυχία των των exit – poll,  που στη συντριπτική τους πλειοψηφία έδειχναν νίκη Νίκου Αναστασιάδη με 52,6%!!!
Τα εκλογικά επιτελεία των δύο υποψηφίων, τις επόμενες μέρες,  αναμένεται να δώσουν σκληρές μάχες στο προσκήνιο και κυρίως στα παρασκήνια, προκειμένου να εξασφαλίζουν νικηφόρες  συμμαχίες.
Ήδη ο Στ. Μαλάς έχει εξαπολύσει επιχείρηση «γοητείας» προς τους ψηφοφόρους του Γ.Λιλίκα. Η μεγάλη μάχη που θα δοθεί στο μεσοδιάστημα μέχρι τη δεύτερη Κυριακή είναι για να πεισθούν οι ψηφοφόροι του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ και των υπόλοιπων δυνάμεων να στραφούν προς την υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά.
Ο  Νίκος Αναστασιάδης στην ομιλία του μετά την ολοκλήρωση της καταμέτρησης, απεύθυνε έκκληση προς τις δυνάμεις που δεν τον ψήφισαν στην πρώτη Κυριακή να συστρατευτούν με την υποψηφιότητά του.
Πάντως, όσες φορές  διεξήχθησαν προεδρικές εκλογές δύο γύρων στην Κύπρο, ο νικητής του πρώτου γύρου έχανε, από τον δεύτερο του πρώτου γύρου!!
Ο Νίκος  Αναστασιάδης, είναι πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), κόμμα που είχε ιδρύσει ο  Γλ. Κληρίδης. Την υποψηφιότητα του Ν. Αναστασιάδη υποστηρίζει και το ΔΗΚΟ το κόμμα του αείμνηστου προέδρου Τ. Παπαδόπουλου, που ίδρυσε ο Σπύρος Κυπριανού ο οποίος διετέλεσε δεύτερος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Γ΄.!!  
Ο έτερος υποψήφιος  Σταύρος  Μαλάς (ιατρός γενετιστής),  στηρίζεται από το ΑΚΕΛ, του απερχόμενου προέδρου Δ.Χριστόφια.  Όμως ο Στ. Μαλάς  επωμίζεται και το πολιτικό κόστος της πενταετούς διακυβέρνησης του Δημήτρη Χριστόφια. Για την πολιτική του   απερχόμενου Προέδρου Δ. Χριστόφια , οι επικριτές του υποστηρίζουν,  ότι ξέχασε πολύ γρήγορα την προεκλογική  δέσμευσή του,  ότι θα είναι ο «Πρόεδρος της Λύσης του Κυπριακού» και ότι δεν κατόρθωσε να αποτρέψει την οικονομική κρίση,  που τώρα αντιμετωπίζει,  υπό δυσμενείς συνθήκες,  η Κυπριακή Δημοκρατία. 
              

Το πολιτειακό

Το κυπριακό πολιτικό σκηνικό διαμορφώνεται από τέσσερις μεγάλους κομματικούς σχηματισμούς: το «Δημοκρατικό Συναγερμό (ΔΗΣΥ), που καλύπτει το χώρο της Κεντροδεξιάς, το κεντρώο «Δημοκρατικό Κόμμα» (ΔΗΚΟ), τη σοσιαλδημοκρατική ΕΔΕΚ και το «Ανορθωτικό Κίνημα του Εργαζόμενου Λαού» (ΑΚΕΛ), ένα ιδιόρρυθμο κομμουνιστικό κόμμα, με ποσοστά, που ξεπερνούν το 30% στις βουλευτικές εκλογές και το καθιστούν αναλογικά το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα της Δύσης! Βέβαια, το ΑΚΕΛ του ιστορικού ηγέτη Εζεκία Παπαϊωάννου είχε πιο στενές σχέσεις με τη Μόσχα, ενώ του Δ.Χριστόφια με τους Τραπεζίτες…
Στην Κυπριακή Δημοκρατία επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας είναι ο Πρόεδρος, ο οποίος εκλέγεται για πενταετή θητεία, με απεριόριστο δικαίωμα επανεκλογής. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διορίζει και παύει τους υπουργούς του (τεχνοκράτες και όχι βουλευτές) και δεν εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια. Η Κύπρος είναι Προεδρική Δημοκρατία.                                     
    H Κύπρος ανακηρύχθηκε ανεξάρτητο κράτος στις 16 Αυγούστου 1960, βάσει των Συμφωνιών της Ζυρίχης και του Λονδίνου (11 - 19 Φεβρουαρίου 1959), που υπέγραψαν οι δύο κοινότητες του νησιού, η ελληνοκυπριακή και η τουρκοκυπριακή  και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις: Ελλάδα, Τουρκία και Μεγάλη Βρετανία.

Το πολιτικό

Πιθανότατα η εκλογή του νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, να αποδειχτεί ιστορικών διαστάσεων επιλογή, στην παρούσα συγκυρία, όπου στην ανατολική Μεσόγειο διακυβεύοντα ύψιστα γεωπολιτικά και γεωοικονομικά συμφέροντα, και ακόμη, διότι η Κύπρος βρίσκεται στην δίνη μιας πολύ σοβαρής οικονομικής κρίσης. Είναι χαρακτηριστικό ότι, για πρώτη φορά σε προεκλογική περίοδο το Κυπριακό, δεν ήταν το πρώτο θέμα στις προτεραιότητες των προεδρικών υποψηφίων, διότι επισκιάστηκε από την Οικονομία!
Στη  Κύπρο, οι οικονομικο-πολιτικες εξελίξεις,  συνδυάζονται και με γεωπολιτικά κίνητρα. Ισχυρά κράτη, ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, Ρωσία και κυρίως η Τουρκία, ήθελαν και θέλουν,  να  μπορούν να αξιοποιούν  την Κύπρο, ως  γεωγραφικό χώρο, προωθώντας τα Στρατηγικά τους σχέδια. 
Εκτιμώ ότι, όποιος και  αν είναι ο νέος πρόεδρος  της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα πρέπει να ενώσει το Λαό της Κύπρου και να αξιοποιήσει στο έπακρο τη γεωγραφική θέση και συνακόλουθα να αναδείξει τον   γεωστρατηγικό ρόλο της Κύπρου, προωθώντας παράλληλα πολιτικές και πολυμερείς συμφωνίες στον  τομέα της Ενέργειας. 
Η αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου, που έχει εντοπιστεί στα όρια  της ΑΟΖ της Κύπρου, πρέπει να γίνει στη βάση μιας  ρεαλιστικής και όχι μαξιμαλιστικής στρατηγικής. Η ενωμένη και πολιτικά ενιαία Κύπρος, μια Κυριαρχία, μία ιθαγένεια, μια διεθνή εκπροσώπηση, σαφώς, αποτελεί ασπίδα προστασίας των συμφερόντων ΟΛΩΝ των Κυπρίων. Είναι πολιτικό ατόπημα, σε αυτή τη γεωπολιτικά ασταθή περιοχή της Α. Μεσογείου, η Κύπρος να παραμένει διαιρεμένη.
Αναμφίβολα, οι συμμαχίες που θα πρέπει να συνάψει η νέα πολιτική ηγεσία της Κύπρου με ισχυρά κράτη στον ενεργειακό τομέα, είναι αναγκαία προϋπόθεση , όχι μόνο, για την πολιτική επιβίωση του κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας , αλλά και για την  οριστική επίλυση του Κυπριακού, που παραμένει πρόβλημα εισβολής και παράνομης κατοχής.



Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

ο γεωπολιτικός αφοπλισμός της Ελλάδας ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΓΟΥΣ Στην Τουρκία (και όχι μόνο) ο έλεγχος της ελληνικής ενεργειακής υποδομής

Πριν από την «τελική λύση»: ο γεωπολιτικός αφοπλισμός της Ελλάδας
ΤΟ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΩΓΟΥΣ
Στην Τουρκία (και όχι μόνο) ο έλεγχος της ελληνικής ενεργειακής υποδομής
Με «αντιδράσεις εκτός ορίων» απειλούν οι ΗΠΑ για να αποκλείσουν τους Ρώσους από ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ
                                       

«Το Ελληνικόν Έθνος, δυνάμει της παρούσης πράξεως θέτει εκουσίως την ιεράν παρακαταθήκην της αυτού Ελευθερίας, Εθνικής Ανεξαρτησίας και της πολιτικής αυτού υπάρξεως, υπό την μοναδικήν υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας.»
Ψήφισμα της Γ’ Εθνοσυνελεύσεως, Επίδαυρος

«Ο λαός κύριοι, τού οποίου παρρησιάζετε το πρόσωπον, δεν σας έδωκε πληρεξουσιότητα να καταργήσετε την Εθνικήν και Πολιτικήν ανεξαρτησίαν του, αλλά να την στερεώσητε, νά την διαιωνίσητε»
Διαμαρτυρία του Αλέξανδρου Υψηλάντη για το ως άνω ψήφισμα
«Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα θα είναι είτε αγγλική, είτε ρωσική. Δεν πρέπει να είναι ρωσική, άρα θα είναι αγγλική»
Sir Edmund Lyons, πρέσβης στην Αθήνα, προς την κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος, 1844
Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Με αντίδραση «κάθε τύπου», «εκτός ορίων» απειλεί η Ουάσιγκτων την Αθήνα, προκειμένου να αποτρέψει την είσοδο των Ρώσων στη ΔΕΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ, την ίδια στιγμή που η ελληνική κυβέρνηση σκέπτεται να «δώσει», για να ικανοποιήσει τις ΗΠΑ, την ελληνική ενεργειακή υποδομή στο Αζερμπαϊτζάν, χώρα, σε μεγάλο βαθμό, υπό τον έλεγχο της Τουρκίας!
‘Ένα από τα «βαρύτερα» όπλα του ελληνικού λαού, έθνους των ξεσηκωμένων κατά Σβορώνο (αλλά και μια από τις βασικότερες, ιστορικά, αιτίες καταστροφών του) είναι η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου, που παρεμβάλλεται μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, Ρωσίας και «θερμών θαλασσών».
Δυστυχώς, η «γεωπολιτική» έγινε τελευταία, όπως και τόσα άλλα, «μόδα», γελοιοποιούμενη στο στόμα Ελλήνων πολιτικών, που χρησιμοποιούν την έννοια σε βαθμό ευθέως αντίστροφο προς τον βαθμό κατανόησής της. Οι πολιτικοί μας έχουν μοναδική ικανότητα να αρπάζουν ιδέες που τους φαίνονται «φανταιζί» και να τις καταστρέφουν, μαζί με μας – ενίοτε και με τους εαυτούς τους ακόμα. Αν, όταν άρχιζα τη δημοσιογραφική μου καριέρα, ήταν πηγή μεγάλης ικανοποίησης αν κάποιος πολιτικός πρόσεχε αυτά που έγραφα, τώρα μάλλον με ανησυχεί η προοπτική, τόσο μεγάλη είναι η ικανότητά τους να στραβώνουν τα ίσια.
Στα χέρια ενός σχετικά ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου είναι σημαντικότατο διαπραγματευτικό όπλο για τον ελληνικό λαό. Χωρίς τέτοιο κράτος, η «γεωπολιτική» γίνεται τρόπος ελέγχου, υποδούλωσης και καταστροφής για τη χώρα. Γι’ αυτό το κοινωνικό, το δημοκρατικό και το εθνικό είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένα στην Ελλάδα, χώρας στις παρυφές πρώτου και τρίτου κόσμου, στο μεταίχμιο των κόσμων της Δύσης, της Μέσης Ανατολής και των Σλάβων, μεταξύ των οποίων κόσμων καλείται να ισορροπήσει, πραγματοποιώντας την ανεξαρτησία της.
Τα εξωφρενικά της ενέργειας
Πως θα σας φαινόταν αν σας έλεγα ότι η Ελλάδα ετοιμάζεται να παραχωρήσει στην Τουρκία σημαίνοντα ρόλο ελέγχου στην ελληνική ενεργειακή υποδομή; ‘Ότι η Αθήνα ετοιμάζεται, υπό την ασφυκτική πίεση των ΗΠΑ, να παραχωρήσει το μεγαλύτερο ίσως «χαρτί» που διαθέτει (ακόμα) το ελληνικό κράτος, τη «γεωπολιτική» και «γεωενεργειακή» υπεραξία της Ελλάδας, χωρίς απολύτως κανένα αντάλλαγμα, σε διάφορες, ελάχιστα φιλικές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων και η Τουρκία; Και ότι, με τον τρόπο αυτό, παραιτείται των τελευταίων όπλων που η χώρα διαθέτει για τη σωτηρία της, ενώ διαταράσσει σοβαρά τις σχέσεις της με τη Ρωσία, μια παραδοσιακή φιλική δύναμη, από τα ελάχιστα, αν όχι το μόνο, πιθανό, δυνητικό έστω στήριγμα της Ελλάδας, μαζί με τους υπόλοιπους λαούς της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
Κι όμως, αυτά ακριβώς συμβαίνουν. Ο αναλυτής που θέλει να κάνει κανονικά τη δουλειά του στη σημερινή Ελλάδα αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες. Κυρίως, τα όσα συμβαίνουν είναι τόσο εξωφρενικά και δυσάρεστα, που κανείς δεν θέλει να τον πιστέψει κι αν τον πιστέψει, δεν ξέρει τι να κάνει. Οι περισσότεροι (περιλαμβανομένης της μεγάλης πλειοψηφίας του πολιτικού προσωπικού) κάνουν «αυτοπλύση εγκεφάλου». Τροποποιούμε στο μυαλό μας την πραγματικότητα, ώστε να γίνει «αντιμετωπίσιμη». 
Υποτίθεται ότι οι ιδιωτικοποιήσεις γίνονται για να μειωθεί το χρέος ή να γίνει πιο «ανταγωνιστική» η οικονομία, τα κριτήριά τους είναι αυστηρά οικονομικά. Αν όντως ήταν έτσι, αν το πρόγραμμα σωτηρίας ήταν σωτηρίας, έστω εσφαλμένο, και όχι υποδούλωσης-καταστροφής του ελληνικού έθνους-κράτους, τότε, τα προς εκποίηση περιουσιακά στοιχεία του θα πήγαιναν στον πλειοδότη.
Νεοφιλελευθερισμός και γεωπολιτική: η ιδιωτικοποίηση ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ
Δεν είναι όμως έτσι. ‘Όταν ο πλειοδότης είναι ρωσικές εταιρείες και το περιουσιακό στοιχείο η ενεργειακή υποδομή της Ελλάδας, δεν ισχύουν τέτοια κριτήρια. Υπό την ασφυκτική πίεση της Ουάσιγκτον, το «εθνικό ταμείο εκποίησης», ΤΑΙΠΕΔ, αποφάσισε να τροποποιήσει στο μέσο του διαγωνισμού για την εκχώρηση της ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ τους όρους για να μην κατακυρωθούν στις ρωσικές εταιρείες οι ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ.
‘Ετσι, σκέπτονται τώρα να δώσουν τη δυνατότητα να  συγκροτηθεί εκ των ενόντων ένα «κονσόρτσιουμ» της αζερικής κρατικής εταιρείας πετρελαίων και των ομίλων Βαρδινογιάννη και Μυτιληναίου (ο τελευταίος κύριο εργαλείο αμερικανικής οικονομικο-στρατηγικής διείσδυσης στα Βαλκάνια), για να πάρει τη «δουλειά». Εναλλακτική λύση ένα κονσόρτσιουμ Αζέρων και ευρωπαϊκών (υπό αγγλοσαξωνικό έλεγχο εταιρειών).
Είναι η δεύτερη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. ‘Όπως απεκάλυψαν πέρυσι τα «Επίκαιρα», ένας αμερικανός Υφυπουργός και ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα προκάλεσαν, παρουσία τους, εσπευσμένη συνεδρίαση της Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων, μεγαλοβδομαδιάτικα. Η συνεδρίαση απέρριψε για τυπικούς λόγους μία ρωσική εταιρεία κατά την πρώτη φάση του διαγωνισμού. ‘Ηταν μάλιστα τέτοια η πρεμούρα απόρριψης των ρωσικών προτάσεων, που η σχετική απόφαση δεν κοινοποιήθηκε καν με επίσημο έγγραφο του ελληνικού κράτους, αλλά με βιαστικά συνταγμένο χαρτί της Rothschild and Sons, συμβούλου ιδιωτικοποιήσεων της κυβέρνησης (που νομικά εκπροσωπεί ο Υπουργός Δένδιας, αν είναι ορθές οι σχετικές αναρτήσεις στο διαδίκτυο). Παράγων με γνώση των τότε διαμειφθέντων, μας μετέφερε ως εξής το «κλίμα»: «Μόνο μπαζούκας δεν άρχισαν να ρίχνουν στους δρόμους της Αθήνας οι διάφοροι ξένοι ενδιαφερόμενοι για το θέμα. Τέτοια ήταν η λύσσα να πάρουν τους αγωγούς».
Δεν είναι, ας σημειωθεί, μόνο ότι οι Ρώσοι πλειοδοτούν. Υπόσχονται ομοίως εγγύηση μακροχρόνιου και οικονομικού εφοδιασμού της Ελλάδας και σημαντικά έργα επενδύσεων σε αποθηκευτικούς χώρους και σταθμούς υγροποίησης. Να σημειωθεί ότι η ΔΕΠΑ πουλάει φυσικό αέριο. Αν η ΓΚΑΖΠΡΟΜ αρχίσει να μην της πουλάει αέριο και να το διοχετεύει στην «Προμηθέας», η ΔΕΠΑ μένει χωρίς αντικείμενο και αξία!
Η “οικονομική αξία”  των συγκεκριμένων, υπό αποκρατικοποίηση, «περιουσιακών στοιχείων» δεν είναι ούτε ένα, ούτε δύο, ούτε πεντακόσια δισεκατομμύρια. Ισούται με το κόστος της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδας και της «γεωπολιτικής αξίας» της! Ο έλεγχος των «ενεργειακών οδών», και, μαζί, η δυνατότητα της Αθήνας να παραχωρήσει ή να απαγορεύσει τη χρήση του ελληνικού εδάφους και των θαλασσών στην Τουρκία, τη Ρωσία, το Ισραήλ ή τις μεγάλες πετρελαϊκές εταιρείες, είναι ένα από τα ισχυρότερα «χαρτιά» του ελληνικού λαού και κράτους, για να σωθούν από την καταστροφή. Πολύ φυσικά, θέλουν να του το αρπάξουν, μαζί με όλα τα υπόλοιπα (αυτό ακριβώς εξυπηρετεί και ο «πυρετός των πετρελαίων»), προτού φτάσουμε στην «τελική λύση» του «ελληνικού ζητήματος».
Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον πως οι νεοφιλελεύθεροι αντίπαλοι του κράτους θεωρούν λογικό να «ιδιωτικοποιούν» περιουσία του ελληνικού δημοσίου προς όφελος όχι «ιδιωτών επενδυτών», αλλά ξένων κρατών! Δεν θα ανοίξουμε εδώ τον άλλο, μάλλον βρομερό και «εθνοκτόνο» φάκελο των ιδιωτικοποιήσεων, δηλαδή της λεηλασίας του ελληνικού δημοσίου απευθείας πλέον από τους «Πιστωτές» δια του ΤΑΙΠΕΔ, και μάλιστα με αντίτιμο που δεν προσεγγίζει ούτε από μακριά την αξία των εκποιούμενων στοιχείων και δεν βοηθάει στην αντιμετώπιση του χρέους. Δεν πρόκειται δυστυχώς για μια ακόμη κλοπή του ελληνικού λαού, αλλά αφαιρεί από τη χώρα κρίσιμα εργαλεία για την ανάπτυξη, την εθνική ανεξαρτησία και την εθνική άμυνα.   
Οι φίλοι από το Μπακού και ο … Ραούφ Ντενκτάς!
Τα εξωφρενικά όμως δεν σταματάνε πουθενά σε αυτό το έργο, για τη συγγραφή του οποίου μοιάζουν να συνεργάστηκαν Μαρκήσιος Ντε Σαντ και Ιονέσκο. Τι ακριβώς είναι το Αζερμπαϊτζάν που, δια της κρατικής εταιρείας πετρελαίων του, διεκδικεί τη ΔΕΣΠΑ και τη ΔΕΣΦΑ και, δι’ αυτών, σημαντικό, «στρατηγικό» έλεγχο της Ελλάδας; Μετά την ίδια την Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που διατηρεί τόσο καλές σχέσεις, σε όλους τους τομείς, με το δημιούργημα του τουρκικού στρατού εισβολής, την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» δηλαδή, την οποία και έχει σχεδόν αναγνωρίσει. Φαίνεται ότι, ως ανταμοιβή, η κυβέρνηση της Αθήνας σκέπτεται να δώσει τώρα στο Μπακού τη στρατηγική υπεραξία της Ελλάδας.
Δύο κράτη διατηρούν δεσπόζουσα επιρροή και έλεγχο επί του Αζερμπαϊτζάν. Το ένα είναι η εθνικά συγγενής Τουρκία, που επενέβη τακτικά στα εσωτερικά του και συνδιαμόρφωσε τις κυβερνώσες ελίτ του μετά το 1989. Το δεύτερο είναι το Ισραήλ, που διεισδύει, εξοπλίζει και θέλει να χρησιμοποιήσει το Μπακού κατά της Τεχεράνης. Το Αζερμπαϊτζάν είναι η κυριότερη απειλή για την Αρμενία, παραδοσιακό φίλο και σύμμαχο της Ελλάδας. Για να συνοψίσουμε: η Αθήνα σκέπτεται να δώσει τον έλεγχο των αγωγών της σε ένα κράτος που διατηρεί στενότατες σχέσεις με την Τουρκία και τις χειρότερες δυνατές με τρεις από τους παραδοσιακότερους, σταθερότερους φίλους της Ελλάδας, την Αρμενία, τη Ρωσία και το Ιράν! Εμείς τώρα πως πρέπει να τα σχολιάσουμε αυτά; ‘Ότι και να πούμε, κατώτερο θα είναι της πραγματικότητας. Ελπίζουμε πάντα, ακόμα, ότι η κυβέρνηση αυτή θα βρει έναν τρόπο τουλάχιστο να κηρύξει άγονο τον διαγωνισμό.
«Είναι η Αμερική ηλίθιε…»
Σημειωτέον ότι υπάρχει μια άλλη, εξόχως σημαντική, στρατηγικής αξίας πτυχή στην υπόθεση αυτή. Αν κάτι αποδεικνύουν οι εξελίξεις περί τη ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ, είναι ότι  οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ουδέποτε έπαυσαν να είναι ο στρατηγικός επικυρίαρχος της Ελλάδας που δεν έγινε ακριβώς αποικία της Γερμανίας, όπως από άγνοια ή άλλα κίνητρα υποστηρίζει σειρά σχολιαστών. Αυτό είναι ένα τεράστιο, κρίσιμα σημαντικό θέμα, στο οποίο θα χρειαστεί να επανέλθουμε αναλυτικά, γιατί ενδεχομένως υποκρύπτει πολύ μεγάλη παγίδα για τον ελληνικό λαό. Υπενθυμίζουμε πάντως ότι α) η κυβέρνηση Παπανδρέου, που μας έβαλε στο Μνημόνιο και τις Δανειακές, ήταν ίσως η πιο φιλοαμερικανική, καλύτερα «αμερικανική» κυβέρνηση της ιστορίας μας, β) ότι είναι δεσπόζουσα η αμερικανική επιρροή στο ΔΝΤ, γ) ότι η Γερμανία, αν «διαμεσολαβεί» μεταξύ «αγορών» και Ελλάδας, και έχει επί μέρους κέρδη από την ελληνική κρίση, δεν οργανώνει ένα «Τέταρτο Ράιχ» στην Ευρώπη, αλλά το «Ράιχ του Χρήματος», στο οποίο, βλακωδώς και ανιστόρητα, κατά τη γνώμη μας, το Βερολίνο θέλει να νομίζει ότι θα διατηρήσει τον κυριαρχικό, ηγεμονικό ρόλο του στην Ευρώπη.
Αξίζει, στο σημείο αυτό, να υπογραμμίσουμε ότι η Γερμανία έχει συγκρουστεί σοβαρά με τις ΗΠΑ για τα ενεργειακά θέματα. Πρώτον, για την πολιτική τους απέναντι στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, όπου η Ουάσιγκτον υποστήριξε διάφορα σχέδια με κύριο τον αγωγό Μπακού-Τζεϊχάν προκειμένου να τις «απεξαρτήσει» από τη Μόσχα (και να τις εξαρτήσει από την ίδια και την ‘Αγκυρα). Δεύτερον, η Γερμανία έφτιαξε, παρά τις αμερικανικές αντιρρήσεις, τον αγωγό NordStream, βόρειο αντίστοιχο του SouthStream, αγωγούς που η Ουάσιγκτων δεν θέλει να βλέπει ούτε ζωγραφιστούς!
Η Κομισιόν επίσης, στα ενεργειακά ζητήματα, ακολουθεί περισσότερο αμερικανική παρά γερμανική γραμμή, γεγονός δηλωτικό του τι πραγματικά συμβαίνει στην Ευρώπη. ‘Ενας από τους λόγους που η ‘Αγκελα Μέρκελ έπνεε μένεα κατά του Γιώργου Παπανδρέου και διευκόλυνε την επίθεση των αγορών κατά της Ελλάδας, ήταν ακριβώς ότι ο πρώην πρωθυπουργός υπήρξε ακραία φιλοαμερικανός, σφοδρός πολέμιος της ρωσικής πολιτικής Καραμανλή και των ανοιγμάτων προς τη Μόσχα και φανατικός οπαδός της τουρκικής ένταξης στην ΕΕ! Λέγεται μάλιστα ότι η Μέρκελ έχει συμφωνήσει να μη φέρει ουσιαστικές αντιρρήσεις στην απόκτηση, από τους Ρώσους, της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ.
Τρία στρατηγικά σχέδια για την Ελλάδα, χωρίς την Ελλάδα…
Αξίζει να σημειώσουμε επίσης, ότι η απόκτηση της ΔΕΠΑ και της ΔΕΣΦΑ δεν είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο επιχειρείται η υφαρπαγή της γεωπολιτικής-στρατηγικής αξίας της Ελλάδας. ‘Ενας άλλος είναι η σύνδεσή της με διάφορα σχέδια αγωγών, χωρίς κανένα αντάλλαγμα για την ίδια και επί στρατηγική ζημία της. Κατ’ ουσίαν τρία στρατηγικά σχέδια έχουν εκπονηθεί για τη διέλευση ενεργειακών πόρων από τον ελληνικό χώρο. Τα αναφέρουμε για να ξεκαθαρίσουν οι αναγνώστες μας τι συμβαίνει και οι «χειριστές» τι συμφέρει και τι δεν συμφέρει τη χώρα:
-        το σχέδιο ισραηλινού «δυτικού διαδρόμου», στον οποίο το Τελ-Αβίβ θέλει να προσδώσει και στρατιωτική διάσταση, για να αποκτήσει «στρατηγικό βάθος» εν όψει και πιθανού μείζονος πολέμου στη Μέση Ανατολή. Στον διάδρομο αυτό πιθανώς θα προστεθούν και τα κουρδικά πετρέλαια της Exxon (ο Πρόεδρος της εταιρείας αυτής λέγεται ότι τηλεφώνησε το 2004 σε ιδιοκτήτη μεγάλης καθημερινής εφημερίδας, απαιτώντας να στηρίξει, πάση θυσία, το σχέδιο Ανάν)
-        το σχέδιο μεταφοράς πόρων μέσω Τουρκίας, που πάει μαζί την αναβίωση της «ελληνοτουρκικής προσέγγισης» (αγωγός ΤΑΡ)
-        τα ελληνορωσικά σχέδια τύπου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και SouthStream, που πάνε ενδεχομένως μαζί με ελληνορωσική αμυντική συνεργασία
Τέλος, όλα αυτά συμβαδίζουν με την προτίμηση της μιας ή της άλλης πετρελαϊκής εταιρείας για την εκμετάλλευση, προς όφελος των πιστωτών υπό τις παρούσες συνθήκες, τη διαρπαγή δηλαδή, για να είμαστε ακριβέστεροι, των τυχόν ευρεθησομένων ελληνικών ενεργειακών κοιτασμάτων. 
Το κριτήριο, για τέτοιου είδους αποφάσεις, δεν μπορεί να είναι οικονομικό, τακτικό ή το σύνηθες, ποιος από τους ενδιαφερόμενους είναι ισχυρότερος. Το κριτήριο οφείλει να είναι ποιος σχεδιασμός εξυπηρετεί την κεντρική εθνική επιδίωξη, την αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας μας.
Το στρατηγικό διακύβευμα αυτών των υποθέσεων «ισούται» με τη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας. Στα χέρια μιας άξιας εθνικής ηγεσίας μπορεί να γίνει το χαρτί έναντι του οποίου θα αποκτήσουμε πάλι κοινωνία και κράτος βιώσιμα. Επειδή όμως, ότι και να κάνουμε ή να μην κάνουμε εμείς, το διακύβευμα για τους άλλους είναι τεράστιο για να το αγνοήσουν, δεν θα μας αφήσουν σε χλωρό κλαρί, αν μας βρούνε «μπόσικους», «ξέφραγο αμπέλι».
Μόνο η εμφάνιση μιας ψυχωμένης, ανεξάρτητης, στρατηγικά οξυδερκούς ηγεσίας, σε συνδυασμό με πανεθνική, ενεργό κινητοποίηση του ελληνικού λαού, σε μια γροθιά, θα μπορούσε να σώσει την Ελλάδα στις σημερινές συνθήκες.
Konstantakopoulos.blogspot.com
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα», 14.2.2013