Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Περικλής Γιαννόπουλος KAI Σοφία Λασκαρίδου: Μια τραγική ιστορία


Πριν από ένα αιώνα περίπου, ένας ξανθός Αθηναίος με γαλανά μάτια και φλογερή ιδιοσυγκρασία μπήκε στη θάλασσα του Σκαραμαγκά. Καβάλα σ” ένα λευκό άλογο φύτεψε μια σφαίρα στον κρόταφό του. Ήταν ο Περικλής Γιαννόπουλος, μια από τις λαμπρότερες ελπίδες των ελληνικών γραμμάτων. «Αυτοκτόνησε γιατί δεν βρήκαν απήχηση στο κοινό οι ιδέες του», έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής. Η αληθινή όμως αιτία του θανάτου του Γιαννόπουλου βρισκόταν αλλού.. Λίγες μέρες μετά την αυτοκτονία του Γιαννόπουλου, τα κύματα του Σκαραμαγκά ξέβρασαν το πτώμα του. Ο θάνατος δεν είχε νικήσει την ομορφιά του, μόνο τα μαλλιά του είχαν γίνει κατάλευκα. Ο Γιαννόπουλος φορούσε λευκή φανέλα, κοστούμι και γάντια γκλασέ. Το ρολόι που βρέθηκε στην τσέπη του, είχε σταματήσει στις 11 και 3 λεπτά. Ο αστυνομικός Ελευσίνος, διέταξε να μεταφερθεί το πτώμα στην εκκλησία. Εκεί έμεινε ως την άλλη μέρα το πρωί που έγινε η κηδεία. Αλλά στο διάστημα που μεσολάβησε: «…διεπιστώθη ότι το πτώμα είχον ήδη περιποιηθεί χείρες αβραί, οι οποίαι είχαν αποθέσει επί της κεφαλής του στέφανον ανθέων εξαιρετικών και είχαν χύσει επ” αυτού μύρα. Ο αστυνόμος εξήγησεν ότι με το πρωινόν τραίνον, κατήλθαν εξ Αθηνών δύο κυρίαι του εξωτερικού, οι οποίαι μετέβησαν εις την εκκλησίαν και απέθεσαν επί του πτώματος πλήθος ανθέων τα οποία έφεραν εξ Αθηνών και το εμύρωσαν. Ακολούθως, έφυγον χωρίς να καταστήσουν γνωστά τα ονόματά των». (Εφημερίδα «Πατρίς» 22/4/1910) Ποιές ήταν αυτές οι δύο γυναίκες;

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

APO ΣΤΑΘΗ

Παρ’ ότι στον ελληνικό Τύπο δεν αρθρογραφούν ο Μαρκ Τουαίην κι ο Εντγκαρ Αλαν Πόε, ούτε ο Αρθουρ Κόναν Ντόυλ ή ο Στίβεν Κινγκ, αφθονεί το παράδοξο. Επί παραδείγματι, ο ΔΟΛ καλεί καθημερινώς τον κ. Τσίπρα να ξεριζώσει από μέσα του τον κ. Λαφαζάνη και να γίνει άνθρωπος - δηλαδή κεντροαριστερός.Σ’ αυτήν την περίπτωση, νομίζω ότι ένας εξορκισμός θα ήταν πιο αποδοτικός. Εξελθε πνεύμα μιαρόν και σοσιαλιστικόν, έξελθε πνεύμα ακάθαρτον και λαϊκίστικον, έξελθε - για να βρει την υγειά του και ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης,
τον οποίον η σκληρότης του κόσμου τούτου καταδίκασε στην ανάγκη να κάνει ο έρμος κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή ανασχηματισμό στην κυβέρνηση και κάθε Τρίτη, Πέμπτη και Σάββατο αναδόμηση στον ΣΥΡΙΖΑ.
Εχετε ξαναδεί ποτέ αρχηγό κόμματος να υπαγορεύει (με τη συνέπεια και την επιμονή που ένας καντηλανάφτης ανάβει τα καντήλια μιας εκκλησίας) σε άλλον πρόεδρο κόμματος με ποιους να πάει (απ’ το κόμμα του) και ποιους ν’ αφήσει; Ισως να
πρόκειται για παγκόσμια πρωτοτυπία η οποία θα πρέπει να αξιοποιηθεί. Καλό θα ήταν λοιπόν ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης να υπαγορεύει κάθε μέρα στον κ. Πρετεντέρη τι να γράφει, στη θεία μου τη Φωτούλα τι να μου μαγειρεύει, και στον κ. Σαμαρά τι να κάνει με την κυρία Μπακογιάννη.
Φοβάμαι ότι το ταλέντο του Σταύρου να λέει στους άλλους τι θα έκανε αν ήταν στη θέση τους πάει χαμένο, όσον το περιορίζει στην ενασχόλησή του με τον κ. Τσίπρα, καταντάει μονότονο. Σαν το κοριτσάκι με τα λουλούδια που επαναλαμβάνει έτσι στο ξεκούδουνο στις περιπέτειες του Λούκυ Λουκ «αυτά τα ωραία λουλούδια» ή σαν τον Ραν Ταν Πλαν που όποιον κι αν βλέπει μονολογεί (αν και με κάποια χρονοκαθυστέρηση) «κάπου τον ξέρω αυτόν τον κύριο».
Είναι εντυπωσιακό ότι η συνιστώσα Σταύρος (έτσι που το πάει, έχει γίνει δικός μας άνθρωπος) ουδέποτε έχει κάνει κριτική στον ΣΥΡΙΖΑ για την όποια υποχώρηση από την όποια θέση του (όπως, λόγου χάριν, για την προστασία της πρώτης κατοικίας), ενώ του κάνει μονίμως κριτική για την όποια αντίστασή του στις απαιτήσεις και τις υπαγορεύσεις των δανειστών. Οπερ έδει δείξαι.
από όλα τα λόγια τα θλιμμένα
που είπε γλώσσα και έγραψε πένα
αυτά είναι τα πιο πονεμένα
«η ζωή μπορούσε να είναι αλλιώς για μένα»
(από το ντιβάνι του Γιάλομ)

Μια εφαρμογή του Θεωρήματος Νας:

Μια εφαρμογή του Θεωρήματος Νας:   Συνεδριάζουν οι Υπουργοί Οικονομικών των κρατών μελών που ανήκουν στην Ευρωζώνη.   Όλοι οι μετέχοντες Υπουργοί, έχουν ως Στρατηγικό στόχο, να ληφθεί μια απόφαση, που θα ικανοποιεί,  τα συμφέροντα των κρατών που εκπροσωπούν.     Αν κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης , οι υπουργοί προσαρμόζουν τις απαιτήσεις τους λαμβάνοντας υπόψη τους τις επιλογές άρα και τα συμφέροντα των συναδέλφων τους, τότε, υπάρχουν περισσότερα από ένα σημεία σύγκλισης (κοινής απόφασης), έτσι ώστε,  κανείς από τους συμμετέχοντες να μη θεωρείται χαμένος. Το παραπάνω είναι μια από τις εφαρμογές του Θεωρήματος, που διατύπωσε ο Μαθηματικός Τζων  Νας.   Πιο  συγκεκριμένα, το θεώρημα ΝΑΣ, μας πληροφορεί ότι, «κάθε παίγνιο με πεπερασμένο πλήθος παικτών και στρατηγικών,  έχει τουλάχιστον ένα σημείο ισορροπίας, σύμφωνα με το οποίο όλοι οι παίκτες επιλέγουν τις πιο συμφέρουσες για αυτούς στρατηγικές, γνωρίζοντας και τις επιλογές των αντιπάλων τους». Δηλαδή, οι παίκτες σκέφτονται τι μπορεί να διαλέξει ο αντίπαλος τους, προσπαθούν να καταλάβουν τη συμπεριφορά των άλλων και επιλέγουν την στρατηγική τους σύμφωνα και με τις επιλογές των άλλων παικτών.  Έτσι καταλήγουν, ως σύνολο,  σε να σημείο ή απόφαση ή κατάσταση (εξαρτάται από την εφαρμογή), που προκύπτει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα για όλους, αφού σε επιμέρους θέματα όλοι  χάνουν και όλοι κερδίζουν, όμως το σύστημα ισορροπεί και  σε αυτή την περίπτωση η έννοια της  ισορροπίας,  ονομάζεται  ως ισορροπία Νας.
Ο Καθηγητής  Τζων Φορμπς Νας, τιμήθηκε το 1994 με το βραβειο Νόμπελ για τη συμβολή του στη θεωρία παιγνίων.
Ο Τζων Νας  εργάστηκε για πολλά χρόνια  στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT), ως καθηγητής του τμήματος μαθηματικών. Ειδικότερα εργάστηκε πάνω στη Θεωρία της Εξισορρόπησης.  Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Καθηγητής Νας, αντιμετώπιζε προσωπικά   προβλήματα ανισορροπίας, αφού από την ηλικία των 29 ετών, διαγνώστηκε  ότι έπασχε από σχιζοφρένεια και για μεγάλα χρονικά διαστήματα  νοσηλεύτηκε   σε Ψυχιατρικές κλινικές. 
Ο Τζων Νας 86 ετών, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Νιου Τζέρσι,    το  περασμένο   Σάββατο    μαζί με τη σύζυγό του Αλίσια 82 ετών, την οποία μάλιστα είχε παντρευτεί δυο φορές.   
                                                                         Χ.Α.Κ.

Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Δεν «χωράνε» και οι δυο αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου στο ελληνικό έδαφος. Ωμός εκβιασμός από ΗΠΑ . ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΑΘ. ΚΑΠΟΥΤΣΗ




Μοιάζει με ειδυλλιακή εικόνα, δύο αγωγοί μεταφοράς φυσικού αερίου, ο ένας αμερικανό-ευρωπαϊκών συμφερόντων  και ο άλλος ρωσικός, να περνούν από το έδαφος της Ελλάδας, μεταφέροντας ζωτικής σημασίας ενέργεια στην κεντροδυτική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, καθιστώντας έτσι  τη χώρα μας ενεργειακό κόμβο, με προφανή οφέλη στην οικονομία, με τη δημιουργία θέσεων εργασίας , αλλά και με αναβάθμιση της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας.   Και ακόμη, μια κερδοφόρα δημόσια επιχείρηση  η ΔΕΣΦΑ που ιδιωτικοποιείται  , αλλά και  με συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου, να καθίσταται μοχλός οικονομικής ανάπτυξης.  Θα μπορούσε να ήταν και έτσι; Ίσως,  όμως, το παραπάνω «σενάριο», είναι πολύ καλό,  για να είναι και αληθινό!
Δύο Ελληνικές κυβερνήσεις με διαφορετικό ιδεολογικό προσανατολισμό, η κεντροδεξιά των Α. Σαμαρά και Β. Βενιζέλου και  η αριστερά με δεξιές αποχρώσεις  του Α. Τσίπρα (ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ), υπέγραψαν την κατασκευή δύο αγωγών φυσικού αερίου.

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2015

Ο ΜΕΓΑΣ (Άγιος γιατί;;) ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, έγινε χριστιανός λίγο πριν πεθάνει!!!


Είναι γεγονός ότι η στάση των ιστορικών απέναντι στο Μέγα Κωνσταντίνο είναι αντιφατική. Για άλλους υπήρξε μέγα αίνιγμα ή στυγνός δολοφόνος και καιροσκόπος, για άλλους δε, το μέγα θαύμα της ιστορίας. Αυτό συμβαίνει διότι επικρατούν συνήθως ιδεολογικά κριτήρια και παραταξιακές εκτιμήσεις ερήμην των πηγών. Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στο χώρο της ιστορίας, που οδηγεί αυτόχρημα στην αυτοκατάργηση του ιστορικού και των ερευνών του, είναι η χρησιμοποίηση της ιστορίας με οποιεσδήποτε διασκευές της κατά το δοκούν, ώστε να χρησιμοποιείται για να αποδειχθούν πράγματα που ιστορικά δεν θεμελιώνονται. Ένα άλλο επίσης πρόβλημα είναι όχι μόνον η ιδεολογική χρήση της ιστορίας και των πηγών ακόμη, αλλά είναι και ο ιστορικός αναχρονισμός. Να επιχειρούνται δηλαδή ερμηνευτικές προσβάσεις στα ιστορικά γεγονότα και στα ιστορικά πρόσωπα μέσα από κρίσεις και προϋποθέσεις του παρόντος, του οποιουδήποτε παρόντος. Γνωρίζετε ασφαλώς όλοι ότι όταν συντάσσει κανείς μια ιστορική διατριβή και μάλιστα αν είναι διδακτορική διατριβή που είναι η σημαντικότερη εργασία ενός επιστήμονος, παραθέτει ένα εισαγωγικό ή πρώτο κεφάλαιο που αναφέρεται στην εποχή μέσα στην οποία τοποθετούνται τα θέματα με τα οποία ασχολείται. Αυτή η τοποθέτησις είναι απολύτως αναγκαία, σφαιρική από πάσης πλευράς τοποθέτηση, για να μπορεί κανείς τα συμπεράσματα τα οποία θα συναγάγει, να τα τεκμηριώνει και μάλιστα κατά τρόπον αναμφισβήτητον. Ο ιστορικός αναχρονισμός και η ιδεολογική χρήση της ιστορίας, επαναλαμβάνω, είναι από τις μεγαλύτερες αρρώστιες των ασχολουμένων με την ιστορία, στην εποχή μας περισσότερο.
Ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος (λατινικά: Flavius Valerius Constantinus, 27 Φεβρουαρίου 272 - 22 Μαΐου 337) ή Ισαπόστολος και Άγιος Κωνσταντίνος ή Μέγας Κωνσταντίνος (κατά την Ορθόδοξη Εκκλησία) ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας. Ήταν αυτοκράτορας της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 312 έως το 324 και μονοκράτορας από το 324 έως το 337[1]
Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΖΗΣΕ Δίπλα στον Διοκλητιανό , άρα  έζησε από κοντά έναν από τους μεγαλύτερους διωγμούς εναντίον των χριστιανών, τα φρικτά βασανιστήρια και τις δημόσιες εκτελέσεις των οπαδών της νέας θρησκείας,  τα όποια παρακολουθούσε αν δεν συμμετείχε, που ξεκίνησε με το «έδικτο» του αυτοκράτορα το 303 μ.Χ. από τη Νικομήδεια
Έμεινε γνωστός διότι υπέγραψε το διάταγμα των Μεδιολάνων το 313 μ.Χ. με το οποίο θεσπιζόταν η αρχή ανεξιθρησκίας. Έτσι, για πρώτη φορά ο Χριστιανισμός βρισκόταν υπό την προστασία του αυτοκράτορος (σημ. Ο Μ. Κωνσταντίνος δεν ανακήρυξε το Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας, όπως λανθασμένα αναφέρεται κάποιες φορές. Αυτό το έπραξε αρκετά χρόνια αργότερα ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος)
TO 337 Ο ετοιμοθάνατος Κωνσταντίνος βαπτίζεται και τυπικώς χριστιανός από τον αρειανό επίσκοπο Ευσέβιο Νικομηδείας, προφανώς με την πονηρή σκέψη ότι ένα βάπτισμα στο τέλος του βίου είναι ό,τι καλύτερο για την άφεση όλων των προηγουμένων αμαρτιών (Latourette, τόμος Α, σελ. 175).

"Δεν θα εξευτελιστώ , δεν θα συμβιβασμού" !!! Τρομερή φράση... απο ΤΙΠΟΤΑ 3

"Δεν θα εξευτελιστώ , δεν θα συμβιβασμού" δηλώνει ο Γιάνης Βαρουφάκης, ανακοινώνοντας πως βαδίζει στην οδό της ...παραίτησης !!! :

Αποτέλεσμα εικόνας για Βαρουφακης

"Δεν θα  εξευτελιστώ , δεν θα  συμβιβασμού" !!!
Τρομερή  φράση...
Την "πάμε"!

Αλλά  εν προκειμένω  τη λέει ο...υπερφλύαρος  Γιάνης  Βαρουφάκης  , και μάλιστα  στους  New York Times ...
Για να  γίνει  γνωστό παντού, ότι αυτός ο Βαρουφάκης  βαδίζει  ήδη στην οδό της  ...παραίτησης !!! 
Είπε κι άλλα :
- " ανάθεμα αν  δεχθώ   ένα ακόμη πακέτο   ,που θα διαιωνίσει   την ίδια κρίση..
Δεν εξελέγην γι΄αυτό"!

Σάββατο, 16 Μαΐου 2015

Ο Αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός και ο αλυτρωτισμός των Σκοπιανών, απειλή για τη σταθερότητα στα Βαλκάνια.


άρθρο  Του Χρήστου Καπούτση

      «Ζωντανεύουν» εφιαλτικές μνήμες της ιστορίας της Βαλκανικής, τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα στην πόλη Κουμάνοβο της π. Γ.Δ.Μακεδονίας, όπου έχασαν τη ζωή τους 25 άνθρωποι, (15 αστυνομικοί,  8 αντάρτες και 2 άμαχοι), κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών, ανάμεσα σε ομάδα αλβανών εθνικιστών και των δυνάμεων ασφαλείας της FUROM.
Το κράτος της FUROM παραπαίει, κυρίως λόγω της εθνικιστικής πολιτικής της κυβέρνησης Ν. Γκρουέφσκι, αλλά και της εσωτερικής υπονόμευσης από την αλβανική μειονότητα, που αποτελεί το 30% του συνολικού πληθυσμού.  Επίσης,  η μη ένταξη της π.Γ.Δ. Μακεδονίας, στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., αποδυναμώνει τις κρατικές δομές , οι Δημοκρατικοί θεσμοί υπολειτουργούν, ενώ ενθαρρύνεται η δράση εθνικιστών στο έδαφος της.   Πιθανή κατάρρευση  του κράτους των Σκοπίων, θα προκαλέσει  σκηνές ανάλογες της Μέσης Ανατολής,  καθώς θα πυροδοτήσει ένα νέο ντόμινο διαμελισμού και ενόπλων συρράξεων στα Βαλκάνια.  
Ο  Αμερικανός πρεσβευτής στα Σκόπια Τζες Μπέιλι, επέρριψε ευθύνες στην Κυβέρνηση των Σκοπίων,

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2015

«Δυσκίνητο» ΝΑΤΟ ειδικά στις ανάγκες του «υβριδικού πολέμου»


Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η διήμερη Σύνοδος των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ, που ολοκληρώθηκε χθες στην Αττάλεια. Διαπιστώθηκε η αδυναμία του ΝΑΤΟ να ανταποκριθεί επαρκώς στις σύγχρονες μορφές απειλών, ειδικά στις ανάγκες του «υβριδικού πολέμου».
Συμφώνησαν, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ να συνεργαστούν στενότερα, για την αντιμετώπιση του «υβριδικού πολέμου», της εμπλοκής στρατευμάτων αγνώστου ταυτότητας, της επικοινωνιακής προπαγάνδας, ειδικά της διαδικτυακής και της οικονομικής πίεσης,  που η στρατιωτική συμμαχία υποστηρίζει ότι η Ρωσία χρησιμοποίησε εναντίον της Ουκρανίας.

Η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής Φεντερίκα Μογκερίνι ενημέρωσε επίσης τους υπουργούς εξωτερικών των χωρών μελών του ΝΑΤΟ στην Τουρκία σχετικά  τα σχέδια για μια επιχείρηση της ΕΕ με σκοπό την καταστροφή πλοίων που χρησιμοποιούνται για την διακίνηση χιλιάδων μεταναστών από τη Λιβύη στην Ευρώπη, επειδή η αθρόα ροή μεταναστών θεωρείται  μείζονα απειλή  για την Ασφάλεια,

Ιπποκράτης Δάκογλου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΔΑΚΟΓΛΟΥ, ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ «ΕΣΠΑΣΕ» ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΑ

GPapado
Αναρτήθηκε από: GPapado
Ημηρομηνία ανάρτησης: Δευτέρα 27 Απριλίου 2015, 16:00
Κατηγορία: Αρχαία Ελλάδα
Ο Ιπποκράτης Δάκογλου είναι ένας από τους... γνωστότερους-άγνωστους επιστήμονες του σύγχρονου Ελληνισμού. Μπορεί να μην τον ξέρει το πανελλήνιο αλλά ήδη τον ευγνωμονούν τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι που έχουν πάρει από εκείνον μουσικό CD με την «αρμονία των ουρανίων σφαιρών», στο οποίο ακούγεται ο ήχος των μαθηματικών μηνυμάτων του Πυθαγόρα!

Αυτό το παράδοξο μουσικομαθηματικό έργο που έφερε σε πέρας ο κ. Δάκογλου με τη βοήθεια του ιδρύματος του συνθέτη Ιάννη Ξενάκη άλλαξε τη ζωή πολλών συνανθρώπων μας προς το καλύτερο, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν από αϋπνίες μέχρι κατάθλιψη και άλλα, σημαντικά προβλήματα!

Ο κ. Δάκογλου είναι ένας αεικίνητος άνθρωπος, που έχει συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής ανάμεσά μας, μελετώντας τον Πυθαγόρα και λύνοντας σύνθετα (και για πολλούς άλυτα) μαθηματικά προβλήματα, με την ευκολία και την άνεση ενός μικρού παιδιού που λύνει τα κορδόνια των παπουτσιών του. Ανήκει σ' αυτή την ειδική κατηγορία των Ελλήνων που έζησαν στην Κωνσταντινούπολη και βίωσαν το μεγαλείο της Βασιλεύουσας, αποθηκεύοντας για πάντα στον «σκληρό δίσκο» με τις αναμνήσεις τους την αυτοκρατορική αύρα ενός αλησμόνητου πολιτισμικού οικοδομήματος. Σπούδασε με στερήσεις, δυσκολίες και πείσμα. Η τύχη τον ευνόησε όποτε ακριβώς χρειάστηκε τη βοήθειά της. Εργάστηκε σκληρά. Καθ' όλη τη διάρκεια του ενήλικου βίου του συγκέντρωνε βιβλία, αναφορές και κείμενα για τον Πυθαγόρα – ένα πρόσωπο της αρχαιότητας που ετάχθη από την Ιστορία να κινείται ανάμεσα στη σφαίρα του μύθου και της πραγματικότητας.

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2015

τι δεν πήγε καλά και εγινε η Μεγάλη Έκρηξη και Δημιουργηθηκε το ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΝ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΑΠΕΙΡΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ;;

ρ
0

Αν όλα εξελίσσονταν όπως προέβλεπαν οι νόμοι της φύσης κατά την διαδικασία του Big Bang, τότε στο απέραντο σύμπαν δεν θα υπήρχε τίποτα, παρά μόνο ενέργεια. Γαλαξίες, αστέρες, πλανήτες, άνθρωποι και ο,τι άλλο απτό αποτελούν ένα... ανεξήγητο λάθος.
Η στιγμή της «Μεγάλης Εκρηξης» και η... απροσδόκητη δημιουργία του κόσμου
Οταν ακόμα τίποτα δεν είχε ξεκινήσει, την στιγμή που ολόκληρη η «μάζα» του σύμπαντος βρισκόταν συμπυκνωμένη σε ένα απειροελάχιστο «πρωταρχικό άτομο» και ετοιμαζόταν η μεγάλη έκρηξη, τα πάντα βρίσκονταν στην απόλυτη ισορροπία. Μια ισορροπία που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί την ύπαρξη μας.
Η... συμπύκνωση όμως κάποτε έφτασε στα όρια της, η ώρα της μεγάλης έκρηξης ήρθε και κάπως έτσι δημιουργήθηκε το σύμπαν. Υλη και αντιύλη εκτοξεύονταν προς κάθε κατεύθυνση, αλληλοκαταστρέφονταν και δημιουργούσαν εκρήξεις που δεν θα μπορέσει ποτέ να συλληφθεί ο ανθρώπινος νους. Οταν δύο αντίθετα «σώματα» συγκρούονταν, καταστρέφονταν εξ ολοκλήρου αφήνοντας πίσω τους ένα τεράστιο ποσό ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας.
Σε κάθε μεμονωμένο άτομο ύλης αντιστοιχούσε, και ακόμα αντιστοιχεί, ένα άτομο αντιύλης. Η πανάρχαια αυτή μάχη ήταν απόλυτη ισορροπημένη, όμως κάτι δεν λειτούργησε σωστά για τα αρνητικά σωματίδια. Αν όλα είχαν κυλήσει βάσει σχεδίου, τότε το σύμπαν θα ήταν ένα... ατελείωτο φως. Η ύλη όμως υπερτέρησε

Παρμενίδης: « ἔστι γὰρ εἶναι, μηδὲν δ΄ οὐκ ἔστιν»

ΠΑΡΜΕΝΙΔΗΣ

Ο Παρμενίδης ήταν αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος. Γεννήθηκε στην Ελέα της Μεγάλης Ελλάδας στα τέλη του 6ου αι. π.Χ., σε ένα περιβάλλον επηρεασμένο από τις απόψεις του Πυθαγόρα και του Ξενοφάνη. Θεωρείται η πλέον πρωτότυπη μορφή της προσωκρατικής σκέψης. Σε αντίθεση με τους Ίωνες φυσιολόγους δεν αναζητά την ενότητα του κόσμου σε μια φυσική ουσία, αλλά στην ίδια την «οντότητα» των πραγμάτων που μας περιβάλλουν, στο είναι όλων των όντων και όλων των πραγμάτων.
Με τον ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ γεννιέται εκείνος ο κλάδος της φιλοσοφίας που ονομάζεται Οντολογία, δηλαδή λόγος περί του όντος, περί του είναι. Σε αντίθεση με τους Ίωνες ο Παρμενίδης δεν ρωτά για το τι των όντων, αλλά στρέφει την προσοχή μας στο είναι. Σε ένα άλλο απόσπασμα αντιδιαστέλλει το είναι, την ύπαρξη των όντων με το μηδέν και το απορρίπτει, μη αποδεχόμενος τη σύλληψη του απόλυτου μηδενός ως αντίθετου στο είναι.
Στον διάλογο "Παρμενίδης" του Πλάτωνα, που γράφτηκε σχεδόν ταυτόχρονα με τον διάλογο "Θεαίτητος" , ο Πλάτων παρουσιάζει ένα διανοητικό "παιχνίδι" αντιπαράθεσης ανάμεσα στον νεαρό και άπειρο ακόμη στην τυπική λογική, Σωκράτη , και τους εκπροσώπους της Ελεατικής σχολής, δηλαδή τον μεγάλο Παρμενίδη και τον μαθητή του Ζήνωνα. Ο Ζήνων, ήταν και είναι γνωστός από την ικανότητά του να εκμαιεύει παράδοξα από εσωτερικά συνεπείς θεωρίες. Στον διάλογο "Παρμενίδης" ο νεαρός Σωκράτης παρουσιάζει την θεωρία του των "Ιδεών" και της "Μέθεξης" των Ιδεών με τον αισθητό κόσμο. Οι Ελεάτες Παρμενίδης και Ζήνων, άριστοι τεχνικοί γνώστες της λογικής παραγωγής από προκείμενες, προσπαθούν να εκμηδενίσουν τη θεωρία του Σωκράτη, αλλά κυρίως αντιτίθενται στην "Μέθεξη" των Ιδεών με τον αισθητό κόσμο και λιγότερο σε αυτή καθ' εαυτή την έννοια των Ιδεών. Εντυπωσιάζονται όμως από την διανοητική δύναμη του Σωκράτη και από την ικανότητά του να συλλάβει μια θεωρία όπως αυτή.
Ο λόγος του είναι απόλυτος:
«ὡς ἀγένητον ἐὸν καὶ ἀνώλεθρόν ἐστιν,
ἔστι γὰρ οὐλομελές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ΄ ἀτέλεστον·
[5] οὐδέ ποτ΄ ἦν οὐδ΄ ἔσται, ἐπεὶ νῦν ἔστιν ὁμοῦ πᾶν,  ἕν, συνεχές·» Δηλαδή: Η ουσία του σύμπαντος είναι μία, αγέννητη, ακατανόητη, μονογενής τέλεια, ανεπανάληπτη. Δεν ήτανε ποτέ, ούτε θα είναι κάποτε, γιατί το τότε και το τώρα αποτελούν μαζί το παν, το Ένα, τη Συνέχεια.
Και πιο κάτω: «Χρὴ τὸ λέγειν τε νοεῖν τ΄ ἐὸν ἔμμεναι· ἔστι γὰρ εἶναι, μηδὲν δ΄ οὐκ ἔστιν·»
Είναι απαραίτητο να λέγεται και να νοείται πως το Ον υπάρχει. Γιατί το Είναι, η ουσία του σύμπαντος υπάρχει. Το μηδέν όμως δεν υπάρχει.  Είναι ακριβώς η αντιγραφή του Καρτέσιου, όπως προαναφέραμε, που κυριάρχησε στην ευρωπαϊκή διανόηση: ‘ex nihilo nihil fit’ από το τίποτε δεν δημιουργείται τίποτε. ή κατά Παρμενίδη- δύο χιλιάδες χρόνια πριν τον Καρτέσιο: « ἔστι γὰρ εἶναι, μηδὲν δ΄ οὐκ ἔστιν·»  Παραδέχεται, δηλαδή, πως δεν υπάρχει γένεση ούτε φθορά.
Γιατί η γένεση προϋποθέτει μια κατάσταση «μη είναι» που μεταβαίνει στην κατάσταση του «είναι» και αντίστροφα για τη φθορά (θάνατο).
Για το ίδιο το σύμπαν θα εκφράσει την άποψη:
«πῶς γαῖα καὶ ἥλιος ἠδὲ σελήνη
αἰθήρ τε ξυνὸς γάλα τ΄ οὐράνιον καὶ ὄλυμπος
ἔσχατος ἠδ΄ ἄστρων θερμὸν μένος ὡρμήθησαν
γίγνεσθαι.»  Δηλαδή:  η γη, ο ήλιος και η σελήνη, ο κοινός αέρας αλλά και ο ουράνιος γαλαξίας κι ο όλυμπος ο έσχατος (το απάτητο σύμπαν, δηλαδή) και τα φλέγοντα αστέρια διεγέρθηκαν, μπήκαν βίαια σε κίνηση.