Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

O ρόλος των Ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην ελλην

Όλα και Τίποτα... Στην ΕΛΛΑΔΑ της οικονομικής ΚΑΤΟΧΗΣ. e-mail : 2tipota@gmail.com

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

O ρόλος των Ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην ελληνική κρίση


Του Κωνσταντίνου Ι. Νικόλτσιου*

Ο ρόλος των ελληνικών Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στην ελληνική κρίση σχολιάσθηκε ποικιλοτρόπως από σοβαρούς αρθρογράφους.
 Είναι γνωστός στην ελληνική κοινωνία ο αντιδημοκρατικός και επαίσχυντος ρόλος της πλειοψηφίας των ελληνικών μέσων ενημέρωσης στην ελληνική κρίση και δη απέναντι στον ελληνικό λαό και ειδικότερα απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του.

Στο σημείωμα που ακολουθεί, θα προσπαθήσω να διατυπώσω μια σειρά από σχόλια και επισημάνσεις, που αναδεικνύουν τον τρόπο συμπεριφοράς του μιντιακού συστήματος απέναντι στα προβλήματα της χώρας και στο τρίγωνο της διαπλοκής.

Πρώτο σχόλιο. Απ αφορμή και τα τελευταία γεγονότα, τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν τις απόψεις - κύρια - των γερμανικών μέσων ενημέρωσης - επιρρίπτοντας ευθύνες για την κρίση στον ελληνικό λαό (τεμπέληδες, ανεύθυνοι, καιροσκόποι, διεφθαρμένοι, μη συνεργάσιμοι, κλπ,). Στόχος τους ήταν να καλλιεργηθεί ένα αίσθημα συλλογικής ευθύνης στον Ελληνικό Λαό, ο οποίος-σύμφωνα με αυτό το αφήγημα- μόνος του δημιούργησε την κρίση, με στόχο να αποσιωπηθεί η ευθύνη των ευρωπαϊκών και ντόπιων πολιτικών και οικονομικών ελίτ και του ρόλου τους στην καταστροφή της χώρας και τη διάλυση του συνεκτικού ιστού της ελληνικής κοινωνίας.

Δεύτερο σχόλιο. Τα ελληνικά ΜΜΕ παρουσίασαν την κρίση ως αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο νομιμοποιώντας έτσι, την πολιτική λιτότητας, που εφαρμόζονταν, σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη, με επικεφαλής τη γερμανική ελίτ, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, επωφελήθηκε πλέον των 100 δις ευρώ στα χρόνια της κρίσης, σύμφωνα με τις επιστημονικές αναλύσεις του κ. Νίκο Κοτζιά, Υπουργού Εξωτερικών. Καμία αναφορά δεν ακούστηκε και καμία συνεκτική κριτική δεν ασκήθηκε από τα κυρίαρχα ελληνικά μέσα ενημέρωσης για τον ρόλο των ελληνικών μνημονίων, ως προγραμμάτων διάσωσης των Γερμανικών τραπεζών, που βρέθηκαν σε βαθειά κρίση έπειτα από την κατάρρευση της Λίμαν Μπράδερς. Και όλα αυτά, φυσικά, για χάρη της εμπέδωσης από τον ελληνικό λαό, ότι πρέπει να πληρώσει για τα χρόνια της ευημερίας του και πως αυτές η πολιτικές συνιστούν μονόδρομο.

Τρίτο σχόλιο. Τα ελληνικά ΜΜΕ με τις αφηγήσεις τους, τόσο ειδησεογραφικά, όσο και αρθρογραφικά, ιδιαίτερα την περίοδο των Κυβερνήσεων Παπαδήμου και Σαμαρά, κάλυψαν ηθικά και πολιτικά πλήρως την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας και των βασικών αρχών της αστικής δημοκρατίας, και νομιμοποίησαν πλήρως την ξένη Επιτροπεία. Η λογική της ανάθεσης της πολιτικής διαχείρισης σε μη εκλεγμένους τεχνοκράτες έγινε μία αναγκαιότητα για το τάχα καλό της οικονομίας.

Τέταρτο σχόλιο. Η πλειοψηφία των ΜΜΕ στοχοποίησε τον ΣΥΡΙΖΑ. Τον παρουσίαζαν και τον παρουσιάζουν ως ιδεοληπτική και εξτρεμιστική πολιτική δύναμη. Στη συνέχεια - μετά τη συνεργασία με το Κόμμα των Ανεξάρτητων Ελλήνων - ανέδειξαν την θεωρία των δύο άκρων και συνεπικουρούμενοι από τους πολιτικούς ηγέτες του νεοφιλελευθέρου καπιταλισμού, προσπάθησαν και προσπαθούν να σπιλώσουν την Αριστερά και να αποδυναμώσουν τις αξίες της και το ηθικό πλεονέκτημά της.

Τον τελευταίο δε χρόνο συγκεντρώνουν όλα τα πυρά στο πρόσωπο του Πρωθυπουργού της χώρας, που είναι παράλληλα και Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, στο σ. Αλέξη Τσίπρα, με στόχο να τον καταστήσουν αφερέγγυο, να τον δυσφημίσουν, να αποδυναμώσουν την αξιοπιστία του, και να καταρρακώσουν το διεθνές κύρος και την επιρροή του, ενώ παράλληλα προχωρούν σε συστηματικές τακτικές δολοφονίας χαρακτήρων, όποιου μέλους της κυβέρνησης προχωρά στο έργο της εξυγίανσης του κράτους και της απεξάρτησής του από τα πλοκάμια της διαπλοκής και της πολιτικής παρακμής. Τα παραδείγματα είναι γνωστά: Γιώργος Κατρούγκαλος, Νίκος Φίλης, Νίκος Παππάς, Παύλος Πολάκης, κλπ.

Πέμπτο σχόλιο. Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ σε συνεργασία με τη γνωστή μονταζιέρα επιδιώκουν και προσπαθούν να δημιουργούν την πολιτική ατζέντα, αναπαράγοντας ψευδείς ειδήσεις και διαρροές και να δημιουργούν την κοινή γνώμη της Κοινωνίας. Αν την πρώτη περίοδο της διακυβέρνησης και με αποκορύφωμα την βδομάδα πριν το ιστορικό δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η τακτική τους περιστρεφόταν γύρω από την κατατρομοκράτηση του κόσμου με τους τάχα δόλιους σκοπούς του ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει την Ελλάδα από το Ευρώ, στην περίοδο μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη, βλέπουμε μία συστηματική στρέβλωση της πραγματικότητας, με σκοπό να φορτώσουν στην κυβέρνηση όλες τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους αλλά και το κόστος των έξη ετών συνεχούς λιτότητας.

Παράλληλα, εμφανίζουν όλα τα στελέχη της κυβέρνησης ως μη ικανά, σε αντιπαραβολή φυσικά, με τους φωστήρες της Νέας Δημοκρατίας, των πολλών πτυχίων και των αναρίθμητων ικανοτήτων τους να διαφθείρουν, να διαφθείρονται και ως γνωστόν να σπαταλούν δημόσιο χρήμα για ιδία οφέλη.

Έκτο σχόλιο. Τα κυρίαρχα συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να αποδυναμώσουν την διαπραγματευτική θέση της χώρας απέναντι στους πιστωτές, με στόχο να πείσουν την κοινωνία ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική λύση απέναντι στην λιτότητα και τον νεοφιλελευθερισμό. Κατά συνέπεια είναι μάταιος ο κόπος, οι αγώνες και οι διεκδικήσεις του.

Έβδομο σχόλιο. Η πλειονότητα των συστημικών ΜΜΕ ενημέρωσης «ανέδειξε» - σε αντίθεση με την πραγματικότητα και αποσιωπώντας την αλήθεια - ως κυρίαρχο στοιχείο την δήθεν ανικανότητα της Κυβέρνησης να ολοκληρώσει την πρώτη και δεύτερη αξιολόγηση. Εδώ έχουμε την αποθέωση της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και παραποίηση της αλήθειας. Αποσιωπούν συνειδητά τις παρεμβάσεις του ΔΝΤ και του σκληρού πυρήνα της Ε.Ε, με επικεφαλής τον. Σόιμπλε, που θέτουν παγίδες και εμπόδια στην ελληνική κυβέρνηση με κύριο στόχο την πολιτική ταπείνωση και τον ευτελισμό ενός ολόκληρου λαού και της εκλεγμένης δημοκρατικά κυβέρνησής του. Τα ΜΜΕ ανάδειξαν για μια ακόμη φορά, σ όλο τους το μεγαλείο, την ανεύθυνη στάση και τον αντιπατριωτικό τους ρόλο, συνεπικουρούμενα, μάλιστα, από το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης, το οποίο ως συνήθως γίνεται ουρά τους, αφού έτσι κι αλλιώς δεν διαθέτει στρατηγική για την απαγκίστρωση της χώρας από την λιτότητα και τα μνημόνια, παρά μόνο για τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Όγδοο σχόλιο
. Σχεδόν όλα τα συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να περιγράψουν την Αριστερά, δηλαδή την κοινωνική και πολιτική δύναμη που αναδείχθηκε τα τελευταία χρόνια, ως κάτι μη φυσιολογικό και αναγκαίο, κάτι σκοτεινό, κάτι σαν ατύχημα και πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί και πολύ σύντομα να αποτελέσει παρένθεση. Πάνω σ αυτόν το στόχο έχει στηθεί ολόκληρη επικοινωνιακή στρατηγική, με πρόσφατο παράδειγμα την Bild, το der Spiegel και το δίδυμο του νεοφιλελευθέρου καπιταλισμού Σόιμπλε - Μητσοτάκης, απ αφορμή την καταβολή μέρος της 13ης σύνταξης στους χαμηλό-συνταξιούχους. Όλο το επικοινωνιακό τους εποικοδόμημα στηρίζεται στη λογική ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι κάτι πραγματικό, είναι ένας εφιάλτης, από τον οποίο σύντομα θα ξυπνήσουν και θα επιστρέψουν σε μία «κανονικότητα», όπου θα ασκούν, πάλι, άμεσο έλεγχο στην εξουσία, την οποία απώλεσαν από την ιδιοκτησία τους.

Ένατο σχόλιο
. Στην ουσία τα μιντιακά συμφέροντα υπέβαλαν στη Ν.Δ. την αλλαγή της στάση της απέναντι στην απόφαση της Κυβέρνησης για την καταβολή της 13ης σύνταξης στους χαμηλοσυνταξιούχους, παρά το γεγονός ότι είχε κατ αρχήν θετικά τοποθετηθεί. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, στην αλλαγή της στάση της συνετέλεσε και η ανάμειξη του Σόιμπλε στα εσωτερικά της χώρας μας. Δεν υπάρχει τίποτε πιο ευτελές, από το ότι το Κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθόρισε την θέση και τη στάση του, από την οργανωμένη διαπλοκή των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Δέκατο σχόλιο. Τέλος, το παράδοξο είναι, ότι με την ανάληψη της Κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα συστημικά μέσα, ανακάλυψαν τα προβλήματα της κοινωνίας, τα οποία μέχρι τότε δεν τα γνώριζαν. Τα παρουσιάζουν ως προβλήματα, που γεννήθηκαν από την «κακή διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ» και όχι ως συνέπεια της μακρόχρονης κακοδιαχείρισης από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. όλα αυτά τα χρόνια. Όπως σημείωσα παραπάνω, γίνεται μία προσπάθεια μεταφοράς της ευθύνης των καταστροφών των τελευταίων 30 ετών στη διακυβέρνηση της τρέχουσας διετίας.
Θα μπορούσε κανείς να υπογραμμίσει και άλλες «δημοσιογραφικές» πράξεις και ενέργειες των συστημικών ΜΜΕ, που στοχεύουν στην επανάκτηση και στην εδραίωση της κυριαρχίας τους, καθώς και στην εγκατάσταση του πολιτικού φορέα της επιλογής τους.

Οι παραπάνω επισημάνεις-σχόλια οδηγούν αναπόφευκτα στο συμπέρασμα, ότι η επικοινωνιακή πολιτική των δυνάμεων της Αριστεράς και της προόδου και πρωτίστως της Κυβέρνησης, για να αναστραφεί η κοινή γνώμη, οφείλει να γίνεται στη βάση της επίλυσης των πραγματικών προβλημάτων της ελληνικής κοινωνίας και του λαού της και όχι στη βάση εξυπηρέτησης κάποιων επικοινωνιακών αναγκών.

Ορισμένες ακόμα επισημάνσεις:

1ον Οι κύριες πηγές εσόδων των ΜΜΕ στη χώρα μας, προέρχονται πρωτίστως από τις διαφημιστικές καταχωρήσεις, και κατ ελάχιστον από τις πωλήσεις του παραγόμενου προϊόντος (πωλήσεις εφημερίδων, περιοδικών, τηλεοπτικών προγραμμάτων, κλπ.). Παρακολουθώντας σήμερα τα έσοδα των ΜΜΕ διαπιστώνουμε ότι εξαρτώνται πλήρως από τις διαφημιστικές καταχωρήσεις. Κατά συνέπεια η βιωσιμότητα κάθε τέτοιας επιχείρησης είναι σε άμεση εξάρτηση από την απόκτηση του αναγκαίου μεριδίου από την διαφημιστική πίττα. Λαμβάνοντας υπόψη τα διεθνή και ειδικότερα τα ευρωπαϊκά μεγέθη, επιβεβαιώνεται ότι η χώρα μας διαθέτει τη δεύτερη μικρότερη αγορά της διαφημιστικής δαπάνης.

Συγκεκριμένα:
Σύμφωνα με τα στοιχεία των εταιρειών μέτρησης η Μετρούμενη Διαφημιστική Δαπάνη για το προηγούμενο έτος δηλ. 2015 ανήλθε στο ποσό ύψους 1, 250 εκ. (Προσοχή !!! ακούγεται μεγάλο το ποσό, ωστόσο είναι μικτό, δεν έχουν αφαιρεθεί εκπτώσεις, μπόνους, ανταποδοτικές καταχωρήσεις, φόροι κλπ). Σε ποσοστό, όλα τα προαναφερόμενα αντιστοιχούν στο 55%-60% περίπου της καταχωρημένης αξίας. Δηλαδή σε ποσά αντιστοιχούν σε 550-600.000.000€ (2) και τα δε καθαρά έσοδα από τις πωλήσεις δεν ξεπερνούν ετησίως το ποσό των 45-50.000.000€.
Έτσι το σύνολο των εσόδων από διαφημιστικές καταχωρήσεις και πωλήσεις δεν ξεπερνούν τα 600-650.000.000 €. Τέλος το ετήσιο κόστος για όλη τη βιομηχανία ενημέρωσης, πληροφόρησης και ψυχαγωγίας, ξεπερνά κατά 35% - 40% τα έσοδά του.

2ον Είναι αυτονόητο ότι για τη λειτουργία τους και για την εξυπηρέτηση των τρεχουσών αναγκών απαιτείται ΔΑΝΕΙΣΜΟΣ, ο οποίος σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί με βάση τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας και το μέγεθος της διαφημιστικής πίτας.

Ο δανεισμός παραπέμπει κατ ευθείαν στο τρίγωνο διαπλοκής και των εκβιασμών. Η συναλλαγή είναι το κυρίαρχο στοιχείο σ΄ αυτό το τρίγωνο της διαπλοκής. (βλέπε δημόσια έργα, χρηματοδοτήσεις κομμάτων, πολιτικών προσώπων, διευκόλυνση των καναλαρχών από τις τράπεζες, κλπ).

Η σχέση αυτή αποκαλύφθηκε πλήρως στα μάτια του ελληνικού λαού, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της συζήτησης στην Επιτροπή της Βουλής για τη χρηματοδότηση των Κομμάτων και των Καναλαρχών, καθώς και της δημόσιας συζήτησης για την παράνομη κατοχή δημόσιων συχνοτήτων από τους Καναλάρχες.

3ον Ο Νόμος 4339 του 2015, της σημερινής Κυβέρνησης, θέτει τους όρους και τις προϋποθέσεις, για τον ιδιωτικό τηλεοπτικό τοπίο, διασφαλίζει την πολυφωνία στην πληροφόρηση και στην ενημέρωση, δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ένα ισορροπημένο εκπεμπόμενο πρόγραμμα, προστατεύοντας ταυτόχρονα την εγχώρια παραγωγή, και τέλος θεσπίζει κανόνες για την προστασία των εργαζομένων. Ωστόσο, το σημερινό Μιντιακό σύστημα, λαμβάνοντας υπόψη τους σημερινούς συσχετισμούς, δύσκολα θα συμμορφωθεί προς τα δεδομένα του νέου νομικού πλαισίου, αφού έχει μαζί του, αντικειμενικά, την στήριξη της δικαστικής εξουσίας, η οποία, σε κρίσιμα ζητήματα της ενημέρωσης, συμπορεύεται με το μιντιακό σύστημα, που βρίσκεται στα χέρια της κυρίαρχης ελίτ της χώρας μας και αποφασίζει κατά κύριο λόγο πολιτικά.

4ον Είναι αναγκαίο να προστατευθεί ο Δημόσιος χαρακτήρας της ΕΡΤ. Η ΕΡΤ οφείλει να αναβαθμίσει τον ενημερωτικό της χαρακτήρα και να εμπλουτιστεί το πρόγραμμα της με πολιτιστικά και ψυχαγωγικά προγράμματα, καθώς και με νέες παραγωγές. Η αναπαραγωγή της μιζέριας του παρελθόντος πρέπει να εκλείψουν από την ΕΡΤ. Υπάρχει πλούσιο ανθρώπινο δυναμικό. Η ποιοτική αναβάθμισή του θα δώσει νέα πνοή, και θα έχει ως αποτέλεσμα την επαφή της με την κοινωνία.

5ον Τέλος. Ο ρόλος των δημοσιογράφων και των ανθρώπων των Μέσων Ενημέρωσης (3) είναι καθοριστικός για την αξιόπιστη ενημέρωση και πληροφόρηση των πολιτών. Οι άνθρωποι των μέσων ενημέρωσης και πληροφόρησης οφείλουν να προστατεύουν την τιμή και την αξιοπρέπεια τους, τηρώντας τους κανόνες της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και της ηθικής. Ταυτόχρονα είναι αναγκαίο και ώριμο η θέσπιση από την Πολιτεία πρόσθετων κανόνων διασφάλισης και προστασίας των δημοσιογράφων από τους εκβιασμούς της εργοδοσίας και του συμπλέγματος της διαπλοκής. Οι άνθρωποι του Τύπου και των ΜΜΕ είναι όντως ανυπεράσπιστοι και είναι εύκολη λεία στην εργοδοτική ασυδοσία και στους κάθε λογής εκβιασμούς.

(1) Τα ετήσια έσοδα από τη διαφήμιση σε καθαρή αξία δεν ξεπερνούν το ποσό ύψους 500-550 εκατ. Ευρώ. Τα οποία διανέμονται ως εξής: i) Τηλεόραση 49-50% (250.000.000€). ii) Περιοδικά 23-24% (120.000.000€). iii) Εφημερίδες 18-20% (100.000.000€). iv) Ραδιόφωνα 6,5% -7,0% (35.000.000€). Οφείλουμε να υπολογίσουμε και πλέον έσοδα από το Internet (blogs, site, google) τα οποία δεν ξεπερνούν τα 80—90.000.000.

(2) Σήμερα λειτουργούν: i) Οκτώ (8) τηλεοπτικοί σταθμοί πανελλαδικής εμβέλειας και τοπικής εμβέλειας ξεπερνούν τους, δύο περίπου σε κάθε νομό. ii) 914 Ραδιόφωνα τοπικής εμβέλειας. iii) 17 εφημερίδες, (πρωινές, απογευματινές , οικονομικές ), με ημερήσιες πωλήσεις 90.000 φύλλα περίπου σ όλη τη χώρα. iv) 27 Κυριακάτικες εφημερίδες (μαζί και οι εβδομαδιαίες), με πωλήσεις 494.500 φύλλα τις Κυριακές. v) 9 Αθλητικές εφημερίδες, με πωλήσεις 35.000 περίπου ημερησίως και - πληθώρα εβδομαδιαίων και μηνιαίων περιοδικών.

(3) Το σύνολο των εργαζομένων στο Τύπο και στα ΜΜΕ ανέρχονται σε 20.000 άτομα περίπου και από αυτούς, σύμφωνα με την ΠΟΕΣΥ, οι δημοσιογράφοι είναι 8.500 περίπου, μεταξύ αυτών 1.244 αθλητικοί συντάκτες.

30 Δεκεμβρίου 2016

Κωντίνος Ι. Νικόλτσιος, είναι πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας του Ρ/Σ «105,5 FM Στο Κόκκινο».

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Οι Κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία θα υποχρεωθούν σε ιστορικές αποφάσεις για την Κύπρο

ΑΡΘΡΟ του Χρήστου Καπούτση για το Κυπριακό


Το Κυπριακό αναμετράται με την Ιστορία. Η Κυπριακή Δημοκρατία «βλέπει» να πλησιάζει το τέλος της. Η τρισχιλιετής παρουσία του ελληνισμού και του ελληνικού πολιτισμού στο περιώνυμο νησί της Αφροδίτης απειλείται με αφανισμό. Η Τουρκία σχεδιάζει την πολιτική και στρατιωτική ομηρία της Κύπρου, ταυτιζόμενη πλήρως με τους στόχους της   αμερικανό-βρετανικής διπλωπίας, με μοναδικό απρόβλεπτο παράγοντα την αλλοπρόσαλλη πολιτική Τ. Ερντογάν. Ως λύση του Κυπριακού προωθείται παραλλαγή του τερατουργήματος του Σχεδίου   Ανάν, που ένθερμος υποστηριχτής του ήταν και είναι ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδης, αλλά  και ο ελλαδικός εθνομηδενισμός των μεταλλαγμένων εκσυγχρονιστών του πνεύματος Σημίτη, των απάτριδων νεοιστορικών  του «πνεύματος» Γ.Α. Παπανδρέου,  των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και των συστημικών  «διανοουμένων», Πανεπιστημιακών και  δημοσιογράφων.
Αυτή την περίοδο, ενόψει των κρίσιμων συνομιλιών  στις 9 και 12 Ιανουαρίου στη Γενεύη,  εντατικοποιούνται οι διαπραγματεύσεις,  οι διαβουλεύσεις και οι πολύπλοκες συνομιλίες στα διπλωματικά παρασκήνια, για το μείζον εθνικό πρόβλημα το Κυπριακό. Πιθανότατα η έκβαση του Κυπριακού,  να πυροδοτήσει και  ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.
Όμως, παρά τις διακηρύξεις των «αισιόδοξων», πολλά σημαντικά  θέματα παραμένουν ακόμη σε εκκρεμότητα, όπως: Ποιοι θα μετέχουν στη Διεθνή διάσκεψη στη Γενεύη; Μόνο οι τρεις εγγυήτριες χώρες (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία); Θα μετέχουν κάποια από τα μόνιμα κράτη- μέλη του Σ.Α. του ΟΗΕ;   Θα εκπροσωπηθεί  η Ε.Ε.; Θα μετέχει η Κυπριακή Δημοκρατία; 
Ο  τουρκοκύπριος ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί ήταν ξεκάθαρος: «Κατά τις διαπραγματεύσεις στην Γενεύη θα βρίσκονται αρχικά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων οι δυο πλευρές (Ν. Αναστασιάδης και . Ακιντζί) και μετά τις 12 Ιανουαρίου θα παρακαθίσουν και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις, ενώ αυτός που θα υπογράψει για την νέα κατάσταση στην Κύπρο δεν είναι η Κυπριακή Δημοκρατία,  αλλά η συσταθείσα ομόσπονδη Κύπρος. Κανείς άλλος (εκτός των τριών εγγυητριών δυνάμεων) δεν θα βρίσκεται γύρω από το τραπέζι».  Είναι όμως έτσι; Έχει αποδεχτεί πράγματι   ο Ν. Αναστασιάδης, το διαπραγματευτικό «σχήμα» της Γενεύης, όπως το περιέγραψε ο συνομιλητής του,  τουρκοκύπριος ηγέτης;
Ειδικότερα, για τη συμμετοχή  της Τουρκίας στην επικείμενη διάσκεψη της Γενεύης, ο Ν. Αναστασιάδης δήλωσε: ««Για πρώτη φορά απέναντι μας θα ευρίσκεται ο Τούρκος Πρόεδρος, ο οποίος θα είναι υποχρεωμένος να ανοίξει τα χαρτιά του ενώπιον της διεθνούς κοινότητας και να αποδείξει εάν η θετική ρητορική στην οποία συχνά καταφεύγει, θα μετατραπεί σε συγκεκριμένη πολιτική πρόταση».
Σχετικά με την ισότιμη συμμετοχή (ελληνοκυπρίων – τουρκοκυπρίων) στις διαπραγματεύσεις  στη Γενεύη, είναι σαφές,  ότι υιοθετείται η Τουρκική άποψη, σύμφωνα με την οποία,  δεν υφίσταται κράτος με την επωνυμία Κυπριακή Δημοκρατία και ότι στη Κύπρο υπάρχουν δυο κοινότητες  η ελληνική και η τουρκική (αναφέρομαι στην περίπτωση που Ν. Αναστασιάδης αποκλειστεί από την  Συνεδρίαση των εγγυητριών δυνάμεων). Όμως η Ε.Ε.  έχει εκδώσει την αντιδήλωση της 21ης Σεπτεμβρίου του 2005, με την οποία καθιστά σαφές ότι στο νησί αναγνωρίζει ως μόνο νόμιμο κράτος την Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς και ότι απαραίτητη προϋπόθεση της ενταξιακής διαδικασίας της Άγκυρας είναι όπως αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Όσο δε, για τον ΟΗΕ, το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει εκδώσει τα ψηφίσματα 541 και 550, που καθορίζουν ρητώς ότι το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος και οι θεσμοί του,  δεν αναγνωρίζονται και επομένως ο Μ. Ακιντζί  δεν μπορεί συνυπογράφει  διεθνείς συμφωνίες. Ο Ν. Αναστασιάδης είναι ο πρόεδρος κράτους- μέλους του ΟΗΕ με πλήρη δικαιώματα, τα οποία ελπίζουμε ότι δεν θα τα απεμπολήσει.
Επίσης, υπάρχουν δυο κομβικά σημεία (ερωτηματικά), για την λύση του Κυπριακού. Το πρώτο, θα καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία ή το νέο ομόσπονδο κράτος θα είναι  η συνέχειά της;  Και το Δεύτερο,  θα αποχωρήσουν στο σύνολό τους τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής ταυτόχρονα με την υπογραφή της συμφωνίας;
Τα παραπάνω συνιστούν  θεμελιώδη ζητήματα που επηρεάζουν την  πολιτειακή  ύπαρξη και συνέχεια της  Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά και θα καθορίσουν,  αν το νέο Κυπριακό κράτος, θα είναι Κυρίαρχο, αδέσμευτο και ακηδεμόνευτο ή κράτος παρίας υπό την «προστασία» της Τουρκίας και των πολυεθνικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου της Αν. Μεσογείου;
 Η προωθούμενη συμφωνία είναι το νέο Κυπριακό κράτος, να έχει τρία Συντάγματα, ένα για κάθε συνιστών κράτος και ένα κοινό. Δύο ή τρεις ιθαγένειες (ελληνική , τουρκική, κυπριακή) και κάθε συνιστών κρατίδιο να έχει δική του εξωτερική πολιτική και να συνάπτει διεθνείς σχέσεις  και να υπογράφει διακρατικές συμφωνίες,  ακόμη και εν αγνοία του άλλου συνιστώντος κρατιδίου ( ρητή πρόβλεψη σχεδίου Ανάν). Εύλογο ερώτημα: Πόσο λειτουργικό και βιώσιμο, είναι ένα  τέτοιο κράτος;  Μήπως η λύση που προωθεί η Τουρκία (παραλλαγή του Σχεδίου Ανάν), νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής ; Και επομένως, θα νομιμοποιηθεί και η  διχοτόμηση μέσω του ενιαίου κράτους, που θα είναι χωρισμένο σε δυο ισότιμου καθεστώτος συνιστώντα κράτη;  Επισημαίνουμε ακόμη ότι, η Τουρκία καταφέρνοντας να παρουσιάσει το Κυπριακό  πρόβλημα ως δικοινοτικό και όχι ως πρόβλημα εισβολής - κατοχής πέτυχε σταδιακώς και μακροπροθέσμως, όχι μόνο τον παραμερισμό των κανόνων δικαίου , αλλά αποπειράται να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της στρατιωτικής εισβολής του 1974.
Αναμφίβολα, θα πρέπει να αξιολογηθεί πιο προσεκτικά ο ενεργειακός παράγοντας και πόσο η αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της ΑΟΖ της Κύπρου, θα επηρεάσει τις διαπραγματεύσεις  στη Γενεύη και τελικά τη λύση του Κυπριακού. Η «στροφή» της Άγκυρας προς τη Ρωσία, και η επίσημη συμφωνία για τη διευθέτηση της κρίσης στη Συρία σε μια τριμερή συμμαχία που περιλαμβάνει και το Ιράν, μάλλον και δεν ευνοεί τα ενεργειακά σχέδια των ΗΠΑ.  Επίσης, η  συμφωνία της EΧΧΟΝ MΟΒΙL, του μελλοντικού υπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Τίλλερσον, με την Κυπριακή Δημοκρατία, για εκμετάλλευση του οικοπέδου 10 της κυπριακής ΑΟΖ, βάζει και τον νέο αμερικανό πρόεδρο Ντ. Τραμπ στο «παιχνίδι» της λύσης Κυπριακού για οικονομικούς λόγους, αφού εκτιμάται,  ότι η οικονομική - ενεργειακή διάσταση, θα είναι πολύ σημαντική για την νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Σε κάθε περίπτωση , οι Κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία, επωμίζονται τεράστιες ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές ευθύνες, μάλλον δυσανάλογες με το πολιτικό τους ανάστημα και αυτό, προκαλεί εύλογες ανησυχίες για την τελική έκβαση του Κυπριακού.


Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

ΕΚΠΟΜΠΗ "ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΣΥΝΟΡΩΝ" ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΠΟΥΤΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΉ

23 ΔΕΚ.2016


Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Τα τρομοκρατικά χτυπήματα και οι επιλογές Ερντογάν, οδηγούν την Τουρκία στη δίνη του εμφυλίου

ΑΡΘΡΟ  του Χρήστου Καπούτση


Στον αστερισμό των τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων, που εντάσσονται στις ασύμμετρες απειλές,  έχουν μπει τα μεγάλα αστικά κέντρα της Ευρώπης, της Τουρκίας και περιοδικά του Ισραήλ , του Λιβάνου, αλλά  και αρκετές μεγαλουπόλεις μουσουλμανικών κρατών. Στόχος των τρομοκρατών,  να τρομοκρατήσουν τους πολίτες,  ώστε να αισθανθούν απροστάτευτοι από τις κρατικές αρχές ασφαλείας,  αλλά και συνυπεύθυνοι,  για τις αποφάσεις των Κυβερνήσεών τους.
Ασύμμετρος θεωρείται ο πόλεμος, που  διεξαγάγουν μικρές ομάδες ή και μεμονωμένα άτομα, εναντίον στρατιωτικά υπέρτερου αντιπάλου και χρησιμοποιώντας όπλα χαμηλού κόστους,  προκαλούν δυσανάλογα μεγάλα  αποτέλεσμα , όπως πολλά θύματα κυρίως άμαχοι πολίτες και δημιουργούν ένα κλίμα ανασφάλειας και αβεβαιότητας στους κατοίκους των μεγαλουπόλεων, που μεταφράζεται σε κοινωνικό και πολιτικό κόστος  για τις Κυβερνήσεις των κρατών. Κυρίως όμως, υποσκάπτονται οι Δημοκρατικοί θεσμοί  και γιγαντώνεται ο λαϊκισμός. Η δράση αυτών των ομάδων  είναι ανεξέλεγκτη, είναι εκτός των κανόνων του διεθνούς δικαίου και του δικαίου του πολέμου και δεν αντιμετωπίζεται  από οργανωμένα στρατιωτικά σώματα. Επίσης, στις ασύμμετρες απειλές, εντάσσεται και ο Κυβερνοπόλεμος, που συνιστά πραγματικά μεγάλη απειλή για τα οργανωμένα κράτη. Στόχος,  είναι να αποτρέψουν στρατιωτικά ισχυρά κράτη να κάνουν χρήση των συντελεστών ισχύος που διαθέτουν (στρατός, αστυνομία) και να επιβάλουν τις πολιτικές επιλογές τους.
Οι ποικιλώνυμες τρομοκρατικές ομάδες είναι «γεννήματα» του θρησκευτικού φανατισμού (ισλαμικό τζιχάντ), της μισαλλοδοξίας,  του κοινωνικού αποκλεισμού που δημιουργούν τα αυταρχικά και ανελεύθερα καθεστώτα, των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων , του παράνομου πλουτισμού «περιθωριακών» ηγετών (λαθρεμπόριο όπλων, πετρελαίου και διακίνηση ναρκωτικών και γυναικών), αλλά  και των στρατιωτικών επεμβάσεων  της Δύσης,  όπως  στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη και τη Συρία, αλλά και της Ρωσίας στην Τσετσενία και Γεωργία και φυσικά της Τουρκίας στην Κύπρο.
Η ρεαλιστική διαπίστωση ότι τα  πολυπληθή αστικά κέντρα είναι   ανοχύρωτα στη δολοφονική δράση των ημιπαραφρόνων τρομοκρατών, δεν δικαιολογεί  εκ μέρους της Πολιτείας  μέτρα  που περιορίζουν ατομικά και συνταγματικά δικαιώματα των πολιτών με «αντάλλαγμα» περισσότερη ασφάλεια.  Δεν είναι «ανταλλάξιμα» μεγέθη η Δημοκρατία και η Ασφάλεια και τα όρια τους πρέπει να είναι σαφώς καθορισμένα.  Οι τρομοκράτες, ως  αντικοινωνικό και αντισυστημικό «ιδεολογικό ρεύμα» με δολοφονικές πρακτικές,  θα έχουν δικαιωθεί, εφόσον  τα κράτη  επιχειρήσουν να αντιμετωπίσουν την τρομοκρατία με την αστυνομοκρατία. 

Εμφύλιος στην Τουρκία

Η Τουρκία πλήττεται το τελευταίο διάστημα από πολύνεκρες τρομοκρατικές ενέργειες, από ομάδες ή άτομα,  που δεν έχει ταυτοποιηθεί  πλήρως, η ιδεολογική τους ταυτότητα,   τα πραγματικά κίνητρα και οι στόχοι. Ωστόσο, οι εκτιμήσεις,  που εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες συγκλίνουν  σε ένα κοινό  τόπο (συμπέρασμα). Η τρομοκρατική δραστηριότητα στα μεγάλα αστικά κέντρα τη Τουρκίας  (Άγκυρα, Κωνσταντινούπολη, Καισάρεια), είναι έκφραση της έντονης δυσαρέσκειας πολιτικών επιλογών του αυταρχικού καθεστώτος Ερντογάν , βασικά σε δυο αλληλοτροφοδοτούμενα μέτωπα, στη Συρία και στο Κουρδικό, αλλά και στην προσπάθεια εκθεμελίωσης του Κεμαλικού – Κοσμικού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους και την αντικατάστασή  του από ένα Ισλαμικό κράτος.  Η Τουρκία του Τ. Ερντογάν, φαίνεται ότι αντιμετωπίζει δύο δυνητικά θανάσιμες απειλές. Του εμφυλίου πολέμου και  του εδαφικού ακρωτηριασμού και ως πιθανή εναλλακτική λύση  προβάλλεται η Ομοσπονδία (Τούρκοι , Κούρδοι, Αλεβίτες).
Ο Αμερικανός αναλυτής, Μάικλ Ρούμπιν,  σε άρθρο του σημειώνει ότι η Τουρκία θα διαιρεθεί, αλλά δεν έχει ακόμη διευκρινισθεί ένα θα γίνει ένα ξεχωριστό κουρδικό κράτος στην Τουρκία ή θα σχηματισθεί μια ομοσπονδία, σημειώνει η τουρκική ιστοσελίδα  ‘Demokrat Haber’. O Ρούμπιν αναφερόμενος στην απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου στην Τουρκία, ισχυρίζεται ότι με αυτήν άρχισε η διαδικασία διαίρεσης του τουρκικού κράτους.

Ο διχασμός στην Τουρκία βαθαίνει και όλα δείχνουν, ότι η χώρα βρίσκεται στη  δίνη του εμφυλίου πολέμου.  Τούρκοι και Κούρδοι είναι ήδη διαιρεμένοι καθώς τους χωρίζει αβυσσαλέο μίσος,  ενώ η ισχυρή μειονότητα των Αλεβιτών (περίπου 15 εκατομμύρια) εξελίσσεται σε ισχυρό αντίπαλο του καθεστώτος Ερντογάν, με τον Φ. Γκιουλέν και τους φανατικούς οπαδούς του να καιροφυλακτούν, για  να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα στον θανάσιμο εχθρό τους  τον Ερντογάν.
Ήδη στην Καισάρεια και την Κωνσταντινούπολη, έχει αρχίσει ένα προγκρόμ κατά των Κούρδων. Μετά από την βομβιστική επίθεση στην Καισάρεια φανατικοί υποστηρικτές του Ερντογάν αλλά και ακροδεξιοί εθνικιστές Γκρίζοι Λύκοι επιτέθηκαν κατά των γραφείων και των οπαδών του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, παρότι, το HDP καταδίκασε τις τρομοκρατικές ενέργειες και στην Κωνσταντινούπολη και στην Καισάρεια. Χιλιάδες κούρδοι πολιτικοί, ανάμεσα τους δύο ηγετικά στελέχη του HDP, κρατούνται εδώ και μήνες στις φυλακές χωρίς αποδείξεις ενοχής, παρά μόνο με υποψίες για συνδέσμους με το PKK. Βέβαια, η τρομοκρατική επίθεση εναντίον  της 1ης Ταξιαρχίας Καταδρομών στην Καισαρεία, που είχε 14 νεκρούς στρατιώτες
δεν επιλέχθηκε τυχαία. Είναι ένα από τα πλέον μισητά τμήματα των τουρκικών ΕΔ στους Κούρδους. Οι επιχειρήσεις της Ταξιαρχίας Καταδρομών στη νοτιοανατολική Τουρκία κατά των Κούρδων χαρακτηρίζονται από σκληρότητα που ξεπερνά τα όρια ακόμη και της βίας του πεδίου μάχης. Τα βίντεο με εν ψυχρώ εκτελέσεις Κούρδων ανταρτών κάνουν το γύρο του διαδικτύου.
Είναι σαφές ότι μετά το οπερετικό  πραξικόπημα του περασμένου Ιουλίου, το σύστημα Ερντογάν έχει σκληρύνει και εξελίσσεται σε ισλαμοφασισιτκό καθεστώς
Η Τουρκία, με ευθύνη του Ερντογάν, έχει ανοίξει ένα  ανεξέλεγκτο εσωτερικό μέτωπο στη νοτιοανατολική επικράτεια της και ταυτόχρονα,   διενεργεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Β.Συρία,  αλλά και στο Β.Ιράκ,  εναντίον των  Κούρδων μαχητών , σε προφανή στόχο, να  εμποδίσει την συνένωση όλων αυτών των κουρδικών περιοχών σε μια μεγάλη κρατική οντότητα, που θα είναι και η αφετηρία εδαφικού διαμελισμού της Τουρκίας.
Επιπλέον , η  δολοφονική επίθεση εναντίον του Πρέσβη της Ρωσίας στην Άγκυρα Αντρέι Καρλόφ , γίνεται  σε μία περίοδο που η Ρωσία και η Τουρκία αναθέρμαναν  στις σχέσεις τους,  που είχαν «παγώσει» μετά από την κατάρριψη του ρωσικού μαχητικού τον Νοέμβριο του 2015. Πάντως είναι νωρίς, να εκτιμηθούν οι συνέπειες στις ρωσοτουρκικές σχέσεις…
Η προσέγγιση  Ερντογάν-Πούτιν έγινε διότι Ρωσία και Τουρκία θέλουν να προωθήσουν τα Στρατηγικά και ενεργειακά τους συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Οι Ρώσοι θέλουν να διατηρήσουν την ισχύ τους στη Συρία  για ενεργειακούς και  στρατιωτικούς λόγους. Το Ιράν, ισχυρός παράγοντας στην περιοχή που στηρίζει το καθεστώς του προέδρου της Συρίας Άσαντ και συνεργάζεται πολύ στενά πλέον με τη  Ρωσία, κυρίως στους τομείς της ενέργειας και των στρατιωτικών εξοπλισμών, έχει με την Τουρκία έναν κοινό στόχο. Να μην δημιουργηθεί Κουρδικό κράτος. Από τις εξελίξεις στο συριακό μέτωπο, φαίνεται ότι υπάρχει μια ετερόκλητη συμφωνία συμφερόντων, η Τουρκία και η Ρωσία να στηρίξουν τον Άσαντ να ξαναπάρει ολόκληρο το Χαλεπι και σε αντάλλαγμα , η Τουρκία να αφεθεί να ολοκληρώσει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της  στο βόρειο τμήμα  της Συρία σε βάρος των Κούρδων. Όμως,  οι ενέργειες αυτές έχουν εξοργίσει τους Κούρδους,   γι’ αυτό έχουν σκληρύνει τη στάση τους και εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους με διάφορους τρόπους, με κεντρικό στόχο την αποδυνάμωση  του συστήματος Ερντογάν. Και ακόμα, τα Στρατηγικά σχέδια της Ρωσίας, της Τουρκίας και του Ιράν, πιθανόν, να ακυρωθούν , μόνο από τη δράση ομάδων στο πλαίσιο του ασύμμετρου πολέμου, διότι η Δυτική Συμμαχία (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε.), έχει μάλλον … αποσυρθεί, τουλάχιστον μέχρι η νέα υπό τον ΝΤ. Τράμπ, αμερικανική διοίκηση,  αναλάβει τα ηνία της εξουσίας και «ξεδιπλώσει» τις επιλογές της στην Εξωτερική (διεθνή) πολιτική. Και μια πρόβλεψη: Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι η Κυβέρνηση ΤΡΑΜΠ, θα θελήσει να «σπάσει» τη συμμαχία Ρωσίας, Ιράν και Συρίας (Άσαντ). Θα εξαρτηθεί από ποια επιλογή,  εξυπηρετούνται τα αμερικανικά οικονομικά και ενεργειακά συμφέροντα.
Απειλή και για την Ελλάδα
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ότι, ενώ η Τουρκία αντιμετωπίζει σοβαρά εσωτερικά προβλήματα, όχι μόνο επιμένει,  αλλά και κλιμακώνει στις επιθετική  πολική της  σε βάρος της Ελλάδος. Η εμμονή του Τ. Ερντογάν στην αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης και η αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας σε συγκεκριμένα στρατηγικής σημασίας νησιά του Αιγαίου, έχει την ερμηνείας της.  Στην περίπτωση που η Τουρκία θα έχει  απώλειες στα νοτιοανατολικά σύνορά της, θα αναζητήσει ανταλλάγματα στο Αιγαίο και την Κύπρο.  Γι  αυτό ακριβώς τα τεκταινόμενα στην Τουρκία, θα πρέπει να  συνεγείρουν τα ελληνικά πολιτικά κόμματα και τους πολίτες, ώστε να συγκροτηθεί άμεσα ένα αρραγές Εθνικό Μέτωπο, για την αντιμετώπιση,  όχι μόνο της πολύ  πιθανής τουρκικής απειλής,  αλλά και του λιγότερου πιθανού σεναρίου των ασύμμετρων απειλών.  ΕΡΩΤΗΣΗ: Στην απευκταία  περίπτωση,  που ο Ερντογάν, στείλει στα ελληνικά νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, χιλιάδες μετανάστες και πρόσφυγες, η ενέργεια αυτή, είναι ή  δεν είναι ασύμμετρη απειλή και θα πρέπει η Ελληνική Κυβέρνηση  να πάρει τα αναγκαία μέτρα, προστατεύοντας πρωτίστως,  την ελληνική κυριαρχία και τους Έλληνες νησιώτες;;   

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Επικίνδυνη αστάθεια και κύμα μισελληνισμού στα βόρεια σύνορά μας



ΑΡΘΡΟ του Χρήστου Καπούτση

Το εκλογικό αποτέλεσμα στη FYROM της περασμένης Κυριακής, επιτείνει την εσωτερική πολιτική αστάθεια στη γειτονική χώρα, αλλά και ευρύτερα, καθώς  οι εθνομειονοτικές, αλυτρωτικές και μεγαλοιδεατικές  πολιτικές, φαίνεται  να αποκτούν ισχυρά  κοινωνικά ερείσματα και τα κεντροδυτικά Βαλκάνια να μπαίνουν σε νέες περιπέτειες.   Το κατηγορούμενο για αυταρχισμό και διαφθορά από την αντιπολίτευση, κυβερνών κόμμα το VMRO-DPMNE του Εθνικιστή Νίκολα Γκρούεφσκι επικράτησε οριακά του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος SDSM με 38,06% έναντι 36,69% και εξασφαλίζει 51 έναντι 49 έδρες στο 120μελές κοινοβούλιο. Προκειμένου ο Ν. Γκρουέφσκι να ηγηθεί του νέου κυβερνητικού σχήματος θα πρέπει να συνεργαστεί με το  μεγαλύτερο κόμμα της αλβανικής μειονότητας, το Δημοκρατικό Κόμμα για την Ενσωμάτωση (DUI) του Αλί Αχμέτι που θα έχει 10 έδρες.  Και τα δυο κόμματα VMRO-DPMNE μαζί με το αλβανικό DUI συγκεντρώνουν 61 έδρες, που είναι το όριο ακριβώς των βουλευτικών εδρών με το οποίο διαμορφώνεται κυβερνητική  πλειοψηφία στο σύνολο των 120 εδρών του Σκοπιανού Κοινοβουλίου. Εντυπωσιακό είναι το ποσοστό  του νεοσύστατου Εθνικιστικού  αλβανικού κόμματος, το Dvizenje Besa, με ποσοστό 5,2% και 4 έδρες στο Κοινοβούλιο. Το Dvizenje Besa είναι το πρώτο κόμμα,  που στο πρόγραμμά του, αναφέρεται στη Μεγάλη Αλβανία και έχει και τον σχετικό χάρτη, που η Αλβανία έχει ενσωματώσει περίπου το 40% των εδαφών της FYROM, την νότια Σερβία, αλλά και την Ελληνική Θεσπρωτία! Η π. Γ.Δ. Μακεδονίας , έχει γνωρίσει ήδη έναν σκληρό εθνομειονοτικό πόλεμο, όπου οι αντάρτικες ομάδες των Αλβανών υπό τον Αλί Αχμέτι,  συγκρούστηκαν με τις κρατικές δυνάμεις ασφαλείας την περίοδο 2000-1.

Στο επίπεδο των διμερών ελληνοσκοπιανών σχέσεων , κυριαρχεί η εκκρεμότητα της ονομασίας του γειτονικού κράτους. Είναι εξαιρετικής σημασίας το γεγονός ότι,  και τα δυο μεγάλα κόμματα το κυβερνών VMRO-DPMNE του Νίκολα Γκρούεφσκι και το αντιπολιτευόμενο SDSM του Ζόραν Ζάεβ στα εκλογικά προγράμματα τους έχουν συμπεριλάβει συγκεκριμένες αναφορές στο θέμα της ονομασίας και στις σχέσεις με την Ελλάδα.
Το εντυπωσιακό είναι ότι και τα δυο μεγάλα κόμματα έχουν ταυτόσημες πολιτικές θέσεις σχετικά με την ονομασία , δεσμεύονται ότι δεν θα κάνουν καμία υποχώρηση σε ζητήματα που αφορούν το “μακεδονικό Έθνος” και την “μακεδονική γλώσσα” και επισημαίνουν, ότι η όποια λύση στο θέμα της ονομασίας,  θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Ασφαλώς πρόκειται για αρνητική εξέλιξη, διότι υπονομεύει την διαπραγματευτική προσπάθεια, που είναι σε εξέλιξη στα πλαίσια του ΟΗΕ.  Και ακόμη,  αυτές οι μαξιμαλιστικές θέσεις, όταν στη χώρα υπάρχει εσωτερική πολιτική αστάθεια, είναι που τροφοδοτούν τον εθνικισμό και τη μισαλλοδοξία.  Είναι χαρακτηριστικό ότι, ο πρόεδρος της FYROM Γκ. Ιβανοφ, απάντησε  με απαξιωτικό και προσβλητικό τρόπο στις επισημάνσεις του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, που έκανε κατά τη  διάρκεια της συνάντησής του με τον Αμερικανό Πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, για το θέμα της ονομασίας, αποδίδοντας στην γειτονική χώρα προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας.
Ο μεγαλοιδεατισμός  του εθνικιστή ηγέτη της Αλβανίας Ε. Ράμα, τέμνεται με τον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών πολιτικών κομμάτων,  και σε συνδυασμό με την αγαστή συνεργασία Τιράνων, Σκοπίων και  Άγκυρας, δημιουργούν ένα ισχυρό κύμα αναθεωρητισμού και μισελληνισμού και στα βόρεια σύνορά μας. 
Επειδή όμως η σκοπιανή προπαγάνδα έχει εισχωρήσει σε σημαντικά κέντρα εξουσίας και έχει επηρεάσει ακόμη και τις απόψεις κάποιων ελλήνων πολιτικών και συστημικών διανοουμένων, θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι:  Το θέμα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, συνίσταται στην προώθηση αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων εκ μέρους της γειτονικής χώρας σε βάρος της Ελλάδας, με κύριο όχημα την πλαστογράφηση της ιστορίας και την οικειοποίηση της εθνικής, ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας. Το όνομα είναι ο ιμάντας μεταφοράς αλυτρωτικών αξιώσεων των Σκοπιανών εθνικιστών, που φτάνουν, ακόμη και μέχρι τη Θεσσαλονίκη!
Το 1995, η Ελλάδα και η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας συνομολόγησαν μια Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία επέβαλε έναν δεσμευτικό «κώδικα συμπεριφοράς». 
Στην πράξη όμως, αποδεικνύεται ότι, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας παραβιάζει συστηματικά το γράμμα και το πνεύμα της Συμφωνίας . Το Σκοπιανό κράτος προβάλει  μεγαλοϊδεατικές εδαφικές βλέψεις κατά της Ελλάδας, μέσω της απεικόνισης σε χάρτες, σχολικά εγχειρίδια, βιβλία ιστορίας κλπ. ελληνικών εδαφών στην εδαφική επικράτεια μιας «μεγάλης» Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας κατά παράβαση των άρθρων 2, 3, 4 και 7.1 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Επίσης το Σκοπιανό κράτος ενισχύει  αλυτρωτικές διεκδικήσεις και υποδαυλίζει  εθνικιστικά αισθήματα εντός της ελληνικής επικράτειας, κατά παράβαση του άρθρου 6.2 της προειρημένης  συμφωνίας.
Από την πλευρά της η Ελλάδα έχει προβεί σε σημαντικές υποχωρήσεις από πάγιες θέσεις της «ούτε το όνομα Μακεδονία, ούτε παράγωγά του», και αποδέχεται σύνθετη ονομασία γεωγραφικού προσδιορισμού.
Η Ελλάδα παραμένει σταθερή στην πολιτική της και πασχίζει  για την επίτευξη μιας βιώσιμης συμφωνίας στο ζήτημα του ονόματος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας.  Η Ελληνική Κυβέρνηση έχει μια σαφή θέση: Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από τη λέξη «Μακεδονία» που θα ισχύει έναντι όλων (erga omnes), για κάθε χρήση, εσωτερική και διεθνή.
Σχετικά με τη συμπεριφορά της Ε.Ε., επισημαίνουμε ότι, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Ιουνίου 2008, με συλλογική και ομόφωνη απόφασή του, αποφάσισε ότι η λύση του ζητήματος του ονόματος κατά τρόπο αμοιβαίως αποδεκτό αποτελεί θεμελιώδη αναγκαιότητα προκειμένου να γίνουν περαιτέρω βήματα στην ενταξιακή πορεία της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας προς την ΕΕ.  Τον Δεκέμβριο 2012, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με συλλογική και ομόφωνη απόφασή του αποφάσισε ότι η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΕΕ με την πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας εξαρτάται από την εφαρμογή των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων, την προώθηση και τον σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας και την επίλυση του ονοματολογικού, στο πλαίσιο των υπό τον ΟΗΕ διαπραγματεύσεων.  Τέλος οι ελληνικές Κυβερνήσεις διαχρονικά έχουν καταστήσει σαφές στα Σκόπια, ότι η ένταξη της π. Γ.Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., περιέχει την υποχρεωτική δέσμευση για την Σκοπιανή ηγεσία,  που είναι η οριστική διευθέτηση της εκκρεμότητας  του ονόματος, μέσω διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο του ΟΗΕ.