Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Στα «σκαριά» και Εθνική κρίση;

του Χρήστου Καπούτση

Δεν κρύβει στην ανησυχία της η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, για το ενδεχόμενο να αντιμετωπίσει η χώρα και σοβαρό Εθνικό πρόβλημα, τις επόμενες μέρες.   Μάλιστα, κορυφαίος αξιωματούχος του ΥΠΕΘΑ, υποστήριζε ότι, η πιθανή αντιμετώπιση μείζονος Εθνικού Θέματος, συνέβαλλε στην απόφαση του Πρωθυπουργού Α. Σαμαρά και του Αντιπροέδρου και Υπουργού Εξωτερικών Β. Βενιζέλου, να επισπεύσουν την εκλογή του πρόεδρου της Δημοκρατίας. Επίσης, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας, μετά την ενημέρωσή του στο Στρατηγείο της Ανατολικής Μεσογείου (ΣΔΑΜ), παρουσία ανωτάτων αξιωματικών, επέστησε την προσοχή στον  Αρχηγό ΓΕΕΘΑ και Αρχηγό του Ναυτικού, που τον συνόδευαν, να έχουν το Στράτευμα σε διαρκή επαγρύπνηση και ετοιμότητα. Η ΑΝΥΠΕΘΑ Φ. Γεννηματά, μετά την ενημέρωσή της στο Στρατηγείο του Δ΄ Σώματος Στρατού, δεν έκρυψε την ανησυχία της και δήλωσε: «Από εδώ από τον Έβρο με το βλέμμα στην Αθήνα, τολμώ να πω ότι ο πολιτικός κόσμος πρέπει να πετύχει την εθνική συνεννόηση.»
Παρόμοια είναι και η κινητοποίηση των διπλωματικών υπηρεσιών του Υπουργείο Εξωτερικών.
Η ανησυχία δεν είναι αδικαιολόγητη, αφού και στο παρελθόν η Τουρκία, αξιοποίησε προσωρινή πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα και έβλαψε καίρια εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα. Και αυτή την περίοδο, η αντιπαλότητα μεταξύ της συγκυβέρνησης (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) και της αντιπολίτευσης (ΣΥΡΙΖΑ),  έχει προσλάβει πρωτοφανείς διαστάσεις, που δημιουργούν περιβάλλον έντονης εσωτερικής πολιτικής αστάθειας. Μία από τις πληροφορίες που αξιολογείται από αρμόδιους παράγοντες των Υπουργείων Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας, σχετίζεται με τις μελλοντικές κινήσεις του τουρκικού ερευνητικού πλοίου «ΜΠΑΡΠΑΡΟΣ»,  που με τη συνοδεία τριών πολεμικών πλοίων της  δύναμης του Τουρκικού Στόλου βρίσκεται τώρα στην ΑΟΖ της Κύπρου. Πως θα αντιδράσει η Ελλάδι, αν, όπως λένε οι πληροφορίες, το «ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣ» και τα συνοδευτικά τουρκικά πολεμικά πλοία συνεχίσουν τις υποθαλάσσιες έρευνες στην περιοχή του Καστελόριζου; Η ελληνική αντίδραση,  δεν θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα συναίνεσης και συνεννόησης  των μεγάλων πολιτικο-κομματικών  σχηματισμών;
Συνεπώς, το χρονικό διάστημα μέχρι την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίες ή και μέχρι των Βουλευτικών εκλογών, εκτιμάται ως ιδιαίτερα επικίνδυνο και απειλητικό για τα Εθνικά μας συμφέροντα, γι’ αυτό απαιτείται Εθνική συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων.

Ελλάδα και Κύπρος,  είναι στη δίνη μιας πολύ σοβαρής οικονομικής κρίσης,  στην οποία όμως προστίθενται και απειλητικές γεωπολιτικές παράμετροι.
Η παραβίαση της κυπριακής ΑΟΖ, ουσιαστικά η προσβολή των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, χωρίς να ύπαρξη αποτελεσματική ανασταλτική παρέμβαση   από τους Διεθνείς Οργανισμούς ( ΟΗΕ, ΝΑΤΟ, ΕΕ),  εντάσσεται στα «χτυπήματα» κατά κρατών με μειωμένη εθνική κυριαρχία, λόγω των μνημονικών τους  υποχρεώσεων και των δανειακών δεσμεύσεων.
  Η τουρκική επίθεση στην κυπριακή ΑΟΖ, χωρίς συνέπειες για τον επιτιθέμενο,  σηματοδοτεί το πέρασμα από την καθαρά οικονομική επίθεση,  στη γεωπολιτική επίθεση κατά του ελληνικού έθνους-κράτους και του πολλαπλώς αλληλεξαρτώμενου με το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα  κυπριακού κράτους.
Είναι χαρακτηριστικό ότι όσοι ενθαρρύνουν, με την ανοχή τους,  την τουρκική συμπεριφορά  στην ΑΟΖ της Κύπρου, επιδιώκουν να επαναφέρουν μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, ως λύση του πολιτικού προβλήματος της Κύπρου.  Δηλαδή μια λύση της διζωνικής, δικοινοτικής συνομοσπονδίας ισοτίμων κρατικών οντοτήτων, που προφανώς, θα ακυρώνει, όχι μόνο  την πλήρη ελληνική, αλλά και την  τουρκική κυριαρχία στην Κύπρο. Θα αναβαθμίζει όμως την πολιτικο-οικονομική παρουσία της Βρετανίας και των ΗΠΑ, αλλά και των διεθνών τραπεζών, που ήδη  αποκτούν τον έλεγχο του κυπριακού τραπεζικού συστήματος.
Επίσης θα πρέπει να σταθούμε και να μελετήσουμε πολύ  προσεχτικά το εξής: όταν ο Α. Νταβούτογλου εξαγγέλλει από την Αθήνα , Κοινή Συνεκμετάλλευση των υποθαλασσίων Κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της Κύπρου, ποια άραγε Κοιτάσματα εννοεί; Μήπως εκείνα που θα  οριοθετηθούν, με βάση το Καστελόριζο μεταξύ των  ΑΟΖ Ελλάδος - Κύπρου – Αιγύπτου, εφαρμόζοντας το Δίκαιο της θάλασσας;  Αν αυτά εννοεί, τότε, η Τουρκία δεν έχει λόγο, αφού δεν έχει μερίδιο,  εκτός και αν επιβάλλει τις απόψεις της σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο, είτε με τη στρατιωτική βία, είτε με την εξαναγκαστική διπλωματία και πάντως, σε κάθε περίπτωση, περιφρονώντας τη διεθνή νομιμότητα, με εξασφαλισμένη όμως την ανοχή των ισχυρών διεθνών πολιτικο-οικονομικών παραγόντων.
Και ακόμη, επιβάλλεται να αναρωτηθούμε, μήπως οι γεωπολιτικές και  οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου ,ενταθούν το αμέσως προσεχές διάστημα,  ειδικά μάλιστα στην περίπτωση, που θα υπήρχε στην Αθήνα μια  «αντιμνημονιακή» Κυβέρνηση;  Παρεμπιπτόντως, για να μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ  να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και μάλιστα στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, οφείλει  να διαθέτει μια πολύ καλά επεξεργασμένη εξωτερική και αμυντική πολιτική, αλλά και βαθειά γνώση  του διεθνούς περιβάλλοντος. Τα διεθνιστικά οράματα και οι θεωρίες για ειρηνική συνύπαρξη των Λαών, έχουν αδιαμφισβήτητη Φιλοσοφική και Ηθική αξία, βρίσκονται ωστόσο, εκτός διεθνούς πραγματικότητας και κυρίως, δεν έχουν απαντήσεις σε άμεσα και πιεστικά ζητήματα ασφάλειας και διαχείρισης πολυδιάστατων κρίσεων.




Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

….πίσω από τα χαμόγελα του Αχμέτ


Του Χρήστου Α. Καπούτση

Συγκρατημένη αισιοδοξία εκφράζουν διπλωματικοί κύκλοι, ότι οι πρόσφατες συναντήσεις των Πρωθυπουργών και υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας ( Α. Σαμαράς, Α. Νταβούντογλου, Β. Βενιζέλος Μ. Τσαβούσογλου) σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, είναι δυνατόν να  βοηθήσουν στην αποκλιμάκωση της έντασης στην κυπριακή ΑΟΖ, αλλά αυτό μένει να αποδειχθεί.  Ωστόσο, συζητήθηκαν,   πολύ περισσότερα από όσα ανακοινώθηκαν,  στο 3ο Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδας-Τουρκίας,  όπου προήδρευσαν οι πρωθυπουργοί των δυο κρατών Α. Σαμαράς και Α. Νταβούτογλου, που έγινε στις αρχές Δεκεμβρίου στην Αθήνα.  Τα χαμόγελα όμως, οι φιλοφρονήσεις και οι δηλώσεις στα ΜΜΕ με άψογη διπλωματική γλώσσα των Πρωθυπουργών της Ελλάδας και της Τουρκίας, μάλλον κάλυψαν τις ουσιώδεις διαφορές στο ευρύ φάσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Όλα τα μεγάλα διεθνή ΜΜΕ (CCN, Al Jazeera, France24, DW, BBC, CCTV, NHK, Bloomberg News  κτλ), κάλυψαν με απευθείας μεταδόσεις την επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου στην Αθήνα. Το ενδιαφέρον των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων, εστιάζεται κυρίως στην εξωτερική πολιτική της νέας πολιτειακής ηγεσίας της Τουρκίας (Ερντογάν- Νταβούτογλου) στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Γιατί επέλεξε να επισκεφτεί τώρα στην Ελλάδα ο Νταβούτογλου; Διότι έχει καταρρεύσει η θεωρία ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ «περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» και διότι η Ελλάδα είναι η μοναδική  φιλική γειτονική  χώρα,  που μπορεί να επισκεφτεί ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας. Αυτή τη χρονική περίοδο η Τουρκία έχει σοβαρά προβλήματα με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, το Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ, το Ιράν, την Κύπρο,  την Αρμενία, τους Κούρδους και τους Τζιχαντιστές του ISIS!!

τα θετικά και τα … «άλλα»
 Ένα πολύ μικρό απάνθισμα των δηλώσεων, συνεντεύξεων, αλλά και συνομιλιών με την Πολιτειακή ηγεσία της Ελλάδας, που είχε κατά την παραμονή του στην Αθήνα, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου, είναι αρκετό, για να οδηγηθούμε σε χρήσιμα συμπεράσματα για την Τουρκική εξωτερική πολιτική.
Καταρχήν, σε διπλωματικό και επικοινωνιακό επίπεδο, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, αρίστευσε. Ήταν πολύ φιλικός, συναινετικός,  μίλησε για ειρήνη και συνεργασία των δύο γειτονικών Λαών. Χαρακτήρισε "πολύτιμο φίλο και νουνεχή ηγέτη» τον  πρωθυπουργό Α.Σαμαρά και  έστειλε  και τα "περαστικά"  (του) στον  πρόεδρο  της Κύπρου  Ν. Αναστασιάδη !
Επί της πολιτικής ουσίας τώρα.
Μιλώντας  στο ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό φόρουμ, ο Αχμετ Νταβούτογλου είπε ότι, «Ελλάδα και  Τουρκία έχουν μία σχέση που πρέπει να εξελιχθεί και να συμβάλλει στην ανάπτυξη των οικονομιών των δύο γειτονικών κρατών. Ο ιδιωτικός τομέας, ο τουρισμός και ο πολιτισμός, είναι προνομιακά πεδία ελληνοτουρκικής συνεργασίας»
Επισήμανε,  ότι στα δύο προηγούμενα Συμβούλια υπογράφηκαν 25 συμφωνίες, σε θέματα οικονομίας, επιχειρήσεων και τουρισμού. Στόχος είναι να υλοποιηθούν αυτές οι συμφωνίες και να ξεπεραστούν  τα ψυχολογικά εμπόδια,  που αντιμετωπίζουν οι επιχειρηματίες, έλληνες και τούρκοι.  Μάλιστα, ο κ. Νταβούτογλου πρόσθεσε ότι «όσο θα αναπτύσσονται οι οικονομικές σχέσεις και οι ανταλλαγές μεταξύ, των δύο χωρών, θα απομακρύνεται ο κίνδυνος θερμών επεισοδίων».
Μιλώντας αμέσως μετά την ολοκλήρωση των επαφών που είχε με τον  ομόλογό του, Αντώνη Σαμαρά, στο πλαίσιο του τρίτου Ανώτατου συμβουλίου Συνεργασίας,  ο Α. Νταβουτογλου διαμήνυσε,  ότι κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει την Τουρκία, από την αξιοποίηση των πηγών ενέργειας στην Αν. Μεσόγειο. Δήλωσε  ευθέως ότι η Τουρκία δεν θα αναγνωρίσει ενδεχόμενη οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου,  υποστηρίζοντας,  ότι θα πρέπει να προηγηθεί η ανάλογη διαδικασία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας.  Επίσης, σε συνέντευξη που έδωσε σε Έλληνες δημοσιογράφους  ο πρωθυπουργός της Τουρκίας είπε: «για την ενιαία αντιμετώπιση της οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, θα πρέπει να δεχτούμε ότι έχουμε δύο διαφορετικές περιπτώσεις από γεωγραφικής άποψης. Η Ανατολική Μεσόγειος δεν έχει πολλά νησιά, μόνο ένα, τη Μεγίστη που ακόμη και αυτή σηκώνει μεγάλη συζήτηση! Το Αιγαίο είναι πιο πολύπλοκο, ενώ στην Ανατολική Μεσόγειο,  αν λυθεί το Κυπριακό τα πράγματα είναι απλούστερα. Εφόσον το Κυπριακό πρόβλημα μένει άλυτο, είτε οι Τουρκοκύπριοι θα έχουν λόγο σε όλες τις πτυχές των ερευνών και θα συναποφασίζουν ή αλλιώς η Λευκωσία θα πρέπει να συνηθίσει στην παρουσία του "Μπαρμπαρός" στην κυπριακή ΑΟΖ. Η ισότητα Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων είναι  αδιαπραγμάτευτη».
Ειδικότερα για  την παρουσία του τουρκικού ερευνητικού πλοίου ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣ, που βρίσκεται στην ΑΟΖ της Κύπρου, με τη συνοδεία τριών πολεμικών πλοίων του Τουρκικού Στόλου, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας είπε:  «το πρόβλημα δεν είναι το "Μπαρμπαρός", αλλά είναι η ενέργεια. Ελάτε να επιλύσουμε το θέμα, να αξιοποιήσουμε μαζί τον ενεργειακό πλούτο. Χρειαζόμαστε οραματιστές, η ειρήνη ποτέ δεν έβλαψε». 
Ωστόσο, δεν διευκρινίστηκε επαρκώς,  όταν ο Α. Νταβούτογλου εξαγγέλλει Κοινή Συνεκμετάλλευση των υποθαλασσίων Κοιτασμάτων στην ΑΟΖ της Κύπρου, ποια άραγε Κοιτάσματα εννοεί; Μήπως εκείνα που θα  οριοθετηθούν, με βάση το Καστελόριζο μεταξύ των  ΑΟΖ Ελλάδος - Κύπρου – Αιγύπτου, εφαρμόζοντας το Δίκαιο της θάλασσας;  Αν αυτά εννοεί, τότε, η Τουρκία δεν έχει λόγο, εκτός και αν επιβάλλει τις απόψεις της σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο, είτε με τη στρατιωτική βία, είτε με την εξαναγκαστική διπλωματία και πάντως, σε κάθε περίπτωση, περιφρονώντας τη διεθνή νομιμότητα.

Βέβαια, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας,  παρέμεινε σταθερός την διαχρονική πολιτική της Άγκυρας, ότι δηλαδή, δεν υφίσταται κυρίαρχο κράτος με την ονομασία  Κυπριακή Δημοκρατία. Και περιέγραψε τη λύση του Κυπριακού στη βάση μιας χαλαρής συνομοσπονδίας, που θα την συναποτελούν δύο ισότιμες συνιστώσες κοινότητες, δυο ξεχωριστών εθνοτικών οντοτήτων, των ελληνοκύπριων και τουρκοκυπρίων.  
Για την δραστηριότητα της Τουρκίας στο Αιγαίο, όπου σχεδόν καθημερινά, πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη, αμφισβητούν εμπράκτως ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, δεν υπήρξαν καμιά αναφορά. Και αυτό διότι, με απαίτηση της Άγκυρας , δεν συζητήθηκαν θέματα Ασφάλειας. Άλλωστε, και για το λόγο αυτό, δεν συμμετείχαν στις εργασίες του 3ου Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας,  οι Υπουργοί Άμυνας των δύο κρατών.
Ο Πρωθυπουργός Α. Σαμαράς, σε κάθε θέμα που έθιγε ο τούρκος ομόλογός του, επεσήμανε την ανάγκη δημιουργίας σχέσεων αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης με την Τουρκία.  Και ειδικότερα για το Κυπριακό και το Αιγαίο ο Α. Σαμαράς   υποστήριξε,  ότι οι διαφορές θα πρέπει να επιλυθούν αποκλειστικά εντός του πλαισίου της διεθνούς νομιμότητας  με απόλυτο σεβασμό στα κυριαρχικά δικαιώματα των δύο γειτονικών κρατών. 
«Υπάρχει και καταρχήν συμφωνία  μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για συζήτηση για τις έρευνες και τις γεωτρήσεις προκειμένου να υπάρξει συνάντηση για ''μία προσεγγιστική λύση (approximate solution) (που) υπάρχει στην ατζέντα. Φυσικά αυτά δεν είναι ζητήματα που μπορούν να ολοκληρωθούν σε μία συνάντηση, αλλά υπάρχει κοινή θέληση και από τις δύο πλευρές ώστε να προχωρήσουν οι συνομιλίες προς μια θετική ατζέντα», δήλωσε στους δημοσιογράφους Κιλιτς Κανάτ Μπουγρά και Υαχυά Μποστάν των εφημερίδων Daily Sabah και Sabah, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Αχμετ Νταβούτογλου, αμέσως μετά την επιστροφή του από την Αθήνα.
 

η πολιτική των συμβιβασμών

Γενικά, η μάλλον ήπια αντίδραση των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στην εμμονή  της Τουρκίας να παρανομεί με το «ΜΠΑΡΜΠΑΡΟΣ» στην ΑΟΖ της Κύπρου, ενθαρρύνει την τουρκική επιθετικότητα, αλλά και εμπεριέχει και πολιτικά μηνύματα. Μάλιστα η Βρετανία και η Σουηδία, κράτησαν αυστηρή ουδετερότητα στις ενέργειες της Τουρκίας, σε βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας.  Έτσι όμως, διευκολύνεται και η   περαιτέρω κλιμάκωση της εξωτερικής πίεσης που,  με  αφορμή το Κυπριακό,  θα μπορούσε να συνδυαστεί και με οικονομικές επιθέσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου , ειδικά μάλιστα στην περίπτωση, που θα υπήρχε στην Αθήνα μια  «αντιμνημονιακή» Κυβέρνηση. Παρεμπιπτόντως, για να μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ  να αναλάβει κυβερνητικά καθήκοντα και μάλιστα στις σημερινές τραγικές συνθήκες, αμφισβητώντας τα Μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις, οφείλει  να διαθέτει μια πολύ επεξεργασμένη εξωτερική και αμυντική πολιτική, αλλά και βαθειά γνώση  του διεθνούς περιβάλλοντος. Τα διεθνιστικά οράματα και οι θεωρίες για ειρηνική συνύπαρξη των Λαών, έχουν αδιαμφισβήτητη Φιλοσοφική και Ηθική αξία, βρίσκονται ωστόσο, εκτός διεθνούς πραγματικότητας και κυρίως, δεν έχουν απαντήσεις σε άμεσα ζητήματα ασφάλειας και διαχείρισης κρίσεων, που προκύπτουν από το σημερινό άναρχο και συγκρουσιακό διεθνές περιβάλλον.

Στη Θράκη  ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου
Συναντήθηκαν και στη Θεσσαλονίκη οι Υπουργοί Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, στο πλαίσιο της Συνόδου  των Υπουργών Εξωτερικών  της Οικονομικής Συνεργασίας Εύξεινου Πόντου.
Οι κ. Ευάγγελος  Βενιζέλος και Μεβλούτ Τσαβούσογλου, σε κατ ιδίαν συνάντηση, ασχολήθηκαν κυρίως με ενεργειακά ζητήματα. Ο Μ. Τσαβούσογλου, που είναι ανυποχώρητος στην απομάκρυνση του Barbaros από την κυπριακή ΑΟΖ, επέμεινε στην άποψη της συνεργασίας Ελλάδας- Τουρκίας στην από κοινού συνεκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, σε περιοχές όπου οι δυο χώρες έχουν διαφορές σχετικά με την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.
Σε δηλώσεις του έπειτα από την επίσκεψή του στο Σπίτι του Ατατούρκ και στο Τουρκικό Προξενείο στην Θεσσαλονίκη, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών είπε, ότι θα φέρουμε και πάλι το Κυπριακό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και  θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε τις εργασίες γεώτρησης προστατεύοντας τα δικαιώματα και των δύο πλευρών. Μάλιστα, πρότεινε στον Β. Βενιζέλο να επισκεφθούν μαζί  τον πρόεδρο της Κύπρου Νίκο Αναστασιάδη!!!  Αλλά «πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις», ο Τούρκος ΥΠΕΞ θα «μάζεψε»  διευκρινίζοντας,  ότι εννοούσε ότι θα προηγηθεί της συνάντησης των δυο Υπουργών με τον πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη,  η επίσκεψή τους  στη Β. Κύπρο και η συνάντηση  με τον κατοχικό  ηγέτη Ντερβίς Έρογλου!!
Επίσης, οι δύο υπουργοί συζήτησαν για τα βήματα αποκλιμάκωσης που πρέπει να γίνουν ως προς το Κυπριακό και ο κ. Βενιζέλος έθεσε το ζήτημα της απομάκρυνσης του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός», αλλά έλαβε αρνητική απάντηση.  Ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών είπε ακόμη ότι δεν θέλουν η Ελλάδα και η Τουρκία να είναι δύο χώρες που αντιπαλεύονται η μια την άλλη, αλλά δύο χώρες που κινούνται μαζί. Πρόσθεσε,  ότι χρειάζονται Ελλάδα και Τουρκία για να λυθούν τα προβλήματα της περιοχής.
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών μετά τη Θεσσαλονίκη πήγε ιδιωτικώς στην  Κομοτηνή, όπου το τουρκικό προξενείο είχε οργανώσει φιέστα για την υποδοχή του, στην οποία μετείχαν κορυφαία στελέχη της Μουσουλμανικής μειονότητας, που διακηρύσσουν την τουρκική καταγωγή τους.


Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Η ευρωκρατία στήνει τη νέα ...επερχόμενη ελληνική κρίση, Όλα και Τίποτα... 2tipota@gmail.com

Όλα και Τίποτα... 2tipota@gmail.com

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2014

Η ευρωκρατία στήνει τη νέα ...επερχόμενη ελληνική κρίση, τονίζουν οι Financial Times , για να παραδειγματισθούν οι λαοί της Ιταλίας,Ισπανίας και Πορτογαλίας!!!!



Η επερχόμενη κρίση στην Ελλάδα δεν απειλεί την ευρωζώνη, ενώ θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή από πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, γράφει ο Τζον Ντιζάρντ στους Financial Times.

Στο άρθρο του, στο οποίο χαρακτηρίζει ως «διασκεδαστικές» τις πολιτικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, εκτιμά ότι αυτό που δεν κατανοούν οι ηγέτες του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και πολλοί ευρωσκεπτικιστές είναι πως μία αντιπαράθεση με μία εχθρική ελληνική κυβέρνηση θα είναι χρήσιμη για την ευρωκρατία και κάποιες από τις κυβερνήσεις της. «Μία θυελλώδης έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί συστημικό κίνδυνο για την επιβίωση της ευρωζώνης τώρα, όπως θα συνέβαινε το 2011 ή το 2011».
Επίσης , εκτιμά ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί ως «παράδειγμα προς αποφυγήν» με εικόνες από ουρές στις τράπεζες. Ακπομη , το ελληνικό πρόβλημα θα μπορούσε να αποσπάσει την προσοχή από μεγαλύτερα προβλήματα του ενιαίου νομίσματος, όπως η Ιταλία και η Γαλλία.
Αντιθέτως, σημειώνει ο Ντιζάρντ, ένα ενδεχόμενο Grexit που θα ξεκινούσε από κεφαλαιακούς ελέγχους, όρια στις αναλήψεις καταθέσεων και μεταφοράς χρημάτων εκτός Ελλάδος, ίσως οδηγούσε σε νέα πίεση των σπρεντ στα ομόλογα περιφερειακών κρατών της ευρωζώνης, όπως επίσης και στα τραπεζικά κόστη χρηματοδότησης. «Τα συστημικά κόμματα σε Πορτογαλία, Ισπανία και Ιταλία θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις εικόνες από διαδηλώσεις, ουρές στις τράπεζες και συζητήσεις για υποτιμημένες αποταμιεύσεις για να αποκρούσουν τους λαϊκιστές αμφισβητίες τους. Αν δουν την Ελλάδα να τιμωρείται από τους Γερμανούς ψηφοφόρους, τότε ίσως και να συμφωνήσουν με την αγορά κρατικών ομολόγων στην οποία ελπίζει η ΕΚΤ», αναφέρουν οι Financial Times.
Μία ελληνική κρίση, τονίζει ο Ντίζαρντ, θα αποσπούσε την προσοχή από πολύ μεγαλύτερα προβλήματα, όπως η ανικανότητα της γαλλικής κυβέρνησης- ή ακόμη και της αντιπολίτευσής της- να παρουσιάσει ένα πραγματικό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, πόσο μάλλον να το επιβάλλει. Μία κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, ή ακόμη και μία ασταθής κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, θα αποσπούσε την προσοχή των αγορών από την αναπόφευκτη παγίδα χρέους της Ιταλίας.

Μάλιστα, ο Ντίζαρντ εκτιμά στο άρθρο του ότι η επερχόμενη ελληνική κρίση έχει «στηθεί» καλά, είτε από σύμπτωση είτε με σχεδιασμό και αναφέρεται στο πρωτογενές πλεόνασμα και τη μικρή εξάρτηση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος από την ΕΚΤ για τη ρευστότητά τους.

«Ετσι, παρά τους πρωτοσέλιδους τίτλους, η ελληνική κυβέρνηση και τα χρέη των τραπεζών της δεν αποτελούν συστημικό κίνδυνο για την ευρωζώνη, σε αντίθεση με εκείνα της Ιταλίας και της Ισπανίας. Αν ψάχνετε για κάποιον που θα είχε όφελος από την πυροδότηση μίας νέας ελληνικής κρίσης, μην τον αναζητάτε στην Wall Street ή το City του Λονδίνου. Ψάξτε τον καλύτερα στις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη ή άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες στις οποίες πρέπει να αντιμετωπιστεί μία απειλή λαϊκιστών», καταλήγει το άρθρο.
Πηγή: iefimerida.gr

Ο οικονομικός πόλεμος, το κύριο όπλο της Δύσης*


ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Περίληψη: Ο στόχος του άρθρου αυτού είναι να δείξει γιατί, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ο οικονομικός πόλεμος είναι το βασικό όπλο που χρησιμοποιείται από την Υπερεθνική Ελίτ, για να ενσωματώσει στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης κάθε χώρα η οποία αντιστέκεται στην απώλεια της οικονομικής και εθνικής της κυριαρχίας, που συνεπάγεται η ενοποίηση αυτή. Το συμπέρασμα είναι ότι μόνο το χτίσιμο μιας οικονομικής και πολιτικής ένωσης κυρίαρχων εθνών, όπως ήταν η αρχική σύλληψη της Ευρασιατικής Ένωσης, η οποία θα εμπεριέκλειε τα έθνη σε όλο τον κόσμο που θα μάχονταν ακόμη τη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, θα μπορούσε ενδεχομένως να δημιουργήσει τις συνθήκες για αυτοδυναμία και αυτό-καθορισμό και, συγχρόνως, έναν εναλλακτικό πόλο στον σημερινό εγκληματικό μονοπολικό κόσμο.
http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2014/12/14/o-ikonomikos-polemos-to-kirio-oplo-tis-disis-takis-fotopoulos/

Τις τελευταίες ημέρες έγινε πιο ξεκάθαρο από ποτέ ότι ο οικονομικός πόλεμος είναι το κύριο όπλο που χρησιμοποιείται από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε-δηλαδή το δίκτυο των ελίτ που εδράζονται κυρίως στις χώρες της «ομάδας των 7»-G7- και οι οποίες διαχειρίζονται τη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης), για να υποτάξει τη Ρωσία και να ενσωματώσει κάθε άλλη χώρα, η οποία συνεχίζει να αντιστέκεται στη διαδικασία αυτή, π.χ. το Ιράν και τη Βενεζουέλα. Ο πόλεμος αυτός δεν περιλαμβάνει μόνο τις συνήθεις οικονομικές κυρώσεις, ή το μπλοκάρισμα νέων έργων για την διευκόλυνση της διανομής ενέργειας, όπως το SouthStream, αλλά επίσης, όπως έδειξε η δραματική μείωση της τιμής του πετρελαίου τους τελευταίους μήνες, την μεθοδευμένη πτώση της τιμής του. Αυτό φάνηκε καθαράστην τελευταία σύνοδο του ΟΠΕΚ,όπου η Σαουδική Αραβία ήταν το βασικό όργανο για την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου.
Όπως είναι γνωστό, η Σαουδική Αραβία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός και εξαγωγέας καθαρού πετρελαίου και ο ρόλος της κατά την τελευταία σύνοδο του ΟΠΕΚ ήταν αποφασιστικός στο να οδηγήσει στη σημερινή δραματική μείωση της τιμής του. Όπως το έθεσε ο Martin Wolf, υποδιευθυντής και κύριος οικονομικός σχολιαστής των Financial Times, πανηγυρίζοντας το γεγονός ότι η Ρωσία, το Ιράν και η Βενεζουέλα θα ήταν τα κύρια θύματα («Δύο ζήτω για τις απότομες πτώσεις στις τιμές του πετρελαίου» ήταν ο εύγλωττος τίτλος του άρθρου του), ήταν η Σαουδική Αραβία που πυροδότησε τη δραματική αυτή εξέλιξη:
«Ιδιαίτερα σημαντικός θα μπορούσε να είναι ο αντίκτυπος στις χώρες-εξαγωγείς καθαρού πετρελαίου. Ανάμεσα στους ευάλωτους παραγωγούς είναι καθεστώτα που κανείς θα ποθούσε να δει αποδυναμωμένα, και κυρίως τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν … Για να σταθεροποιήσει τις τιμές πετρελαίου, ο ΟΠΕΚ έπρεπε να μειώσει την παραγωγή κατά περίπου 1 εκ. βαρ. την ημέρα, πράγμα που αυτός —ή ακριβέστερα, η Σαουδική Αραβία—αρνήθηκε να το κάνει. Αυτό έδωσε το έναυσμα στην πρόσφατη πτώση στις τιμές».[1]
Ωστόσο, η Σαουδική Αραβία δεν είναι απλά ένας ιδιαίτερα σημαντικός παίκτης στην αγορά πετρελαίου. Είναι επίσης ένα από τα πιο απολυταρχικά, πολιτικά και ιδεολογικά, καθεστώτα στον πλανήτη.
Πολιτικά, το καθεστώς είναι μια απόλυτη μοναρχία—στην οποία μια οικογένεια διαφεντεύει ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Σε αυτήν, κυριαρχεί ο βασιλιάς, ο οποίος είναι επίσης ο πρωθυπουργός και συνδυάζει νομοθετικές, εκτελεστικές και δικαστικές λειτουργίες, με τα βασιλικά διατάγματα να αποτελούν τη βάση της νομοθεσίας της χώρας, ενώ τα πολυάριθμα μέλη της βασιλικής οικογένειας (η οποία περιλαμβάνει τουλάχιστον 7.000 πρίγκιπες) συμμετέχουν επίσης στη άσκηση των εξουσιών αυτών. Το γεγονός αυτό δεν εμποδίζει βέβαια την Υπερεθνική Ελίτ (η οποία είναι γνωστή για τον «αγώνα» της για «δημοκρατία» σε όλο τον κόσμο!) να υποστηρίζει απόλυτα αυτό το καθεστώς, και να κατηγορεί, συγχρόνως τη Ρωσία για απολυταρχισμό!
Ιδεολογικά, σχεδόν το ένα τέταρτο του πληθυσμού της είναι Σαλαφιστές, και οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους Γουαχάμπις, αν και οι διαφορές μεταξύ τους μοιάζουν με τις παρόμοιες ανόητες διαφορές μεταξύ των Χριστιανών θεολόγων στον Μεσαίωνα. Η ουσία είναι ότι και οι δύο εκπροσωπούν τις πιο συντηρητικές προσεγγίσεις του Ισλάμ. Όπως τόνισε ένας αναλυτής, «οι περισσότεροι Σαλαφιστές ανήκουν σε αυτούς που ονομάζονται «θρησκόληπτοι» ή «ησυχαστές», που κηρύσσουν την υπακοή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση, όσο διεφθαρμένη ή αυταρχική και να είναι, εφόσον αυτοαποκαλείται Μουσουλμανική. Ο στόχος είναι να αποφευχθεί η χειρότερη των καταστάσεων: Η fitna, δηλαδή η θέση σε αμφισβήτηση της ενότητας της κοινότητας των πιστών».[2]
Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι η Δύση, ήδη από την προ της παγκοσμιοποίησης εποχή, είχε δεχθεί ενθουσιωδώς την Σαουδική Αραβία και την ιδεολογία της, ως ένα χρήσιμο εργαλείο για την καταπολέμηση της σοβιετικής επιρροής καθώς και του παν-Αραβικού σοσιαλισμού. Αντίστοιχα, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η Υ/Ε επίσης την θεώρησε χρήσιμο εργαλείο για την καταπολέμηση κάθε έθνους που αντιστέκεται στην κατάργηση της κυριαρχίας του από τη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα, για παράδειγμα, όταν η Σαουδική Αραβία υποστήριξε με κάθε δυνατό τρόπο τους Σαλαφιστές τζιχαντιστές, οι οποίοι κατέσφαξαν τους λαούς της Λιβύης και της Συρίας, και μόνο πρόσφατα σταμάτησε την υποστήριξη του υποπροϊόντος τους, της ISIS, όταν αυτή προσπάθησε να αυτονομηθεί από την Υ/Ε κατά την διαδικασία οικοδόμησης ενός ισλαμικού κράτους και συνακόλουθα στοχοποιήθηκε από αυτήν.[3]Ούτε είναι επίσης περίεργο ότι οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται από την ISIS, όπως οι αποκεφαλισμοί,(που επαναλήφθηκαν μέχρι αηδίας από τα μέσα ενημέρωσης της Υ/Ε, προκειμένου να τρομοκρατήσει τις μεσαίες τάξεις στη Δύση και να δικαιολογήσει τον «πόλεμό της κατά της τρομοκρατίας»), στην πραγματικότητα αποτελούν συνήθη πρακτική του πελατειακού της Σαουδικού καθεστώτος, χωρίς κανένας στην «πολιτισμένη» Δύση να ενοχλείται πολύ γι’αυτό, όσο βέβαια μπορούσαν να συνεχίζουν και να επεκτείνουν τις ιδιαίτερα κερδοφόρες πωλήσεις όπλων στο καθεστώς. Όπως ένας άλλος αναλυτής περιέγραψε το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας σε μια τεκμηριωμένη ανάλυση:
«Η Σαουδική Αραβία συνεχίζει μέχρι και σήμερα τις βάρβαρες εκτελέσεις εγκληματιών όσο και πολιτικών εχθρών, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων που κατηγορούνται για «μαγεία και βασκανία», στην εύστοχα αποκαλούμενη «Chop-Chop square» (πλατεία της καρατόμησης), που βρίσκεται στην πρωτεύουσα του Ριάντ, όπου κυριολεκτικά κόβονται κεφάλια από κουκουλοφόρους με χατζάρες….Ο βάναυσα κατασταλτικός μηχανισμός εσωτερικής ασφάλειας της Σαουδικής Αραβίας είναι δημιουργία Αμερικανών συμβούλων και ανθρώπων των υπηρεσιών. Ο στρατός της, τόσο ο μυστικός όσο και ο συμβατικός, έχει επίσης εξοπλιστεί μέσω αστρονομικά μεγάλων πωλήσεων όπλων (συμπεριλαμβανομένης μιας πρόσφατης πώλησης που θεωρείται η μεγαλύτερη στην ιστορία των ΗΠΑ) από τους συμμάχους της στη Wall Street και στο Λονδίνο. Οι φρικαλεότητες που διαπράττονται από το απολυταρχικό καθεστώς Σαούντ έχουν την αμέριστη στήριξη Αμερικανών συμβούλων, ανθρώπων των υπηρεσιών, και δυτικών όπλων. Η Σαουδική Αραβία φιλοξενούσε επίσης σημαντικές δυνάμεις του Αμερικανικού στρατού έως ότου αυτός μοιράστηκε επίσης στα γειτονικά δορυφορικά δεσποτικά καθεστώτα του Κατάρ, (Σημείωση: βλέπε Aljazeera), του Μπαχρέιν, του Ομάν, και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων».[4]
Φυσικά, δεν ήταν μόνο οι συστημικοί οικονομολόγοι που γιόρτασαν τη δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου, αλλά ακόμη και τα ανώτερα κλιμάκια της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Έτσι, η επικεφαλής του ΔΝΤ, η Κριστίν Λαγκάρντ, βρήκε εξίσου δύσκολο να κρύψει τη χαρά της όταν περιέγραφε τον αντίκτυπο αυτού του γεγονότος και εξηγούσε ότι μια πτώση κατά 30% της τιμής του πετρελαίου μεταφράζεται σε 0,8% αύξηση του ρυθμού ανάπτυξης των «πιο προηγμένων οικονομιών», και «πιθανώς 0,6% για τις ΗΠΑ». Στη συνέχεια περιέγραψε ως εξής τις επιπτώσεις ειδικότερα για τις ΗΠΑ και τη Ρωσία:
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι χαμηλές τιμές της ενέργειας θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε ανάπτυξη 3,5% το επόμενο έτος, αντί για την προβλεφθείσα ανάπτυξησε 3,1% … Για τη Ρωσία, οι εξαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου καλύπτουν το 68% του συνόλου των εξαγωγών της, και το 50%των ομοσπονδιακών εσόδων της. Η Ρωσία έχει ήδη δαπανήσει σχεδόν 90 δισεκατομμύρια δολάρια από τα συναλλαγματικά αποθέματα της το 2014, για να στηρίξει το βυθιζόμενο ρούβλι που έχει χάσει περισσότερο από το 40%της αξίας του από την αρχή του έτους.[5]
Δεν είναι λοιπόν περίεργο που τα ΜΜΕ της Υ/Ε γιορτάζουν την προβλεπόμενη μείωση των πραγματικών εισοδημάτων, όπως περιγράφεται από τον Alexei Vedev, τον Ρώσο αναπληρωτή Υπουργό Οικονομίας. Έτσι, ο Vedev, υποθέτοντας ότι οι κυρώσεις θα συνεχιστούν καθ’ όλο το 2015—κάτι που σημαίνει ότι οι δυτικές αγορές κεφαλαίων θα παραμείνουν κλειστές για την πλειοψηφία των ρωσικών τραπεζών και των εταιρειών—προέβλεψε ότι η χώρα, μέχρι το τέλος του έτους θα είναι σε ύφεση, την πρώτη από το 2009. Το μέγεθος αυτής της ύφεσης θα είναι μεγαλύτερο, όσο χαμηλότερη θα είναι η τιμή του πετρελαίου το επόμενο έτος, αλλά, ακόμα κι αν παραμείνει σε περίπου 80 δολάρια (μια μάλλον αισιόδοξη υπόθεση, λόγω του πληθωρισμού που είναι ήδη αρκετά υψηλός, ως αποτέλεσμα της υποτίμησης του ρουβλίου), τα πραγματικά εισοδήματα αναμένεται να μειωθούν, περίπου, κατά 3%.Επίσης, δεδομένου ότι οι Ρωσικές αγορές κεφαλαίου είναι ακόμα ανοιχτές, η φυγή κεφαλαίων από τη Ρωσία θα συνεχιστεί, και εκροές κεφαλαίων της τάξης των $125 δις αναμένονται για το τρέχον έτος, και $90 δις για το 2015.[6]Οι Financial Times είναι (ως συνήθως) πιο ειλικρινείς από τις δυτικές φιλελεύθερες «Αριστερές» φυλλάδες στο να εκφράζουν τη βαθιά επιθυμία τους για μια «βελούδινη επανάσταση» στη Ρωσία, ως αποτέλεσμα της εντεινόμενης κρίσης, και ανοιχτά θέτουν το ερώτημα κατά πόσον «η δημοτικότητα του Πούτιν μπορεί να αντέξει μια απόλυτη οικονομική καταιγίδα και την μείωση των πραγματικών εισοδημάτων που θα χτυπήσει σκληρά τις εργατικές οικογένειες σε περιοχές που υποστηρίζουν τον πρόεδρο».[7]
Είναι, επομένως, σαφές ότι ο ρόλος της Σαουδικής Αραβίας στην δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου ήταν κάθε άλλο παρά συμπτωματικός. Ακόμη, η ενέργειά της να μην μειώσει την παραγωγή (όπως συνήθως έκανε σε παρόμοιες περιπτώσεις) για να συγκρατήσει την τιμή δεν έγινε, όπως υποστηρίχθηκε, για να διατηρήσει την κυρίαρχη θέση της στην αγορά πετρελαίου, που δήθεν απειλείται από την παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ.Η εξήγηση αυτή, που δόθηκε από την «παγκοσμιοποιητική» φράξια εντός της Ρωσικής ελίτ και την φιλελεύθερη «Αριστερά» στη Δύση, ήταν στην πραγματικότητα ένα άλλοθι που χρησιμοποιείται από την ίδια την Υ/Ε και τους Σαουδάραβες, προκειμένου να αποκρύψουν τον πραγματικό πολιτικό στόχο αυτής της ενέργειας. Δηλαδή, την χρησιμοποίηση της τιμής του πετρελαίου ως ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο οικονομικού πολέμου, προκειμένου, είτε να εξαναγκαστούν η Ρωσία και τα συναφή αντιστεκόμενα καθεστώτα (όπως το Ιράν και η Βενεζουέλα) να υποταχθούν στο ζυγό της Υ/Ε, είτε να αντιμετωπίσουν μια ενδεχομένως σοβαρή οικονομική ύφεση (το πόσο σοβαρή θα είναι θα εξαρτηθεί από το για πόσο καιρό η τιμή του πετρελαίου θα διατηρηθεί σε πολύ χαμηλά επίπεδα), η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να οδηγήσει σε «βελούδινες επαναστάσεις» σε όλες αυτές τις χώρες και, ενδεχομένως, σε αλλαγή καθεστώτων. Η εναλλακτική «εξήγηση» για τον δήθεν «πόλεμο» μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και ΗΠΑ, όχι μόνο «ξεχνά» την πελατειακή φύση της Σ.Α ως προς τις ΗΠΑ, αλλά και το απλό γεγονός ότι μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να έχει μόνο προσωρινό αποτέλεσμα. Είναι σαφές ότι, από τη στιγμή που η τιμή του πετρελαίου θα αρχίσει να ανεβαίνει και πάλι για πολιτικούς ή οικονομικούς λόγους —πράγμα που δεν έχει καμία σχέση με δήθεν «νόμους» ή «τάσεις», όπως η καταστροφολογική θεωρία του «peak oil» και παρόμοιες[8] θεωρίες— η παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου θα επανέλθει δριμύτερη.
Στην πραγματικότητα, η σημερινή δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου αποτελεί μέρος ενός μακροπρόθεσμου σχεδίου που θα εξαναγκάσει το «εθνικιστικό» τμήμα της Ρωσικής ελίτ να υποταχθεί στην κυριαρχία της Υ/Ε, παρά τις προσδοκίες της συντριπτικής πλειοψηφίας του ρωσικού λαού που το ακολουθεί. Αυτό φάνηκε καθαρά, όταν η πλειοψηφία αυτή χαιρέτισε με ενθουσιασμό τη μόνη πραγματική αντεπίθεση, μέχρι στιγμής, απέναντι στην συνεχιζόμενη και εντεινόμενη επίθεση της Υ/Ε εναντίον της Ρωσίας, δηλαδή την επανένταξη της Κριμαίας.
Το μακροπρόθεσμο αυτό σχέδιο για να χτυπηθεί η Ρωσία στο οικονομικό μέτωπο φαίνεται από την συστηματική προσπάθεια της Υ/Ε να υπονομευθεί η μόνη αποτελεσματική εξαγωγική βιομηχανία της χώρας που απέμεινε μετά την καταστροφική αποδιάρθρωση της ρωσικής βιομηχανίας, την οποίαν επέφερε η κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και η   αυξανόμενη εξάρτηση της Ρωσίας, από τότε, στις εισαγωγές για να καλύψει ακόμη και τις βασικές ανάγκες του λαού της. Η κατάρρευση της ΕΣΣΔ δεν σήμαινε, βέβαια, ότι το σοβιετικό καθεστώς απέτυχε να καλύψει (τουλάχιστον) τις βασικές ανάγκες του λαού του. Στην πραγματικότητα, το αντίθετο μπορεί να δειχθεί, ακόμη και από αξιόπιστες Δυτικές μελέτες εκείνης της εποχής.[9]Ωστόσο, δεν κατάφερε να καλύψει αποτελεσματικά τις μη βασικές ανάγκες και, ακόμη περισσότερο, να δημιουργήσει συνθήκες πραγματικής εργατικής δημοκρατίας. Αυτό, σε συνδυασμό με την οικονομική εκστρατεία κατά της ΕΣΣΔ, χρησιμοποιώντας (και τότε!) την δραματική πτώση της τιμής του πετρελαίου, αλλά και τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών (καθώς η πτώση της τιμής του πετρελαίου δεν ήταν επαρκές όπλο τότε, δεδομένης της αυτοδυναμίας της ΕΣΣΔ) οδήγησαν, αρχικά, στην ανάληψη της εξουσίας από την παγκοσμιοποιητική φατρία εντός της Ρωσικής ελίτ υπό τον Γκορμπατσόφ (που επιδίωκε ουσιαστικά ένα μετα-Μαοϊκό κινεζικό είδος υβριδικού καπιταλισμού συν «κομμουνισμού») και, τελικά, από τον αγαπημένο της Υ/Ε, Μπόρις Γιέλτσιν.Όπως πρόσφατα τόνισε ο αναλυτής Engdahl «βλέπουμε σήμερα αποδεικτικά στοιχεία που σαφώς υποδεικνύουν ότι η άνοδος του Γιέλτσιν στην εξουσία οφειλόταν σε πραξικόπημα της CIA που τον υποστήριζε, ως «τον άνθρωπο της Ουάσιγκτον στη Μόσχα», με σκοπό την πλήρη αποδιάρθρωση της ρωσικής οικονομίας μετά το 1990».[10] Με αυτή την έννοια μπορεί κανείς να μιλήσει για «κατάρρευση» της ΕΣΣΔ, δεδομένου ότι οι φυσικοί υποστηρικτές του καθεστώτος, η εργατική τάξη, δεν κινητοποιήθηκε για να σταματήσει αυτά τα σχέδια που οδήγησαν στην καταστροφή, όχι μόνο της σοσιαλιστικής επανάστασης, αλλά και της ίδιας της ρωσικής οικονομίας.
Έτσι, δεν ήταν μόνο η τωρινή ακύρωση της Ρωσικής απόπειρας να παρακάμψει την Ουκρανία, (η οποία, σήμερα είναι κανονικό προτεκτοράτο) μέσω του αγωγού South Stream, που επέτυχε η Υ/Ε — χάρη στην επιτυχή «πίεση» της ΕΕ στο άτυπο προτεκτοράτο της, τη Βουλγαρία. Στην πραγματικότητα, παρόμοια ήταν η περίπτωση, πριν από λίγα χρόνια, με ένα άλλο (άτυπο τότε) προτεκτοράτο της ΕΕ, την Ελλάδα, όταν ο αγωγός Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη ακυρώθηκε, ύστερα από έντονες πιέσεις από την Υ/Ε, μέσω της συνιστώσας της στην Ευρώπη, δηλαδή, της ΕΕ. Επρόκειτο για ένα έργο μεταφοράς Ρωσικού πετρελαίου από το βουλγαρικό λιμάνι της Μαύρης Θάλασσας, το Μπουργκάς, στο ελληνικό λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, στο Αιγαίο, που ήταν μια σημαντική εναλλακτική διαδρομή για το ρωσικό πετρέλαιο, παρακάμπτοντας τα Τουρκικά Στενά. Το έργο είχε χαρακτηριστεί μάλιστα ως ένας από τους συντομότερους αγωγούς σε πεδινό έδαφος και, ως εκ τούτου, ένα από τα φθηνότερα και οικονομικώς αποδοτικά έργα.[11] Παρόλα αυτά, αν και η συμφωνία υπεγράφη στην Αθήνα το 2007 από τον Πούτιν και τον Κώστα Καραμανλή, η Υ/Ε, έχοντας ήδη προγραμματίσει (πολύ πριν από την Ουκρανική κρίση!) την δραστική μείωση της εξάρτησης της ΕΕ από το ρωσικό πετρέλαιο, δεν δίστασε, ουσιαστικά, να αντικαταστήσει τον Καραμανλή με το πολύ πιο υπάκουο όργανο της, τον Γιώργο Παπανδρέου–στην πραγματικότητα, ένα προϊόν των Αμερικανο-Σιωνιστικών ελίτ. Ο Παπανδρέου, όχι μόνο τορπίλισε αυτή την πολύ εποικοδομητική συμφωνία για τον ελληνικό λαό, που θα μπορούσε να μειώσει την απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από την Υ/Ε, και να ανοίξει την πόρτα για μια πιθανή μελλοντική της ένταξη στην Ευρασιατική Ένωση, αλλά και έπαιξε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο στην επίσπευση της Ελληνικής οικονομικής καταστροφής. Έτσι, ήταν ο ίδιος ο Παπανδρέου ο οποίος κάλεσε το ΔΝΤ (όπως αποκάλυψε ο Ντομινίκ Στρος-Καν, τότε διευθυντής του ΔΝΤ), για να «βοηθήσει» την Ελλάδα, έστω και αν το ελληνικό πρόβλημα φερεγγυότητας δεν ήταν δημοσίως γνωστό εκείνη την περίοδο, και σύμφωνα με πολλούς ειδικούς, τα προγράμματα διάσωσης με τα Μνημόνια κ.λπ. θα μπορούσαν τότε να αποφευχθούν, χωρίς την καταστροφική «βοήθεια» της Υ/Ε και της τρόικάς της. Είναι ξεκάθαρο, επομένως, ότι ο Παπανδρέου, καθώς και ο διάδοχός του, Παπαδήμος, ο οποίος ήταν επίσης «άνθρωπος της Υ/Ε», έπαιξαν έναν πολύ βρώμικο ρόλο σε σχέση με την επίσπευση της ελληνικής οικονομικής καταστροφής, αν και, φυσικά, οι θεμελιακές αιτίες ήταν συστημικές, και είχαν να κάνουν με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ.[12]
Το συμπέρασμα είναι ότι, μολονότι οι παρούσες συμφωνίες με την Κίνα και την Τουρκία με στόχο τη δημιουργία νέων αγορών για τις εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας είναι χρήσιμες αμυντικές ενέργειες, με κανέναν τρόπο δεν μπορούν να εκληφθούν ως λύσεις στο πρόβλημα που κρύβεται πίσω από όλα τα παραπάνω συμπτώματα: δηλαδή το γεγονός ότι η Ρωσία, αν και εξακολουθεί να διαθέτει έναν πολύ υψηλότερο βαθμό οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας από την Κίνα, (πόσο μάλλον την Τουρκία, της οποίας ο στρατός είναι πλήρως εξαρτημένος από την προστάτιδά του, τις ΗΠΑ!), εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται από έναν υψηλό βαθμό οικονομικής εξάρτησης από την ΝΔΤ.Η χαζοχαρούμενη, επομένως, φιλελεύθερη «Αριστερά» στη Δύση, η οποία, μαζί με την παγκοσμιοποιητική φράξια στη Ρωσία, γιορτάζουν ως «νίκες» τις Ρωσικές συμφωνίες με την Κίνα και την Τουρκία, απλά δεν μπορούν να αντιληφθούν τη κρίσιμη διαφορά μεταξύ συμμάχου και επιχειρηματικού εταίρου.[13]Όπως το έθεσε εύστοχα ο (Αλεξέι Maslov), επικεφαλής του Ρωσο-Κινεζικού Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων, «η Κίνα δεν είναι σύμμαχος»[14] και το ίδιο ισχύει, βέβαια, για τις χώρες BRICS, ή χώρες όπως η Τουρκία, οι οποίες έχουν επιπλέον τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα στη Μέση Ανατολή, που είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα της Ρωσίας. Έτσι, παρόλο που η παγκοσμιοποιητική φράξια στο εσωτερικό της Ρωσίας, καθώς και οι συνοδοιπόροι της στην «Αριστερά» του εξωτερικού προσπαθούν να συγχέουν το θέμα, οι σύμμαχοι πρέπει να διακρίνονται σαφώς από τους επιχειρηματικούς εταίρους. Οι χώρες BRICS θα μπορούσαν άνετα να είναι καλοί επιχειρηματικοί εταίροι της Ρωσίας (εφόσον, βέβαια, τα οικονομικά συμφέροντά τους συμπίπτουν, ή τουλάχιστον είναι παράλληλα με τα Ρωσικά), αλλά, το αν θα ήταν σύμμαχοι με τη Ρωσία σε μια εντεινόμενη διαμάχη με την Υ/Ε, η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να θέσει τα οικονομικά τους συμφέροντα σε κίνδυνο, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα.
Συνεπώς, μόνο η οικοδόμηση μιας οικονομικής και πολιτικής ένωσης κυρίαρχων εθνών, όπως ήταν η αρχική σύλληψη της Ευρασιατικής Ένωσης, η οποία θα αγκάλιαζε τα έθνη σε όλο τον κόσμο που εξακολουθούν να αγωνίζονται κατά της ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, από την Ευρώπη και την Ασία μέχρι τη Λατινική Αμερική και τον Αραβικό κόσμο, θα μπορούσε ενδεχομένως να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις αυτοδυναμίας και εθνικού αυτοκαθορισμού και, ταυτόχρονα, έναν εναλλακτικό πόλο στον σημερινό εγκληματικό μονοπολικό κόσμο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να εξουδετερωθεί αποτελεσματικά το οικονομικό όπλο της Δύσης, το οποίο οδήγησε με επιτυχία στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και απειλεί με την ίδια τύχη, σήμερα, τις προσδοκίες του ρωσικού λαού για μια κυρίαρχη Ρωσία.

* Το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά στην αγγλική έκδοση της Πράβδα καθώς και στο Global Research. Η μετάφραση είναι του Πάνου Λιβιτσάνου.

[1]Martin Wolf, “Two cheers for the sharp falls in oil prices”, Financial Times, 2/12/2014.
[2] François Burgat, “Salafists, latest in the Islamist line”, Le Monde Diplomatique, Ιούλιος 2010.
[3]Βλ. Takis Fotopoulos, “Real objectives of Transnational Elite in Syria”, Pravda.ru,  13/10/2014, http://english.pravda.ru/world/asia/13-10-2014/128787-translational_elite_syria-0/
[4] Tony Cartalucci, “Introducing the Gulf State Despots: 10 facts about Saudi Arabia”, Land Destroyer, 9/8/2012, http://landdestroyer.blogspot.co.uk/2012/08/introducing-gulf-state-despots-10-facts.html
[5] “Tumbling oil prices ‘net positive’ for advanced countries, risk for Russia – IMF chief”, RT, 2/12/2014,http://rt.com/business/210623-tumbling-oil-positive-imf/
[6]Angela Monaghan & Julia Kollewe, “Russian economy set to shrink 0.8% next year”, The Guardian, 3/12/2014.
[7] Neil Buckley, “Can Vladimir Putin’s popularity weather a perfect economic storm?”, Financial Times, 3/12/2014.
[8] Takis Fotopoulos, “Disaster theories and the crisis: the peak oil case”, The International Journal of INCLUSIVE DEMOCRACY, Vol. 7, No. 2/3 (Summer/Autumn 2011)
[9]Βλ. για αναφορές, Takis Fotopoulos, ‘The Catastrophe of Marketization’, DEMOCRACY & NATURE, Vol. 5, No. 2, (July 1999), http://www.democracynature.org/vol5/fotopoulos_marketisation.htm
[10]‘US missile defence aim – possibility of first nuke strike against Russia’, RT, 10/11/2014,http://rt.com/op-edge/203891-europe-russia-relations-cold-war/
[11]Christos Dimas, “Burgas-Alexandroupolis Oil Pipeline Project”, 3rd Emerging Europe Energy Summit: Bapline, 8/11/2007.
[12]Βλ.Takis Fotopoulos, Ukraine, The Attack on Russia and the Eurasian Union (προς έκδοση από τον Progressive Press).
[13]Βλ.λ.χ. Pepe Escobar, “Exit South Stream, enter Turk Stream, RT, 3/12/2014,http://rt.com/op-edge/211091-turkey-russia-east-pipeline-eu/
[14] “It was Ukraine that attacked Russia, China believes”, Pravda.ru,3/12/2014.

http://www.antipagkosmiopoihsh.gr/2014/12/14/o-ikonomikos-polemos-to-kirio-oplo-tis-disis-takis-fotopoulos/