Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΚΑΙ ΟΜΩΣ…………….


Της Αλεξάνδρας Ηλιοπούλου*
Αθήνα, 30 Δεκεμβρίου 2009
Ακούγεται συχνά ότι η σημερινή Νεολαία έχει «παραστρατήσει», τεμπελιάζει, αδιαφορεί, δεν εφοδιάζεται για το μέλλον της. Δεν θρησκεύεται, δεν είναι κοντά στην οικογένεια, δεν έχει πατριωτισμό, δεν σπουδάζει, ενδιαφέρεται μόνο για να «καλοπερνάει», ζει με τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς. Ακούγεται μια σειρά κατηγοριών, που φτάνουν μέχρι του βαθμού της αδικίας, που δεν αποδίδουν την πραγματικότητα.
Από ό,τι ακούμε από τους μεγαλύτερούς μας,  τα ίδια ακουγόντουσαν και για τις προηγούμενες γενιές. Ζώντας μέσα στα νέα παιδιά, παρατηρώ ότι σχεδόν όλα έχουν ανησυχίες για το μέλλον τους. Φροντίζουν για αυτό, εργάζονται όσο μπορούνε. Αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της οικογένειας, συμμετέχουν στα θέματα, τα προβλήματα και συμβάλλουν στη λύση τους. Μιλάνε και νοιάζονται για τα εθνικά μας θέματα.
Όλα στο μέτρο των δυνατοτήτων και των γενικότερων συνθηκών της σημερινής ζωής. Μπορεί να μην πηγαίνουν κάθε Κυριακή στην Εκκλησία, αλλά δεν είναι αποκομμένα από το Χριστιανικό θρησκευτικό συναίσθημα. Μπορεί να μην απειλούν όποιον επιβουλεύεται την ακεραιότητα των συνόρων της Πατρίδας μας, αλλά δεν διανοούνται αν χρειασθεί να μην την υπερασπισθούν με θυσία. Μπορεί να μην ανταγωνίζονται τους ξένους που εισέρρευσαν  στην Ελλάδα μας σε κάθε είδους εργασία, αλλά δεν είναι φυγόπονα. Μπορεί να μην φοιτούν στα Πανεπιστήμια καθημερινά, όπως θα έπρεπε - κι αυτό εξαιτίας και άλλων λόγων - αλλά δεν εγκαταλείπουν τις σπουδές τους. Γενικά έχουμε μια θα έλεγα πολύ αξιοπρόσεκτη και ζωντανή νεολαία. Ανήσυχη, χαρούμενη, δημιουργική. Υπολογίσιμη και αξιόπιστη. Πολλές φορές αντιδραστική, ακόμα και  σε ανεπίτρεπτο βαθμό. Βεβαίως συζητάνε περιττά πράγματα στα μπαρ και χορεύουν ανέμελα στα κέντρα διασκεδάσεως. Ξενυχτάνε και υπερβάλλουν σε όλες τις εκφάνσεις, αλλά τότε δεν θα ήμασταν νέοι. Γεμίσαμε όμως κι αυτές τις Γιορτές των Χριστουγέννων τους ναούς.  Χαρήκαμε το σπίτι με τις οικογένειές μας. Δεχτήκαμε φίλους και συγγενείς. Αλλά βεβαίως και μιλήσαμε υπερβολικά στα κινητά μας τηλέφωνα και φροντίσαμε ακόμη περισσότερο το ντύσιμό μας. Και δεν ξεκολλήσαμε από τις οθόνες των υπολογιστών μας. Όμως χαρίσαμε και δεχτήκαμε δώρα, δώσαμε και πήραμε ζωή και χαρά από τις Γιορτές. Μετέχει ενεργά και ποικίλα, ακούραστα με πνεύμα προόδου, η Νεολαία μας στην προσπάθεια για τη βελτίωση του τρόπου ζωής, στην προς το καλό εξέλιξη της Κοινωνίας μας. Αγωνίζεται με ειρηνικά μέσα για να φτάσουμε σε ένα Κόσμο που να είναι συνεχώς ευχάριστος. Όπως αυτές οι μέρες οι  γιορτινές, που περνάμε κάθε χρόνο τις ίδιες ημερομηνίες. Και μαζί με τις ενέργειες και η εγκάρδια Ευχή για ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ
Η Αλεξάνδρα Ηλιοπούλου είναι τεταρτοετής στη «Σχολή Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών.                  

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι «μπουκαδόροι» του Υπουργείου Άμυνας

Του Χρήστου Καπούτση Υπάρχουν όρια στην παρακμή, στη σήψη , στη βλακεία; Υπάρχει κάποιο οριακό σημείο, που δεν μπορεί να ξεπεραστεί; Δύσκολη η απάντηση, αφού και σε αυτό τον τομέα,    οι «δυνατότητες» των ανθρώπων είναι απεριόριστες. Ωστόσο, συνιστά έσχατο σημείο παρακμής και παραλογισμού, η εκθεμελίωση θεσμών, η απαξίωση αρχών και η τυφλή βία εναντίον ανθρώπων. Αναφέρομαι στην βίαιη εισβολή   κάποιων απόστρατων στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, φαινόμενο πρωτοφανές παγκοσμίως!! Η περιοριστική δημοσιονομική πολιτική της Κυβέρνησης πλήττει τους Δημόσιους υπαλλήλους και του ευρύτερου και του στενού Δημόσιου τομέα. Άρα και τους στρατιωτικούς, εν ενεργεία και απόστρατους. Οι απόστρατοι υποστηρίζουν ότι έχουν μειωθεί οι συντάξιμες αποδοχές τους κατά 40%. Πιθανόν να έχουν δίκαιο. Όμως το ίδιο έχει συμβεί και με ΟΛΟΥΣ τους συνταξιούχους του Δημόσιου τομέα.    Οι απόστρατοι ζητούν να εξαιρεθούν από τις μειώσεις των αποδοχών τους, επειδή υπηρέτησαν στις Έν...

Προπηλακίστηκε άγρια ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Θ.Πάγκαλος

Στη λίμνη της Βουλιαγμένης, κάποιοι από τους λουόμενους, μόλις αντιλήφθηκαν την παρουσία του αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Θεόδωρου Πάγκαλου , του επιτέθηκαν φραστικά, με χυδαίες εκφράσεις, όπως «γουρούνι», «μαλάκα» και άλλες χυδαιότητες. Η ώρα ήταν 2.45 και τον ρωτούσαν, γιατί είναι εκεί , για μπάνιο στη Λίμνη και όχι στο γραφείο του εργαζόμενος, όπως θα έπρεπε κατά τη γνώμη των υβριστών λουομένων. Μάλιστα στις ύβρεις πρωτοστατούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα που όπως μάθαμε απολαμβάνει τη μεγάλη σύνταξη του μακαρίτη και τα ενοίκια από 15 διαμερίσματα. Ο Θ.Πάγκαλος δεν αντέδρασε στις ύβρεις (!!!) και αποχώρησε από τη Λίμνη. Ζήτησε όμως τον Διευθυντή και επειδή αυτός απουσίαζε, σε έξαλλη κατάσταση επιτέθηκε  ΧΕΙΡΟΔΙΚΩΝΤΑΣ , στον πρώτο υπάλληλο που βρήκε μπροστά του, ένα άνθρωπο 72 ετών με σοβαρά προβλήματα υγείας (αναπηρία). Ο κ. Αντιπρόεδρος ζητούσε ευθύνες από τον υπάλληλο, διότι επέτρεψε στην κυρία να μπει στην Λίμνη!!! Και η απάντηση του υπαλλήλου ήταν διότι πλήρωσε εισιτήριο…

Είχε Δίκιο η Αντιγόνη ή ο Κρέων;

Επανερχόμαστε   στα παλιά ερωτήματα. Είχε άραγε κάπου δίκιο η Αντιγόνη (ή εξ ολοκλήρου δίκιο); Και είχε άραγε ο Κρέων κάποιο άδικο (ή εξ ολοκλήρου άδικο); Δεν είναι βέβαιο ότι αυτά είναι τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα που θα μπορούσε κανείς να θέσει για το έργο, τουλάχιστον έτσι ωμά διατυπωμένα. Ή μάλλον θα μπορούσε ο Σοφοκλής ο ίδιος να τα έχει κάνει πιο ενδιαφέροντα —και πιο δύσκολα— όμως οι επιλογές του ήταν άλλες. Υπήρχε σύγκρουση —μια σύγκρουση εγελιανού τύπου— μεταξύ των δικαιωμάτων της οικογένειας και των δικαιωμάτων της πολιτείας. Και αρχικά φαίνεται σαν ο Σοφοκλής να πρόκειται να αναπτύξει το έργο του με βάση αυτή τη σύγκρουση, όταν η Αντιγόνη εμφανίζεται στον Πρόλογο του δράματος προσηλωμένη ειδικά στην οικογένεια και έκδηλα αδιάφορη απέναντι στην πολιτεία, ενώ ο Κρέων με το διάγγελμα του αμέσως μετά την Πάροδο (πολύ σημαντική τοποθέτηση σε αρχαίο ελληνικό δράμα) αναλαμβάνει τη θέση του εκφραστή της πόλεως, με την έκκληση έξαφνα που απευθύνει να υποταχθούν οι προσω...