Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου από τον Δημήτρη Λιαντίνη


Δ. Λιαντίνης - Η Φιλοσοφική Θεώρηση του Θανάτου

Ποιο είναι το φάρμακο εκείνο που θα μας απαλλάξει από το φόβο του θανάτου;

Είναι πολύ απλό. Ξέρετε γιατί φοβόμαστε το θάνατο; Διότι αγαπάμε τη ζωή, θα μου πείτε.

Και ξέρετε γιατί αγαπάμε τη ζωή; Διότι είμαστε πολύ δεμένοι με τη ζωή. Ο καθένας από μας δηλαδή ζωή βλέπει σαν μία μοναδική αξία, είναι δεμένος, σε μια τελική ανάλυση δηλαδή μιλάμε για έναν ηθικό εγωισμό. Ο εγωισμός μας είναι αυτή η αιτία που μας κάνει και φοβόμαστε το θάνατο. Δεν είναι σαφές αυτό που σας λέω σε πρώτη οπτική, διότι τον εγωισμό πρέπει να τον δούμε διαφορετικά. Να τον δούμε σαν μία μετεξελιγμένη κατάσταση στον ηθικό χώρο, στην ιστορία, στον πολιτισμό, στην ανθρώπινη ζωή, μια μετεξελιγμένη κατάσταση αυτού του φαινομένου που στη φύση το λέμε «ορμήν προς διατήρηση του είδους».

Όταν λέμε ότι αυτός είναι ένας πανίσχυρος νόμος όπως ξέρετε, η ορμή προς διατήρηση του είδους, να σωθεί όσο γίνεται έχει μεριμνήσει η φύση γι’ αυτό, το κάθε είδος, η κάθε μονάδα του είδους, ο κάθε άνθρωπος, το κάθε πουλί, ο κάθε λαγός, να ζήσει όσο γίνεται περισσότερο χρόνο. Είναι μέριμνα της φύσης. Νόμος φυσικός. Η αρχή προς διατήρηση του είδους σε συνδυασμό βέβαια με την αρχή προς διαιώνισην, να πολλαπλασιαστεί το είδος.

Αυτό το πράγμα τι σημαίνει για σας τους γιατρούς; Απλώς όταν πέσει ένα σανίδι στο μάτι μου, κλείνει αυτόματα. Είναι άμυνα της φύσης να σωθεί. Το αίσθημα του πόνου, γνωρίζετε φιλοσοφικά εσείς ότι είναι ένα μήνυμα. Όταν αισθανθώ πόνο στο χέρι, με ειδοποιεί η φύση, ο οργανισμός, εδώ έχεις πρόβλημα. Πρόσεχε να το αποκαταστήσεις γιατί αυτό το πρόβλημα μπορεί να γίνει οξύτερο και να σε διαλύσει και να σε αφανίσει ολόκληρον. Ειδοποιεί. Από δω θα ξεκινήσουμε, ορμή προς διατήρηση του είδους σε φυσικό επίπεδο σημαίνει εγωισμός. Το κάθε είδος να σωθεί όσο γίνεται περισσότερο.

Όταν δούμε σωστά τη μετεξελεκτική πορεία και πάμε πια στα ηθικά φαινόμενα και λέμε πια εγωισμός με την έννοια που το περιγράφουμε, σημαίνει ότι αγαπάμε τόσο πολύ τον εαυτούλη μας που δεν μπορούμε να τον συλλάβουμε αποκομμένο από τη φύση. Γιατί θάνατος σημαίνει ουσιαστικά αποκοπή από τη φύση. Όταν πεθαίνω σημαίνει «θάνατος αναίσθητον», στερούμαι όλα αυτά που λέμε, χάνω κάθε επαφή με τη φύση κλπ

Επομένως το φάρμακο που θα μας γιατρέψει από τον πόνο του θανάτου μια για πάντα, κι αυτό θα επιτευχθεί με τη δια βίου φιλοσοφική δίαιτα, γι’ αυτό λέει ο Πλάτων «Και το τεθνάναι αυτοίς ήκιστα φοβερόν», μάλιστα ο Πλάτων φτάνει και πιο πέρα και λέει όταν η σωστή αυτή ... η συμπεριφορά μας, όχι μόνο δε φοβόμαστε το θάνατο, αλλά φτάνουμε κάπου να γίνουμε και ερασιθάνατοι. Να αγαπήσουμε το θάνατο.

Λοιπόν. Όσο περισσότερο μπορέσουμε και αποσβέσουμε αυτόν τον εγωισμό και φτάσουμε στο σημείο που ο καθένας σαν μονάδα θα δει ότι είμαι κι εγώ, μία... ένα όν, ένα πλάσμα, ένα στοιχείο όπως όλα τα άλλα της φύσης. Όπως ένα κυπαρίσσι, όπως μία πέτρα... Όπως μία κρήνη, μία πηγή, ένα όρος. Ο Υμηττός δεν υπήρχε πριν από 7 εκατομμύρια χρόνια. Γεννήθηκε. Και δε θα υπάρχει μετά από 10 εκατομμύρια χρόνια. Θα έχει διαλυθεί. Τα Ιμαλάια, ξέρετε, γίνανε χθες, στην ηλικία της γης. Στην εποχή των τρίτων νεοαλπικών ορογενέσεων, που λένε, πριν από 23 εκατομμύρια χρόνια; Τι είναι αυτό; Δύο λεπτά, εάν καθώς γνωρίζουμε ότι η γη έχει ηλικία τέσσερα δισεκατομμύρια εξακόσια εκατομμύρια χρόνια. Λοιπόν...

Εάν μπορέσουμε να αποστασιοποιηθούμε από τον εαυτό μας και να μην έχουμε αυτό το δεσμό και να δούμε τον εαυτό μας ο καθένας σαν ένα κομμάτι της φύσης, τότε θα φτάσουμε στο σημείο και δε θα φοβόμαστε το θάνατο. Κι είναι το μόνο φάρμακο.

Πολύ σύντομα, σε πέντε λεπτά, θα ‘ρθούμε σ’ αυτό το έρωτας και θάνατος, και θα ‘ρθούμε στις ερωτήσεις παρακαλώ.

Όταν λέμε θάνατος, στη Φιλοσοφία εννοούμε το μηδέν. Όπως το λέει η Οντολογία.
Όταν λέμε έρωτας, στη φιλοσοφία εννοούμε το είναι.

Αυτοί είναι οι δύο πόλοι μέσα στους οποίους διαδραματίζεται το δράμα της ζωής. Αυτό που λέμε φύσις. Φύεσθαι. Γέννηση, δημιουργία. Είναι ακριβώς η διαλεκτική συνάντηση του έρωτα και του θανάτου. Του μηδενός και του είναι. Πεθαίνει ο παππούς, γεννιέται το εγγόνι. Έτσι; Μια τέτοια διαδοχή.

Και κάποτε που είχαμε κάνει ένα ωραίο μάθημα εδώ και μιλήσαμε για στρατό και δημοκρατία, φέραμε το παράδειγμα του λαγού με το τσακάλι, και είπαμε κυνηγάει το τσακάλι το λαγό, και του ξέφυγε ο λαγός. Και λέμε αχ, το καημένο σώθηκε. Αμ, δε σώθηκε. Σώθηκε ο λαγός αλλά θα πεθάνει το τσακάλι από την πείνα. Σ’ αυτό το φοβερό στιγμιότυπο δηλαδή, τη δραματική στιγμή της φύσης, θα ζήσει το ένα για να πεθάνει το άλλο. Σώθηκε ο λαγός, θα πεθάνει το τσακάλι από την πείνα. Άρπαξε το λαγό και τον ξέσκισε, πέθανε ο λαγός για να ζήσει το τσακάλι. 
Αυτό δείχνει πόσο κοντά είναι ο έρωτας και ο θάνατος και ότι ο θεμέλιος λίθος, λίθος εις κεφαλήν γωνίας της ζωής μας, είναι ο θάνατος. Αλίμονό μας αν φύγει ο θάνατος από μέσα μας.
Λέτε απλά ένα πτώμα που το βλέπετε στο νεκροτομείο, δεν πεθαίνει. Γιατί;
Γιατί έχει φύγει ο θάνατος από μέσα του. Εγώ θα πεθάνω, που είμαι ζωντανός. Θα γίνω πτώμα. Το πτώμα δεν πεθαίνει. Έχει φύγει ο θάνατος (γελάει) απάνω στον οποίο οικοδομείται η ζωή.   Είναι εκείνοι οι συλλογισμοί οι παράλογοι, που δεν είμαστε πολύ εξοικειωμένοι, κάτι ανάλογο σαν αυτό που λέει έχουμε το ακουστικό στ’ αυτί μας και η απόσταση από το ακουστικό ως το αυτί μας είναι άπειρη. Έτη φωτός. Μιλάμε με τον αδερφό μας στην Αμερική, και η απόσταση αυτή είναι μηδενική σε σχέση με την απόσταση ακουστικό κι αυτί. Διότι αυτή την απόσταση δεν τη σκέπτομαι ποτέ. Τον αδερφό μου όμως που μιλάω στην Αμερική, τον σκέφτομαι και τον έχω κοντά. Κάτι τέτοια δηλαδή από μια τέτοια οπτική προσεγγίζουμε το φαινόμενο.

Ο έρωτας. Ο έρωτας. Εκείνο που θα πρέπει να πούμε ο έρωτας είναι ένα φαινόμενο κι αυτό άπειρο, δεν έχει οριστεί ακόμη, δεν έχει βρεθεί ο υπερποιητής, όλοι οι ποιητές ασχολούνται με τον έρωτα από τον Όμηρος ως τον Πάστερνακ, ως τον Καβάφη μας, αλλά κανείς δεν μπόρεσε να ορίσει τον έρωτα.
Ο έρωτας. Εκείνο που χρειάζεται να ξέρουμε είναι ότι είναι συνάρτηση του θανάτου. Μία έντονη δηλαδή ερωτική κατάσταση, μια βαθιά ερωτική βίωση, ποτέ δε θα τη ζήσουμε στη φυσική της διάσταση αληθινή, κλωνίζουσα δηλαδή εάν δε συνοδεύεται από το φαινόμενο του θανάτου.
Γι’ αυτό όλοι οι μεγάλοι ποιητές που μας περιέγραψαν μεγάλους έρωτες, τους οδηγούν στην καταστροφή.
Γι’ αυτό το αρχέτυπο πάνω σε όλα αυτά ξέρετε είναι η περίφημη τραγωδία του Σαίξπηρ Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Αλλά εάν κάνετε, εάν ρίξετε μια ματιά μέσα στην παγκόσμια λογοτεχνία, θα δείτε ότι κανένας μεγάλος ποιητής δεν έφτιαξε, δε δημιούργησε, πανίσχυρη τέτοια ερωτική σχέση, που να μην την οδηγήσει σε καταστροφή.

Τι ωραία που μας το λέει πάλι ο Σολωμός μας;
«Τι έρωτας, τι θάνατος, δεν έχεις να διαλέξεις.»

Στίχος δημοτικός είναι αυτός. Ο Σολωμός λέει: «Μόλις είναι έτσι δυνατός ο έρωτας κι ο χάρος.»

Τα πιο δυνατά πράγματα είναι ο έρωτας κι ο χάρος. Και πάμε στο αρχέτυπο, στο μεγάλο Ηράκλειτο, να μου επιτρέψετε μια προσωπική εξομολόγηση, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος, για μένα είναι το μεγαλύτερο πνεύμα που γεννήθηκε στον πλανήτη, απ’ τους αρχαίους έλληνες. Τι έχει πει αυτός ο άνθρωπος; Εκατό προτασούλες έχουν σωθεί, όλες οι σύγχρονες θεωρίες, όλη η κβαντομηχανική, όλη η σχετικιστική φυσική, όλα, όλα είναι, όλα τά ‘κλεισε σ’ αυτές... ο μελαγχολικός και ο κλαίων. Σε όλη του τη ζωή έκλαιγε και εκπατήσας εν τοις όροις χάθηκε στα βουνά και πήγε και πέθανε. Διητάτο πόας σιτούμενος και βοτάνας. Έτρωγε χορτάρια και βοτάνια και πέθανε. Αγανάκτησε και με τους ανθρώπους, έγινε οχλολοίδορος κτλ.

Λέει λοιπόν σε ένα φραγκμέντο του: Άιδης και Διόνυσος εν και ωυτό. Ο Άδης, ο θάνατος, και ο Διόνυσος, ο έρωτας, είναι το ίδιο πράγμα.

Θα το περιγράψω μόνο, την εικόνα έρωτας θάνατος, μας την έδωσε ο Εμπεδοκλής βέβαια, όπως ξέρετε, ένας επίσης πολύ στιβαρός προσωκρατικός φιλόσοφος, ο Εμπεδοκλής από τον Ακράγαντα, μας έδωσε την έννοια με τη φιλότητα και το νείκος, η φιλότης, ο έρωτας, το νείκος, φιλονικία, έρις, διάλυση, καταστροφή, απάνω σ’ αυτές τις δύο δυνάμεις, συντελείται όλο το δράμα του σύμπαντος.  Και θα ‘ρθω στη σύγχρονη εποχή, αυτό πρέπει να το σχολιάσουμε, εκείνο που μας είπε πια ο Φρόιντ σε μία από τις γεροντικές μελέτες του, αυτές τις σπουδαίες μελέτες, που έχει τίτλο «Μικρή μελέτη» του Φρόιντ. Φρόιντ, αξιότιμοι στρατιωτικοί γιατροί, δεν έχουμε, δε γνωρίζουμε. Δεν έχουμε πάρει ιδέα από Φρόιντ, εάν δεν έχουμε υπόψη τις τελευταίες τέσσερις πολιτισμικές μελέτες του. "Ο πολιτισμός σαν πηγή δυστυχίας", "Το μέλλον μιας αυταπάτης", "Το πέραν της αρχής της ηδονής", και "Ο άντρας Μωυσής και η μονοθεϊστική θρησκεία".

Στο βιβλίο του, στη μελέτη του, στην πραγματεία του, Πέραν της αρχής της ηδονής, {.....} αυτός είναι ο τίτλος στο Άγιο Πρωτότυπο, μας λέει ότι: Η λίμπιντο, η ηδονή, είναι το πιο ισχυρό. Γι’ αυτό μίλησαν για πανσεξουαλισμό, τα ξέρουμε όλα. Φρόιντ. Τα ξέρουμε αυτά.

Ήρθε όμως ο Φρόιντ στα γερατειά και είπε υπάρχει μία αρχή, ένας νόμος μέσα στη φύση, που αυτός είναι ο αρχετυπικός. Ο πρωταρχικός, ο πιο ισχυρός. Πιο ισχυρός και από τη λίμπιντο. Από τη γέννηση δηλαδή, από τη δημιουργία, από το είναι, από τον έρωτα. Ποιος είναι αυτός ο νόμος;

Θα σας τον γράψω. Στο Άγιο Πρωτότυπο είναι λέει η τόντεστριμπ, η ορμή προς θάνατο. Ορμή προς θάνατον. Και λίμπιντο. Είναι η φιλότης και το νείκος.

Λίμπιντο. Λίμπιντο δεν είναι μόνο η ερωτική ευωχία και ευχαρίστηση, λίμπιντο είναι όταν διψάς πολύ και πίνεις νερό, είναι μεγάλη ευχαρίστηση. Όταν νυστάζεις...




Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Αναθεώρηση ή εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης;


ΑΡΘΡΟ  του Χρήστου Καπούτση

 Μέχρι τώρα ο πρόεδρος της Τουρκίας Τ. Ερντογάν ζητούσε επιτακτικά την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης. Όμως, στην συνάντηση που είχε στο Πεκίνο με τον Α. Τσίπρα, ζήτησε την εφαρμογή της Συνθήκης,  αφήνοντας  … άφωνο τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Φυσικά δεν πρόκειται για «στροφή» του Τ. Ερντογάν , αλλά αντίθετα, για εμμονή στις βασικές θέσεις της τουρκικής διπλωματίας.  Όταν ο Τ. Ερντογάν, ζητά την αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, αναφέρεται στην μουσουλμανική – θρησκευτική μειονότητα της Θράκης, με στόχο, αυτή να αναγνωριστεί ως τουρκική- εθνική μειονότητα. Όταν ο Πρόεδρος της Τουρκίας ζητά την εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης, ζητά, την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.
Ουσιαστικά ο Ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, προωθεί την διαχρονική άποψη της τουρκικής διπλωματίας, ότι το Αιγαίο δεν μπορεί να είναι «ελληνική λίμνη», παρότι είναι νομικά αβάσιμη. Και ο τρόπος, για να αποτραπεί ο ελληνικός στόχος, είναι η ενσωμάτωση στις ελληνοτουρκικές διαφορές των  «γκρίζων ζωνών», η αναγνώριση κυριαρχικών τούρκικων δικαιωμάτων  ανατολικά του 25ου παραλλήλου, η αποκοπή του Καστελόριζου από τον εθνικό κορμό (εκτός ελληνικής υφαλοκρηπίδας) και η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου.

Η απάντηση που όφειλε να δώσει ο Πρωθυπουργός στον Τ. Ερντογάν, αναφορικά με την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου (εφαρμογή της Συνθήκης της Λωζάννης), έπρεπε να περιελάμβανε και τα εξής:

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

O νέος πόλεμος θα είναι ο κοινωνικός και θα είναι πολύ σκληρός.



Οι αντιδιαμετρικές ιδεολογικο-πολιτικές συγκλίσεις , της αντισυστημικής δεξιάς (εξαιρώ την φασιστική καθοτι συνιστά κοινωνικό καρκίνωμα) και της επαναστατικής και όχι ρεφορμιστικής αριστεράς, ακόμη και όταν έχουν ως στόχο τον νεοφιλελευθερισμό και τον ευρωπαϊσμό των τραπεζιτών τοκογλύφων είναι «παρά φυσιν» συμμαχίες , με τα παλιά πολιτικο-κομματικά δεδομένα. Όταν όμως, στα υπερεθνικά κοινωνικά μοντέλα («Χωνευτήρια» των εθνών-κρατών και πλήρους απαξίωσης των δικαιωμάτων των πολιτών), υπάρχει ένας σαφής διαχωρισμός των ελιτ που ευημερούν και προκαλούν και των υπολοίπων, της πλειοψηφίας των πολιτών, με κορμό την παλιά κραταιά μεσαία αστική τάξη, που τώρα είναι κοινωνικά αποκλεισμένοι και φτωχοποιημένοι, τότε  η κοινωνική πραγματικότητα αλλάζει. Αυτή η κοινωνική πραγματικότητα, ωθεί τις «ανώμαλες» συμμαχίες σε οριακά ανεκτές ετερόκλιτες συγκλίσεις, με στόχο την ανατροπή του καταπιεστικού, ληστρικού και ανάλγητου καπιταλιστικού μοντέλου εξουσίας. Άλλωστε το σύνθημα που κυριαρχεί τώρα στη ΓΑΛΛΙΑ , «ούτε Λεπεν , ούτε Μακρον», δηλαδή ο φασισμός και ο νεοφιλελευθερισμός είναι οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος, θα πρέπει να αναλυθεί πολύ προσεχτικά.

Εθνικιστικός «πυρετός» στα βόρεια σύνορά μας. Χαοτική η κατάσταση σε FYROM και Κόσσοβο.


Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

  Υποδαυλίζεται ο αλβανικός εθνικισμός, από δηλώσεις και ενέργειες λαϊκιστών πολιτικών και στα Βαλκάνια,  «ξυπνούν» οι εφιαλτικές μνήμες των ενόπλων συγκρούσεων των εθνομειονοτικών πληθυσμών. Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα και ο πρόεδρος του Κοσσόβου Χάσιμ Θάτσι, με διαδοχικές δηλώσεις τους σε ευρωπαϊκά ΜΜΕ, επισημαίνουν ότι, εάν διακοπεί η διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης των δυτικών Βαλκανίων, τότε,  οι Αλβανοί της περιοχής «θα ζήσουν σ ένα ενιαίο κράτος», εννοώντας προφανώς,  ότι θα προχωρήσουν στην συγκρότηση της «Μεγάλης Αλβανίας». Δηλώσεις με ανάλογο περιεχόμενο έκανε και ο Γιονούζ Μουσλίου ο αλβανός  δήμαρχος της πόλης Μπουγιάνοβατς στην κοιλάδα του Πρέσεβο της νότιας Σερβίας, όπου κυριαρχεί το αλβανικό στοιχείο. Ουσιαστικά, οι  αλβανοί ηγέτες, απειλούν με αλλαγή των συνόρων των κρατών της Βαλκανικής. Πολυπληθείς αλβανικοί πληθυσμοί ζουν στην π. Γ.Δ. Μακεδονίας (Τέτοβο, Σκόπια, Κουμάνοβο), στην νότια Σερβία (Κοιλάδα του Πρέσεβο), στο Κοσσυφοπέδιο και σε περιοχές του Μαυροβουνίου που συνορεύουν με την Αλβανία. Όλες αυτές οι περιοχές, αποτελούν μια ενιαία γεωγραφική ενότητα στα κεντροδυτικά Βαλκάνια, όπου υπερτερεί το αλβανικό στοιχείο.
Ο καθηγητής του πανεπιστημίου στο Βελιγράδι Ντέιαν Μίροβιτς, σε εκτενή ανάλυσή του, εκτιμά, ότι η προσδοκία των Αλβανών ηγετών για αλλαγή των συνόρων θα επηρεάσει ασφαλώς και άλλες βαλκανικές χώρες, πλην της Σερβίας και της FYROM,  όπως είναι η Βουλγαρία, η Ελλάδα, τα Σκόπια και η Σερβική Δημοκρατία (της Βοσνίας). Και διατυπώνει την άποψη, ότι  οι ενέργειες του αλβανικού παράγοντα στα Βαλκάνια έχουν συμφωνηθεί τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στην Ουάσιγκτον, υπενθυμίζοντας,  ότι η Αλβανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Η πύρρειος νίκη του Ερντογάν και τα Ελληνοτουρκικά


Άρθρο Του Χρήστου Καπούτση

«Η μετάβαση της Τουρκίας από μια ασθενική δημοκρατία σε μια αναδυόμενη δεσποτεία αποφασίσθηκε με τη θέληση του λαού και θα είναι ένα δώρο για τον άνδρα που το 1996 είχε δηλώσει πως η δημοκρατία δεν είναι ένας στόχος, αλλά ένα εργαλείο», αναφέρεται στο κύριο άρθρο  της βρετανικής εφημερίδας "The Guardian", σχετικά με το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος στην Τουρκία, που νομιμοποιεί την συγκέντρωση  υπερεξουσιών στον Πρόεδρο.  «Το προεδρικό σύστημα συγκεντρώνει άνευ προηγουμένου εξουσίες στα χέρια ενός άνδρα και μόνο, που καθίσταται επικίνδυνο, καθώς ο Ερντογάν ρέπει προς τον αυταρχισμό», υπογραμμίζει σε ανάλυσή του το ινστιτούτου μελετών Centre for American Progress.
Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος στην Τουρκία , θα πρέπει να μελετηθεί πολύ προσεχτικά.  Αν και το «Ναι» επικράτησε, το «Όχι» βρέθηκε σε απόσταση αναπνοής. Μάλιστα ο Ερντογάν, εξέφρασε την ικανοποίηση του για το αποτέλεσμα, όμως, δήλωσε ότι το ποσοστό του «ναι» ήταν πολύ λιγότερο εντυπωσιακό από αυτό που περίμενε! Η αντιπολίτευση αμφισβητεί το αποτέλεσμα, ζητά επανακαταμέτρηση των ψήφων, εγείροντας ζητήματα νομιμότητας.  Το καίριο ερώτημα είναι πως θα χειριστεί το αποτέλεσμα ο Τ. Ερντογάν. 

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Το Δημοψήφισμα στην Τουρκία και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις


ΑΡΘΡΟ Του Χρήστου Καπούτση


Οι Τούρκοι πολίτες, την Κυριακή 16 Απριλίου,  στο Δημοψήφισμα, θα αποφασίσουν για τη συνταγματική αναθεώρηση. Αν υπερψηφίσουν την πρόταση του Τ. Ερντογάν, τότε , η Τουρκία  από κοινοβουλευτική δημοκρατία θα γίνει  προεδρική, με ένα πολιτειακό σύστημα,  όπου ο Πρόεδρος θα έχει ενισχυμένες εξουσίες, κατά το πρότυπο των ΗΠΑ και της Γαλλίας.  Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, πιθανόν να  φέρει την πιο σημαντική πολιτική αλλαγή από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 1923. Επίσης, το αποτέλεσμα, θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και την πορεία της Τουρκίας στον διεθνή χώρο.  Οι επιλογές, στην εξωτερική πολιτική της νέας πολιτειακής εξουσίας, θα είναι καθοριστικές,  για τις παραπέρα εξελίξεις στην  φλεγόμενη περιοχή της Αν. Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής . Επίσης, θα διαμορφώσουν και ένα νέο πλαίσιο στις διμερείς ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Στην περίπτωση που εγκριθούν οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, τότε ο Τ. Ερντογάν καθίσταται πανίσχυρος ηγέτης  και  θα μπορεί να διεκδικήσει δύο ακόμη προεδρικές θητείες. Δηλαδή θα μπορούσε να είναι πολιτειακός άρχων και ταυτόχρονα, πολιτικός και θρησκευτικός ηγέτης της Τουρκίας έως το 2029.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Ανθρώπων πάθη



Η κατά το Χριστιανικό δόγμα Μεγάλη Εβδομάδα ή Εβδομάδα των Παθών, πέρα από το λατρευτικό – τελετουργικό σκέλος, περιέχει και πολλούς άλλους συμβολισμούς. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι  σηματοδοτεί την αφετηρία μιας καινούργιας  εποχής,  για σκέψη και περισυλλογή για τους περισσότερους ανθρώπους, τους οδοιπόρους της καθημερινότητας. Η Μεγάλη Εβδομάδα, για αρκετούς, ανεξαρτήτως Θρησκευτικού δόγματος ή προσανατολισμού,  συμβολίζει, κατά μίαν εκδοχή,  τη «σκοτεινή πλευρά του ανθρώπου», τα προσωπικά πάθη που τον βασανίζουν και  του υπενθυμίζει ενίοτε με σκληρό τρόπο,  τις ανθρώπινες αδυναμίες του.  Φυσικά , υπάρχει και η προσωπική, η  εσώψυχη  προσέγγιση του Θείου Δράματος.

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τι συμβαίνει στη Θράκη;


Άρθρο Του Χρήστου Καπούτση

Καταγράφουμε τρία «περίεργα» συμβάντα στην περιοχή της Θράκης, που έγιναν τις τελευταίες μέρες και θα πρέπει να αξιολογηθούν, από τις ελληνικές αρχές, πιο προσεχτικά. Το πρώτο, η ολοσχερής καταστροφή του ιστορικού τεμένους Βαγιαζήτ από πυρκαγιά  στο Διδυμότειχο, που αναμένεται η πολιτική αξιοποίησή του από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, καθώς δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο της προβοκάτσιας. Το δεύτερο, σε έλεγχο που έγινε από την Αστυνομία στο τέμενος του μειονοτικού οικισμού της Ηλιόπτερας Ξάνθης, στην πεδινή περιοχή, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν 3 όπλα και φυσίγγια. Ο ιμάμης δεν αποκάλυψε ποιος ήταν ο αποδέκτης των όπλων. Και το τρίτο, αίσθηση έχει προκαλέσει ο σχηματισμός του σήματος των «Γκρίζων Λύκων» από εκλεγμένο περιφερειακό σύμβουλο στην Ξάνθη.
Πρόκειται για τον περιφερειακό σύμβουλο Ξάνθης Χουσεΐν Μεχμέτ Ουστά, εκλεγμένο με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος πρόσφατα εξελέγη γραμματέας του Περιφερειακού Συμβουλίου Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης!

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Οι «μιζάνθρωποι» των στρατιωτικών εξοπλισμών. Ποιοι κατηγορούνται για μίζες εκατομμυρίων ευρω


Ρεπορτάζ του Χρήστου Καπούτση

 Τα εξοπλιστικά,  μαζί με το Χρηματιστήριο, τα δομημένα ομόλογα, τις υπερβάσεις των ολυμπιακών έργων, την ανεξέλεγκτη και σκανδαλώδη δανειοδότηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης , αλλά και των πολιτικών  κομμάτων, διαμόρφωσαν  την εικόνα της διαπλοκής, της σήψης  και της διαφθοράς. Είναι  αυτά που οδήγησαν τη χώρα στη χρεωκοπία, τον πολιτικό κόσμο στην απαξίωση και τον ελληνικό Λαό στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Οι ευθύνες είναι πολιτικές και ποινικές. Τα εξοπλιστικά όμως έχουν μια ιδιαίτερη βαρύτητα , διότι σχετίζονται με την άμυνα και την ασφάλεια της χώρας.  Τα κυκλώματα των μεσαζόντων και των εμπόρων όπλων, που λυμαίνονταν τον χώρο των προμηθειών στρατιωτικού υλικού για τις Ένοπλες Δυνάμεις,  λεηλάτησαν  το υστέρημα του ελληνικού Λαού που είχε διατεθεί για την άμυνα της χώρας.

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

30 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΝΩ ΣΗΜΕΡΑ (13 Μαρτίου 1987- 2017)



 Διαπιστευμένος διπλωματικός και στρατιωτικός συντάκτης!!
Τα πρώτα άρθρα μου  δημοσιεύονται στην εφημερίδα «ΠΡΩΤΗ» και στο περιοδικό «Πολιτικά Θέματα». Από το 1992 μέχρι το 2001 συνεργάστηκα  με την εφημερίδα «Το Παρόν» (στρατιωτικός συντάκτης) και με το περιοδικό «ΑΡΔΗΝ».
Από το 1994 μέχρι το 2004  ήμουν  στην βασική συντακτική ομάδα του περιοδικού «Θητεία». (Έκδοση  του ΥΠ.ΕΘ.Α.).

Από το 1995 μέχρι και το 2001 στο περιοδικό  «Η ΘΗΤΕΙΑ» και στην εφημερίδα "Το Παρόν",  δημοσιεύονται ρεπορτάζ από την παρουσία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στα Βαλκάνια, καθώς και ραδιοφωνικές ανταποκρίσεις μου για τον Ρ/Σ ΑΘΗΝΑ 984. Ήμουν εκεί σε αυτή την πολύ ταραγμένη περίοδο για τα Βαλκάνια και κατέγραψα,  ως δημοσιογράφος – στρατιωτικός ανταποκριτής,  την ελληνική στρατιωτική παρουσία, στα Τίρανα, στoν Αυλώνα, στο Ελμπασάν,  στο  Κούκες (Αλβανία), στο Σεράγεβο και στο Βίσοκο (Βοσνία – Ερζεγοβίνη), στην Πρίστινα  και στην  Μιτροβίτσα (Κόσοβο) και Σκόπια, Τέτοβο και Κουμάνοβο (FYROM).
 Κάλυψα δημοσιογραφικά τα αιματηρά γεγονότα στην Αλβανία το 1997,  τις πολεμικές επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία (1999) "βίωσα"  εκεί,  με την φυσική μου παρουσία  τους φονικούς  βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι και στην πόλη Νις από τα νατοικά μαχητικά αεροσκάφη, τις συγκρούσεις Αλβανών και Σλαβομακεδόνων στην FYROM  το 2000-1 (Σκόπια, Τέτοβο, Κουμάνοβο), καθώς επίσης  και τις Ισραηλινο-Παλαιστινιακές συγκρούσεις (Ιντιφάντα) τον Απρίλιο του 2002 (Επιθέσεις αυτοκτονίας στην Ιερουσαλήμ και ένοπλες συγκρούσεις στην Βηθλεέμ).

 Κάλυψα, με εκτενή ρεπορτάζ, για τον Ρ/Σ ΑΘΗΝΑ 984,  τις μεγάλες πυρκαγιές σε Ηλεία, Αρκαδία, Λακωνία και Μεσσηνία Αύγουστο- Σεπτέμβριο του 2007. Πυρκαγιές που προκάλεσαν τον θάνατο περισσότερων από 50 ανθρώπων την καταστροφή ολόκληρων χωριών (Αρτέμιδα)  και τεράστιες ζημιές στον δασικό και γενικά τον φυσικό πλούτο των περιοχών αυτών.
Από το 1998 είμαι  ο στρατιωτικός συντάκτης - αναλυτής του  δημοτικού  Ρ/Σ « ΑΘΗΝΑ 9,84».
 Από το 2011 εργάζομαι στην εφημερίδα "ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ".
Συνεργάστηκα με τις εφημερίδες «ΑΠΟΦΑΣΗ» και «ΧΩΡΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», «ΑΝΩ- ΚΑΤΩ», «Η ΡΗΞΗ» ως διπλωματικός και στρατιωτικός συντάκτης. Εργάστηκα   στην εφημερίδα «Η ΣΦΗΝΑ» μέχρι που έκλεισε, ενώ συνεργάζομαι με το τηλεοπτικό κανάλι «B.S.», συμμετέχοντας στο ενημερωτικό του πρόγραμμα, απο το 2004.
Σημαντικές στιγμές οι συνεντεύξεις με Γιασερ Αραφάτ στη Ραμάλα, με Ραούφ Ντεκτας, Αβραάμ Μπρούγκ (Πρόεδρος της ισραηλινής  Κνεσετ) και Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο στα Τίρανα

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Εκρηκτική η κατάσταση βόρεια των συνόρων μας


Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

 Η βαθύτατη πολιτική κρίση στα Σκόπια παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις,  τεταμένη παραμένει η κατάσταση στο Κόσσοβο , ενώ ο Αλβανικός αλυτρωτισμός ελλοχεύει και στοχεύει στην ανατροπή του υφιστάμενου συνοριακού καθεστώτος στη Βαλκανική. Οι Αλβανοί ζητούν τη βοήθεια του ΝΑΤΟ και οι Σέρβοι της Ρωσίας. 
Ο αλβανικός εθνικισμός υποδαυλίζει την πολύ σοβαρή κρίση που υπάρχει στα Σκόπια και στο Κόσσοβο. Οι Αλβανοί προωθούν με κάθε μέσο  την ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας» και επομένως, χώρες με πολυπληθείς αλβανικούς πληθυσμούς είναι  «ευάλωτες» σε φαινόμενα αλυτρωτικού εθνικισμού, όπως   η Σερβία, η π. Γ.Δ. Μακεδονίας, το Μαυροβούνιο και η Ελλάδα.

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Αν η Τουρκία προκαλέσει «θερμό» επεισόδιο στο Αιγαίο…


Άρθρο του Χρήστου Καπούτση

Η αντιμετώπιση μιας σοβαρής εθνικής απειλής, θα πρέπει να έχει ιδεολογικο- κομματικό  «χρώμα» ή πατριωτικό (υπερκομματικό); Και σε ποια περίπτωση η Εθνική στρατηγική θα πρέπει να είναι αποχρωματισμένη από ιδεολογικά στερεότυπα και κομματικές στοχεύσεις; Αφού απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα,  πάμε παρακάτω.
Στην ερώτηση, αν υπάρχει πιθανότητα ενός «θερμού» (στρατιωτικού) επεισοδίου στο Αιγαίο, η απάντηση είναι μάλλον  θετική. Και μάλιστα, η Ελλάδα, δεν θα είναι η χώρα που θα το προκαλέσει. 
Η ένταση στο Αιγαίο, είναι σχεδιασμένη από το στενό επιτελείο του προέδρου της Τουρκίας Τ. Ερντογάν και θα κλιμακώνεται,  καθώς θα πλησιάζει η 16η Απριλίου, ημερομηνία Δημοψηφίσματος στην Τουρκία, όπου εφόσον επικρατήσει το «ΝΑΙ»,  ο  τούρκος Πρόεδρος θα μετατραπεί σε Σουλτάνο.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Αμφισβητείται η Παγκοσμιοποίηση και η χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, από τις ΗΠΑ!


 ·     Το ΟΧΙ στους  τοκογλύφους  είναι συνυφασμένο με την ιστορική συνέχεια του Ελληνικού Έθνους και την επιβίωση του Λαού.

Άρθρο του Χρήστου Καπούτση
 
Κάθε πολιτική προσέγγιση και ανάλυση του βαθύτατα πολιτικού προβλήματος της Ελλάδας, είναι η αποδοχή του αδιαμφισβήτητου γεγονότος, ότι η χώρας μας βρίσκεται υπό ανελέητη κατοχή των δυνάμεων της παγκοσμιοποίησης της  οικονομίας (τοκογλυφικό κεφάλαιο, χρηματοπιστωτικό και τραπεζικό σύστημα και  δυνάστες της ελεύθερης αγοράς). Συνεπώς, προέχει, η απελευθέρωση της χώρας από τους «θεσμικούς» κατακτητές,  τους τοκογλύφους – δανειστές και η διάσωση του φτωχοποιημένου ( σε ποσοστό 80%) Λαού, που ωθείται πλέον στην εξαθλίωση και μέσω των συστημικών ΜΜΕ και μνημονιακών πολιτικών κόμματων (ΤΡΟΙΚΑ εσωτερικού) στην απάθεια και  την υποδούλωση.
Αναγκαία η παραπάνω υπενθύμιση, αλλά θα ήταν περιορισμένης, τοπικής εμβέλειας, αν δεν ήταν μέρος της μεγάλης εικόνας, των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών εξελίξεων παγκοσμίων διαστάσεων,  που σηματοδοτών την αφετηρία μιας νέας εποχής.
Η Δυτική Συμμαχία (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, Ε.Ε., G-20) παρουσιάζει ρωγμές. Αμφισβητείται η Παγκοσμιοποίηση και η χρησιμότητα του ΝΑΤΟ, από τις ΗΠΑ!

Η Ελλάδα και οι πολύπλοκες σχέσεις των ΗΠΑ, με ΝΑΤΟ και Ε.Ε.



Άρθρο Του Χρήστου Καπούτση

Η αξιοποίηση της Στρατηγικής γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας, μέσω  μιας αναβαθμισμένης ελληνοαμερικανικής  διπλωματικής και στρατιωτικής συμφωνίας, φαίνεται να «κερδίζει»  έδαφος στις προτεραιότητες της  αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.   «Θα πρότεινα, ως ΗΠΑ,  να αναπτύξουμε ισχυρότερη και πιο ορατή παρουσία στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Θα πρότεινα και την ενδυνάμωση των δεσμών μας με την Ελλάδα. Η Κρήτη είναι ένα σημαντικό μέρος για μας» λέει σχετικά, εν όψει της συμμετοχής του, ως ομιλητής, στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών, ο Αμερικανός πτέραρχος εν αποστρατεία Τσαρλς Γουόλντ, πρώην κορυφαίο στέλεχος των Αμερικανικών δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, σε συνέντευξή του (Εφημερίδα «ΕΘΝΟΣ»). 
 Η Ελλάδα, είναι δυνατόν και υπό προϋποθέσεις, όπως η οικονομική και πολιτική σταθερότητα, να εξελιχθεί σε  Στρατηγικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο,  μέσω της παροχής στρατιωτικών διευκολύνσεων, αποσπώντας και ανάλογα οφέλη, διότι: 

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ανισορροπία στρατιωτικών δυνάμεων στο Αιγαίο και οι εγχώριες αμυντικές βιομηχανίες




ΑΡΘΡΟ Του Χρήστου Καπούτση

Σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης με πολύ υψηλά ποσοστά ανεργίας, η επιλογή της Κυβέρνησης να προχωρήσει στην υλοποίηση εξοπλιστικών προγραμμάτων  κόστους περίπου 4,4 δισεκ. Ευρω, προκαλεί εύλογες απορίες και επιδέχεται  κριτικής, εκτός και αν επιβάλλεται για σοβαρούς λόγους εθνικής ασφάλειας, που θα πρέπει να αναλυθούν επαρκώς.  Επειδή,  τα εξοπλιστικά προγράμματα , έχουν αποδεδειγμένα  φαύλο παρελθόν  καταλήστευσης του Δημόσιου Ταμείου, κάθε ευρώ που θα δίδεται για την αγορά ή τη συντήρηση οπλικών συστημάτων , θα πρέπει να είναι πλήρως αιτιολογημένο  και υπό τον διαφανή και εξονυχιστικό έλεγχο της αρμόδιας επιτροπής της Βουλής. 
 Η Ελλάδα, έχει την ατυχία, να γειτονεύει γεωγραφικά με την Τουρκία, μια χώρα,  που όχι μόνο δεν κρύβει τις εδαφικές αξιώσεις της σε βάρος του Ελληνισμού (Αιγαίο, Θράκη και Κύπρος), αλλά  διεκδικεί εμπράκτως ελληνικά εδάφη με την απειλή ή την χρήση στρατιωτικής βίας.  «Ζωντανά» παραδείγματα η εισβολή στην Κύπρο (Καλοκαίρι 1974) και Ίμια (1996). Η Τουρκία, ανεξάρτητα από Κυβερνητικά σχήματα (Ισλαμιστές, Κεμαλικοί, σοσιαλιστές, δημοκρατικοί) , υιοθετεί διαχρονικά και συστηματικά,  μια επιθετική, επεκτατική και αναθεωρητική πολιτική σε βάρος της Ελλάδας.  Στοχεύει, στην πολιτικοστρατιωτική  ομηρεία της Κύπρου, στην αλλαγή του κυριαρχικού καθεστώτος στο Αιγαίο και στην αναγνώριση ως  τουρκικής  της μουσουλμανικής (θρησκευτικής)  μειονότητας της Θράκης.  Η Τουρκία «επενδύει» τις Στρατηγικές επιλογές της σε βάρος του Ελληνισμού με την στρατιωτική της ισχύ την οποία αναβαθμίζει διαρκώς με δαπανηρά εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής αξιοποιώντας  αδυναμίες της ελληνικής διοίκησης, προωθεί απροκάλυπτα πλέον, καθεστώς αυτονομίας στη Θράκη.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

Συνέντευξη ΑΝΥΕΘΑ Δημήτρη Βίτσα στην εφημερίδα «ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ» και στον δημοσιογράφο Χρήστο Καπούτση


1.                 Πως αξιολογείτε, την συμπεριφορά των θεσμικών δανειστών, προς τη χώρα μας;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ 1: O στόχος μας είναι σαφής. Το 2018 να έχει ολοκληρωθεί το πρόγραμμα, η χώρα να έχει βγει από την επιτροπεία και να υπάρχει για την Ελλάδα ευρωπαϊκή “κανονικότητα”.  Σε χρόνο παρόντα αυτό σημαίνει: να κλείσει με επιτυχία η δεύτερη αξιολόγηση, χωρίς νέα επώδυνα μέτρα για τον λαό και με ανοιχτό μονοπάτι για την ρύθμιση-απομείωση του  χρέους. ‘Αρα το μεν ΔΝΤ πρέπει να σταματήσει να κωλυσιεργεί  και να αποφασίσει αν θα παραμείνει ή όχι στο πρόγραμμα και οι δανειστές από την Ευρώπη ή μέρος των δανειστών που στέκεται αρνητικά, να αποδεχθούν την έως τώρα επιτυχημένη πορεία και να μην σύρουν την Ευρώπη σε μια νέα κρίση. Τα έως τώρα επιχειρήματα που έχω ακούσει, βρίθουν αντιφάσεων και δεν δικαιολογούνται με βάση τα τεχνοοικονομικά δεδομένα. Άρα θεωρώ πως το ζήτημα δεν αφορά «συμπεριφορά» αλλά πολιτικο-οικονομικές στοχεύσεις. Λύση, απάντηση και δικλείδα ασφαλείας σ’ αυτό αποτελεί η παραπομπή του θέματος σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και αυτό επιδιώκουμε.  

2.                 Η Ελληνική Κυβέρνηση, εκτιμά, ότι πρέπει να μείνουμε στο ευρώ και την ευρωζώνη, πάρα το μεγάλο κοινωνικό κόστος,  ειδικά σε βάρος των οικονομικά αδύνατων συμπολιτών μας, εξαιτίας της εκβιαστικής και αναποτελεσματικής πολιτικής λιτότητας των ευρωπαίων εταίρων μας; Δεν υπάρχει «ζωή» εκτός της ζώνης του ευρώ;

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Μόνο ένα ισχυρό κράτος – έθνος , μπορεί να αντιμετωπίσει τις κλιμακούμενες εξωτερικές απειλές.


Άρθρο του Χρήστου Καπούτση


Η χώρα μας ανήκει σε μια, γεωπολιτικά ασταθή, γεωγραφική περιοχή. Από την Ουκρανία, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή μέχρι και τις μεσογειακές ακτές της Αφρικής,  μαίνονται οι ένοπλες συγκρούσεις , που μάλλον θα κλιμακωθούν επικίνδυνα.  Κοινό χαρακτηριστικό των Λαών αυτής της περιοχής είναι, η φτώχεια, η εκμετάλλευση από διεφθαρμένες πολιτικές φατρίες, η λεηλασία των φυσικών πόρων και οι επεμβάσεις (στρατιωτικές, πολιτικές, οικονομικές), έμμεσες ή άμεσες,  ισχυρών συμμαχικών δυνάμεων, που ανοίγουν το δρόμο στις  πολυεθνικές εταιρείες, που δραστηριοποιούνται στον κερδοφόρο τομέα της ενέργειας.

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Ο Αλβανικός εθνικισμός βάζει «φωτιά» στα Βαλκάνια


Ανάλυση του Χρήστου Καπούτση

Οι πρόσφατες ενέργειες κύκλων του Αλβανικού εθνικισμού σε βάρος του Ελληνισμού, όπως οι χειρονομίες των νεοσυλλέκτων στρατιωτών αλβανικής καταγωγής και το κάψιμο της ελληνικής σημαίας στη Δρόπολη , θα πρέπει αξιολογηθούν με ψυχραιμία, εντασσόμενα όμως , στην αλυσίδα των γεγονότων στο Κόσσοβο, την νότια Σερβία και στην  FYROM. Οι εξελίξεις στα κεντροδυτικά Βαλκάνια είναι ανησυχητικές , απειλούν τη σταθερότητα και την έτσι και αλλιώς, εύθραυστη ειρήνη και θα  έπρεπε  η ελληνική κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα να αγωνιούν το ίδιο , όπως για την περίφημη Β’ αξιολόγηση, την  έλευση ή μη των ΤΡΟΙΚΑΝΩΝ, την ημερομηνία των εκλογών και  το Κυπριακό, παρότι και αυτό το μείζον εθνικό θέμα υποχωρεί από το προσκήνιο της επικαιρότητας, επειδή ως γνωστόν «το Κυπριακό δεν πουλάει». 

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

«Αίνιγμα» η νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ · Οι ελληνικής καταγωγής στενοί συνεργάτες του αμερικανού προέδρου και οι πρώτες επαφές με Ν. Κοτζιά και Π. Καμμένο.

ΑΡΘΡΟ του Χρήστου Καπούτση

Με αγωνία η διεθνής κοινότητα περιμένει να καταγράψει και να αναλύσει τις πρώτες επιλογές στους ευαίσθητους τομείς της εξωτερικής πολιτικής, της ασφάλειας και της ενέργειας, της νέας  υπό τον Ντ. Τράμπ αμερικανικής Κυβέρνησης,  που από χθες ανέλαβε και επισήμως τα ηνία της υπερδύναμης. 
Ήδη εκατοντάδες απεσταλμένοι ηγετών κρατών και Κυβερνήσεων , αλλά και παράγοντες της ενεργειακής οικονομίας, συνωθούνται στους προθαλάμους των γραφείων των νέων υπουργών και των στενών συνεργατών του αμερικανού προέδρου, προσπαθώντας να αποκτήσουν προνομιακή σχέση στην πληροφόρηση,  για τις προθέσεις, τα σχέδια και επιλογές  της νέας αμερικανικής Διοίκησης.
Με ελληνικής καταγωγής συνεργάτες του νέου αμερικανού Προέδρου Ντ. Τράμπ, συναντήθηκε ο Π. Καμμένος στην Νέα Υόρκη. O Υπουργός Εθνικής Άμυνας Πάνος Καμμένος παρέστη στην εκδήλωση της Επιτροπής Εγκαινίων της Αμερικανικής Προεδρίας προς τιμή των Ελληνοαμερικανών μελών της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ. Συναντήθηκε με τον ελληνικής καταγωγής νέο προσωπάρχη του Λευκού Οίκου Ράινς Πρίμπους, τον συνεργάτη του νέου προέδρου, Τζορτζ Παπαδόπουλο, με υψηλόβαθμα στελέχη του επιτελείου του νέου προέδρου των ΗΠΑ , ενώ είχε συνομιλία με τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Δημήτριο. Σε Δήλωσή του ο Π. Καμμένου, επισημαίνει: « οι Ελληνοαμερικανικοί στους οποίους έχουν ανατεθεί σημαντικές Κυβερνητικές θέσεις στη νέα αμερικανική Διοίκηση. Είμαστε βέβαιοι ότι θα βοηθήσουν τη μητέρα πατρίδα, μαζί με τη δεύτερη πατρίδα τους, τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και  θα το κάνουν με τον καλύτερο τρόπο. Μπορώ να  σας διαβεβαιώσω ότι όλοι τους έχουν βαθιά γνώση των προβλημάτων που υπάρχουν στην πατρίδα μας. Η Ελλάδα αποτελεί έναν παράγοντα σταθερότητας στην περιοχή της Μεσογείου, με στενή συνεργασία με το Ισραήλ, αλλά και με μετριοπαθείς χώρες, όπως είναι η Αίγυπτος, η Ιορδανία, με χώρες του ΝΑΤΟ στα βόρειά μας, όπως είναι η Βουλγαρία και η Ρουμανία. Με επίκεντρο, λοιπόν,  την Ελλάδα μπορεί να δημιουργηθεί ένας άξονας που θα σταματά τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.  Οι διμερείς ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο καλύτερο σημείο. Η ελληνοαμερικανική φιλία χτίζεται πλέον με τη στήριξη της απόλυτης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Γνωρίζουμε ότι οι πραγματικοί μας σύμμαχοι ήταν εκείνοι που ήταν δίπλα μας και στον Α’ και στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και στο ξαναχτίσιμο της χώρας μας με το δόγμα Τρούμαν.  Η Ελλάδα, μετά την οικονομική κρίση, αυτό ακριβώς περιμένει, τη στενή συνεργασία με το νέο πρόεδρο και τη νέα διοίκηση, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε μαζί σε μία νέα περίοδο ευημερίας».
Ο Π. Καμμένος  έλαβε τη διαβεβαίωση ότι σύντομα, θα προσκληθεί από τον αμερικανό ομόλογό   Τζέιμς Ματίς (απόστρατο Στρατηγό των πεζοναυτών), να πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Defense Department (Πεντάγωνο). Επισημαίνουμε ότι ο Έλληνας ΥΠΕΘΑ είχε πραγματοποιήσει τρία επίσημα ταξίδια στις ΗΠΑ , χωρίς όμως να κατορθώσει να γίνει δεκτός από τον προηγούμενο αμερικανό Υπουργό Άμυνας  Άστον Κάρτερ (Κυβέρνηση Ομπάμα), παρότι αυτός τον είχε προσκαλέσει!
Πρόσφατα ο Υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς , είχε  συνάντηση με τον Μάικλ Φλιν που είναι ο σύμβουλος του αμερικανού Προέδρου σε θέματα ασφαλείας και με την αναπληρώτριά του Κέι Τι Μακφάρλαντ, στον Πύργο Τραμπ  στην Νέα Υόρκη, όπου συζήτησαν μεταξύ άλλων, για το Κυπριακό και τις σχέσεις της χώρας μας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο, με έμφαση την ενεργειακή συνεργασία και την ασφάλεια στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.  Στη συνάντηση  προσήλθαν και  οι ελληνοαμερικανικοί  Ρινς Πρίμπους και  Τζορτζ Τζιτζίκος, στενοί  συνεργάτες  του αμερικανού Προέδρου.

Αλλαγές αναμένονται στην  αμερικανική εξωτερική πολιτική

Αίνιγμα είναι η πολιτική αποτελεσματικότητα του Ντ. Τραμπ, επειδή μέχρι σήμερα δεν έχει ασκήσει Κυβερνητική εξουσία,  ούτε υπήρξε Γερουσιαστής ή Βουλευτής.  Αλλά και ως προσωπικότητα συγκεντρώνει αντιφατικές κρητικές.  Σύμφωνα  με δημοσκόπηση της Washington Post και του δικτύου ABC, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο λιγότερο δημοφιλής πρόεδρος επί τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες.  Στην ερώτηση «εάν έχετε μια θετική η λιγότερη θετική εικόνα» για τον Ντόναλντ Τραμπ το 54% των αμερικανών έχει μάλλον αρνητική άποψη για τον νέο πρόεδρο, ενώ το 40% εμφανίζεται να έχει θετική εικόνα. 
Τα ποσοστά αυτά ήταν αντιστρόφως ανάλογα την περίοδο της ορκωμοσίας του Μπαράκ Ομπάμα το 2009 με το 79% να έχει θετική άποψη. Παρόλα αυτά η πλειοψηφία των Αμερικανών παραμένει αισιόδοξη ότι θα καταφέρει να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. 
Σταχυολογώντας αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις και δηλώσεις του Ντ. Τράμπ, για διεθνή θέματα  αιχμής,  δημιουργείται ένας βασικός καμβάς πάνω στο οποίο μάλλον θα «υφανθεί» η νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική.
1.    Θεωρεί τη Ρωσία περισσότερο σύμμαχο και λιγότερο αντίπαλο.  Η ενδεχόμενη αμερικανορωσική προσέγγιση, είναι σαφές ότι θα προκαλέσει  προβλήματα στην  πολιτική των Βρυξελών και του Βερολίνου,  που συνεχίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, αξιοποιώντας μάλιστα το ΝΑΤΟ.
2.    Έχει ταχθεί κατά της αναθεωρητικής πολιτικής  της Κίνας στη νότια Σινική θάλασσα, στηρίζοντας και τις διεκδικήσεις της Ταιβάν.
3.    Αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ, να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες μορφές απειλών, όπως η τρομοκρατία και η μετανάστευση και  χαρακτηρίζει την Ατλαντική Συμμαχία ως απαρχαιωμένο και δαπανηρό στρατιωτικό μηχανισμό.  Είναι αποφασισμένος να απαιτήσει από τους Ευρωπαίους να πληρώσουν για τα έξοδα λειτουργίας  του ΝΑΤΟ,  που μέχρι σήμερα πλήρωναν, το μεγαλύτερο μερίδιο, οι ΗΠΑ. Και  ξεκαθάρισε ότι είναι κάθετα εναντίον της ισλαμικής εισβολή στην Ευρώπη.
4.    Εγκωμίασε το βρετανικό Brexit σαν μια σωστή πράξη εναντίον του γερμανικού οικονομικού απολυταρχισμού, όπως είπε, και πρόσθεσε ότι, περιμένει να ακολουθήσουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το παράδειγμα της Βρετανίας.
5.    Οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν  στο Ισραήλ που είναι ο πιο σημαντικός  στρατηγικός σύμμαχός τους. Έχει χαρακτηρίσει τη συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα που προώθησε ο Μπαράκ Ομπάμα, ότι πιο ανόητο έχει δει και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα την αναιρέσει. Ήδη η ισραηλινή Κυβέρνηση Μπ. Νετανιάχου, έχει εκφράσει την ικανοποίησή της για τις δηλώσεις του νέου  Προέδρου των ΗΠΑ.
6.    Επισήμανε ότι οι πολιτικές επιλογές των ΗΠΑ στη Συρία ήταν αντικρουόμενες, αφού  από την μία επιχειρούσε  να νικηθεί το ISIS και από την άλλη να ανατραπεί ο Άσαντ. Προανήγγειλε νέες πρωτοβουλίες για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, τις οποίες και συσχέτισε με την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της περιοχής. Οι ΗΠΑ θα αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους με  την  Αίγυπτο, την οποία θεωρούν ως πυλώνα σταθερότητας. 

το επιτελείο του Τράμπ
 
 Έγκυροι αναλυτές που ασχολούνται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, υποστηρίζουν,  ότι αυτή δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Προέδρου, αφού υπάρχει ένα δομημένο σύστημα το οποίο λαμβάνει τις πολύ κρίσιμες αποφάσεις, αν και ο αυθορμητισμός και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του Τράμπ,  προκαλούν εύλογες ανησυχίες. Ωστόσο, οι επιλογές υπουργών και συνεργατών του,  στους κρίσιμους τομείς της διπλωματίας, της Άμυνας και της ασφάλειας,  δίνουν το πρώτο στίγμα της κατεύθυνσης και των επιλογών  των  ΗΠΑ  στα Στρατηγικής σημασίας διεθνή ζητήματα. 
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι  ο Ρεξ Τίλερσον, μέχρι πριν λίγες μέρες, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του πετρελαϊκού ομίλου ExxonMobil  και εκ των συνομιλητών του πρόεδρου της Ρωσίας  Βλαντίμιρ Πούτιν. Η επιλογή του Ρεξ Τίλερσον σηματοδοτεί και την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας  και της γεωοικονομίας, ως βασικούς παραμέτρους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
 Επίσης , για πρώτα φορά σε αμερικανική Κυβέρνηση μετέχουν τρεις απόστρατοι στρατηγοί. 
Ο απόστρατος στρατηγός Μάικλ Φλιν, έχει  αναλάβει τη πολύ σημαντική θέση του σύμβουλου εθνικής ασφάλειας του αμερικανού  προέδρου. Ο  Τζον Κέλι είναι ο πανίσχυρος  υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας. Ο  πρώην πεζοναύτης, στρατηγός ε.α. Τζον Κέλι, έχει αναλάβει να ηγηθεί της αναχαίτισης της παράνομης μετανάστευσης και  να διασφαλίσει την εσωτερική ασφάλεια. Σε αυτόν υπάγονται και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ο  απόστρατος στρατηγός Τζέιμς Μάτις, είναι ο  επικεφαλής του αμερικανικού Πενταγώνου. Είναι ο πρώτος στρατηγός που  αναλαμβάνει  το αξίωμα αυτό,  μετά τον Τζορτζ Μάρσαλ το 1950 με Πρόεδρο τον Χάρι Τρούμαν.